ჩანტლაძე შოთა - Chantladze Shota



შოთა ჩანტლაძე დაიბადა 1928 წლის 13 ივნისს ლანჩხუთის რაიონის სოფელ ზემო აკეთში (დედის სოფელი). პოეტმა ადრეული ბავშვობა (7 წელი) სოფელში, ზემო ბჟოლეთში (ლანჩხუთის რაიონი)გაატარა.
მამა-ანანია, დაბალი, ჩადგმული, ჯმუხი კაცი, შავი, გამჭოლი თვალები ჰქონდა. სიტყვაძუნწი საუბარს არ გაგიბამდა, კითხვაზე მოკლედ გიპასუხებდა. ნარდის თამაში უყვარდა, ადამიანში პრაქტიკულ ნიჭს აფასებდა, ამიტომ მიაჩნდა, რომ “შვილი ეზარალა“. შოთაზე, იმთავითვე, ხელი ჰქონდა ჩაქნეული.
დედა-ელისო ხუხუნაიშვილი- უსაზღვროდ უყვარდა პოეტს. მისი პოეტური ქმნილებებიდან დედის წმინდა ჭაღარა შემოანათებს მკითხველს. შვილის მიერ თავისივე თარგმანის წაკითხვის შემდეგ ქალბატონ ელისოს შვილის მეგობრებისათვის უთქვამს: ,,თუ ამხელა პოეტი იყო ჩემი შვილი, რატომ არ მითხარითო".
როცა პოეტი გარდაიცვალა, დედა დღეში სამჯერ ადიოდა შვილის საფლავზე.
1934 წელს ჩანტლაძეების ოჯახი ჩოხატაურიდან თბილისში გადმოვიდა საცხოვრებლად.
1947 წელს შ. ჩანტლაძემ დაამთავრა თბილისის 25-ე საშუალო სკოლა. პოეტი ბავშვობიდან მეგობრობდა პოეტ მუხრან მაჭავარიანთან. შოთა ჩანტლაძე სკოლის დამთავრებისთანავე შევიდა უნივერსიტეტში, ფილოლოგიის ფაკულტეტზე, 1952 წელს დაამთავრა უნივერსიტეტი.
1954 წელს პოეტი თეთრიწყაროს რაიონის სოფელ პატარა ირაგაში მუშაობდა ქართული ენის მასწავლებლად. მეგობრები იგონებენ, რომ შოთა სხვაგვარი პიროვნება იყო, მოცვისფერი თვალები ჰქონდა, მუდამ უცნაურად მოელვარე. სოფელში, ძირითადად, ბერძნები ცხოვრობდნენ. პოეტი დროდადრო თბილისში ჩამოდიოდა, დიდ ჩანთას პროდუქტით აავსებდა და კვლავ სოფელში ბრუნდებოდა. უჭირდა სოფელში ცხოვრება, მაგრამ ბავშვები უყვარდა და მათთან მუშაობა სიამოვნებდა. შოთაც უყვარდათ იქაურებს, არასოდეს ივიწყებდა მათ, მეგობრობდა და მიწერ-მოწერა ჰქონდა. ერთი წლის შემდეგ პოეტი თბილისში დაბრუნდა, რადგან იმ სკოლაში ქართული აღარ ისწავლებოდა.
შოთა ჩანტლაძე სხვადასხვა დროს მუშაობდა სოფელ ლილოს ბიბლიოთეკაში, პერიოდულად მუშაობდა რედაქტორ-სტილისტად სხვადასხვა გამომცემლობაში, სისტემატურად თანამშრომლობდა პერიოდულ პრესაში, წერდა რადიოსა და ტელევიზიისათვის. პოეტი მუხრან მაჭავარიანი აღნიშნავს, რომ შოთა ჩანტლაძე ანტისაბჭოთა ელემენტად ითვლებოდა, თავის ტოლებთან არ მეგობრობდა, უყვარდა თავისზე უფროსები და პირიქით, უმცროსი ადამიანები. ადამიანების ამოცნობა იცოდა, მან აღმოაჩინა გურამ რჩეულიშვილი და დიდი ყურადღებით ადევნებდა თვალყურს მის შემოქმედებით განვითარებას. უთხოვია კიდეც მუხრან მაჭავარიანისათვის, გურამის ლექსი დაებეჭდა.
მეგობართა წრე: მუხრან მაჭავარიანი, ბესიკ ადეიშვილი, ლევან მალაზონია და სხვები- ჯერ კიროვის ბაღში იკრიბებოდა, შემდეგ კი უნივერსიტეტის ბაღში. ერთმანეთს უკითხავდნენ ლექსებს, საათობით მსჯელობდნენ. არტისტული ბუნების კაცი იყო და ხშირად უნივერსიტეტის ბაღში უკითხავდა ახალგაზრდა პოეტებს თავის ლექსებს. ხშირად იტყოდა: ,, ახალგაზრდებს ვერ ვეუბნები, როგორები უნდა იყვნენ, მაგრამ ვეუბნები, როგორები არ უნდა იყვნენ."
შოთა რუსთაველს აღმერთებდა, ლექსიც უძღვნა: ,,რუსთაველის ძეგლთან". სულიერ სიახლოვეს ნოკოლოზ ბარათაშვილთან გრძნობდა, ერთხელ ბესიკ ადეიშვილისთვის უთქვამს: ,,არავიზე იმდენი არ მიფიქრია, რამდენიც ნ. ბარათაშვილზეო".
ბესიკ ადეიშვილი იგონებს, რომ შოთა ჩანტლაძის ოთახი ძალიან ჰგავდა გალაკტიონის სამუშაო ოთახს: პატარა ოთახი, უცნაური ნივთები, შეკრული სივრცე, სულისშემხუთავი...
მეგობრები მართალ აბდულას ეძახდნენ.
გარდაიცვალა 1968 წლის 29 ნოემბერს, ღამის 11 საათზე, უშანგი ჩხეიძის ქუჩაზე მდებარე მე-3 საავადმყოფოში ბრმანაწლავის დაგვიანებული ოპერაციის შემდგომი გართულებების გამო. საავადმყოფოში უამრავი ხალხი ნახულობდა, მის პალატასთან ყველა თაობის ადამიანი იდგა. ექიმ ეგნატე ფიფიას ასე მიუმართავს მუხრან მაჭავანიანისათვის: ,,ძალიან კარგი პიროვნება ყოფილა, მაგრამ გადარჩენის იმედი არ მაქვსო". დაკრძალულია ვაკეში, მეგობრების მიერ შეგროვებული ფულით ნაყიდ სასაფლაოზე.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.