წვიმს და თბილისსაც ცრემლის არ სჯერა

ზიხარ ჩუმად და წვიმას აპირებ,
გსურს ნიაღვარით წალეკო ქუჩა.
ო, ამ ცხოვრების დედა ვატირე!
- გამოდარება რომ აღარ უჩანს...

დავეხეტები მეხივით ბრმა და
სად დავეცემი - ვინ რას გაიგებს...
ფანჯრებს გიფარავს მოსერო ფარდა
და შენც ცრემლებით გაიამინდე.

და მე ქუჩაში რბენა მომინდა,
ღია ბაგეთი წვეთების ჭერა...
წვიმს თითქოს წინა შემოდგომიდან,
წვიმს და თბილისსაც ცრემლის არ სჯერა.