ნავით ვტივტივებ მოლიპულ ზღვაში,
უნიჩბოდ ვებრძვი მღვრიე დინებას.
ჯოჯოხეთამდე ღმერთო არ მწამდი,
ცის იქით ბევრი ლაქა მიმყვება.
სიკვდილზე ვწიგნე დასტად ლექსები,
შენ გაგინებდი, ბედო, წარმართო.
ბერწი სიტყვებით უღელს შევები,
ისევ ჩემივე ენამ დამახრჩო.
ან რისთვის ვბორგავ ამ ვიწრო ნავში?
ნიჩაბი არ მაქვს წყალს პეშვით ვხვეპავ.
ნაპირთან მოსულს დამირტყით ტაში,
დე, იგრილოს სამყარომ ერთხმად!
ამოპილპილდა მზე ცის ტერფებზე,
დამსეტყვა ზეცის წამწამთ დგაფუნმა.
მე, გუშინ, სიზმრად მყინვარს შევეხე,
და ჰორიზონტმა ზეცა მასუნთქა.
რა მაწანწალებს ამ ნავით ზღვაში?!
მას ვეძებ რაც, რომ არ დამიკარგავს.
მე სანადიროდ გასულ მგელს ვგავდი,
ლუკმა პურისთვის, რომ გამძვინვარდა.
ზანტად დავეცი ჭრიალა საწოლს,
თითქოს უმიზნოდ ბევრი ვიარე,
ხელებზე თეთრად ჭაღარა მათოვს,
ვუწყი პოეტად რომ ვერ ვივარგე.
ბედის უღელში სიმწრით ვყუჩდები,
ტყუილად ვცქმუტავ, ვერ ვჯობნი პატრონს!
როგორ ვებრძოლო თავის ბუდეში,
არაფრის მთქმელს და ყველაფრის გამგონს?!!
უნიჩბოდ ვებრძვი მღვრიე დინებას.
ჯოჯოხეთამდე ღმერთო არ მწამდი,
ცის იქით ბევრი ლაქა მიმყვება.
სიკვდილზე ვწიგნე დასტად ლექსები,
შენ გაგინებდი, ბედო, წარმართო.
ბერწი სიტყვებით უღელს შევები,
ისევ ჩემივე ენამ დამახრჩო.
ან რისთვის ვბორგავ ამ ვიწრო ნავში?
ნიჩაბი არ მაქვს წყალს პეშვით ვხვეპავ.
ნაპირთან მოსულს დამირტყით ტაში,
დე, იგრილოს სამყარომ ერთხმად!
ამოპილპილდა მზე ცის ტერფებზე,
დამსეტყვა ზეცის წამწამთ დგაფუნმა.
მე, გუშინ, სიზმრად მყინვარს შევეხე,
და ჰორიზონტმა ზეცა მასუნთქა.
რა მაწანწალებს ამ ნავით ზღვაში?!
მას ვეძებ რაც, რომ არ დამიკარგავს.
მე სანადიროდ გასულ მგელს ვგავდი,
ლუკმა პურისთვის, რომ გამძვინვარდა.
ზანტად დავეცი ჭრიალა საწოლს,
თითქოს უმიზნოდ ბევრი ვიარე,
ხელებზე თეთრად ჭაღარა მათოვს,
ვუწყი პოეტად რომ ვერ ვივარგე.
ბედის უღელში სიმწრით ვყუჩდები,
ტყუილად ვცქმუტავ, ვერ ვჯობნი პატრონს!
როგორ ვებრძოლო თავის ბუდეში,
არაფრის მთქმელს და ყველაფრის გამგონს?!!