კახა დოლიძე - ახლა წინ გველის, უმძიმესი, მარტის იდები,



ახლა წინ გველის, უმძიმესი, მარტის იდები,
ჟრჟოლა ამიტანს, გავიფიქრებ თუ არა, იმწამს.
სულსა და სხეულს, გასათბობად, ისე სჭირდები,
როგორც, კეისრის სისხლი სურდა, რომაულ მიწას.
თითქოს არ მინდა, გადაჩვეული თვალების ცნობა,
გულდახურულმა, ეს საუბარი, რითი დავიწყო?!
ძველი დასრულდა, უჩვეულოა, ახალი გრძნობა,
ერთი, გვყოფნიდა ორისათვის, ახლა გაიყო...
პირველი - ბოლო სიყვარული, გვიან მოვიდა,
გაბრუებული, ვნეტარებდით, ვეღარ გავჩერდით,
ფანჯრის მინებზე, გვიკაკუნებდა, ღამე შორიდან,
მზით გათანგულნი, დაბნელებას, განა ვამჩნევდით.
გვეცხოვრებოდა მოფერებით, ტრფობით ასეთით,
უერთმანეთოდ, წუთი იყო, ლოდინით სავსე,
მხოლოდ შეხებით, გაღიმებით, ველურ ალერსით
ალბათ, გვეგონა, რომ საუკუნოდ ვიცხოვრებთ ასე.
მერე კი, გახდი, ჩემი გადაღლა და ჩემი ტანჯვა,
შენთან შეხვედრებს, არასოდეს არ გავახშირებ,
არ ღირს, სიცოცხლის და ნერვების, ასეთი ხარჯვა,
შეუბრალებლად დამამცირე, მწარედ დამცინე.
იყავი ნაზი, მომხიბლავი, თბილი, ჭკვიანი ,
ლამაზი, რბილი, უმჯობესი, ვინც შემხვედრია,
დღეს არც ის ვიცი, თუ არსებობს ადამიანი,
დედამიწაზე, ვინც შენსავით, სულ სულერთია...

*************************************

KAXA DOLIDZE.

03.03.15



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.