თამარ ზუბიაშვილი - Tamar Zubiashvili

გათამარება

(gatamareba)

ღამე ნატიფი, თან შემზარავი,
ფეთქდება სულში დანაღმულ სევდად.
მწუხრი მზის კვალზე, ნამთვარეული,
მომიხმობს კენტად და ქარი მწყემსავს.

განგება ამ დღის და ყოფა წამის,
რაობის ფასით ივაჭრა ბედმა.
მოდით ყორნებო და სისხლი მასვით,
დამფატროს მინდა უგვანმა ფრთებმა..!

ყუჩს სამართალი, წახდა სალმობა,
ეშმა მიწიგნავს სჯილ სალაღობოს.
მე რომ შემეძლოს არვის დანდობა,
სულ პირველს ჩემ გულს მოვუღებ ბოლოს.

მიწაზე ვმაყრობ, წამით წამებად.
ყოველ ბჭეს განგებ მირაზავს ქარი.
ყისმათი, კუშტი, ჯიქურ მაწყდება,
თალხდება სულზე დარჭმული დაღი.

გამრყვნელი გარყვნილს მოწაფედ უხმობს,
გზაა შვეული და თანაც მართი.
კაცისკენ კაციც კვალდაკვალ მრუდობს,
კაციო ვინ ჰრქვა, აწ ნაკაცარი.

თუკი დაგხატეს ტრედონა მტრედად,
ტრედონას ეტლი ტერტერად გაგტეხს,
მინდა დავასკდე ცხოვრებას მეხად,
როცა სარკეში ვლანდავ ჩემს თვალებს.

ვერ მღალატობენ ქარგის რითმები.
განკიცხვის დღესაც არ დავიბნევი,
მიქადაგებენ მსჯელი მისნები...
მიგიბარებენ პირამიდები...

-------------------------------
ვგრძნობ, ტიტანური დამშვიდებით ჩავაკლდამდები,
გაველებულნი დამცვარავენ უტყვს მანანები,
გფიცავ სახელო, რომ ამ ქვეყნად შენ დავანდები.
მოატანს ჟამი, როცა თაკო, გათამარდები…!