თამარ ზუბიაშვილი - Tamar Zubiashvili

ვუძღვნი ლექსო დორეულს


ძარღვებში რითმები სისხლად რომ დაუდის;

და საგანძურდება წარღვნამდე ხმა მისი.

უხედნი ლექსებით და ცრემლის აუზით,

ზენავ აზიარე ზვირთებად აისი.


მშობელს დაუწერავს ერთი და უკვდავი,

ლექსი ცათ მიღმა სიბრძნეში ნადუღები.

ბედო, მსახვრალო არ გაქვს სამდურავი,

თუ კი მის სტროფებში ხატად დადუღდები.


ვუწყი ახლაც მუზას შესცქერის ჯიქურად;

კალმით ეავება გუგებამღვრეული.

თავის სამსჯავროზე მუჭში რომ გიგულათ,

გული ამოიჭრა ლექსში გახვეული.

არა არს უფრორე დიადი სიტყვისა,

არა ჰყავს შემოქმედს ქვეყნად ორეული!

მიწის მტვრიან ზურგზე სხივად შემოიჭრა,

ლექსთა მე - ვენახე - ლექსო დორეული!!!