პერანგი ღამის დაუშვა ნაზად

პერანგი ღამის დაუშვა ნაზად,
ვარცხნა აშალა ბინდისფერ თმაში -
მეც ზღვაში შესვლა შემემთხვა აზრად
მთვარემ რომ ტიტვლად შესცურა ზღვაში,

გადავჩურჩულე იისფერ ვარსკლავს,
ალისფრად გაჰკრა მასაც სირცხვილმა,
მიმიხვდა ტალღაც - " წააგავს ზღაპარს!"
წამაქეზა და გესლი მიჩინა,

შემხურდა სისხლი! ამენთო გული!
გადამერია თავხედი ვნება!
მექცა ამაღამ მეფედ სხეული
ამაღამ მონად მექცა გონება,

შემოვითხელე სამოსი ტანზე,
აჩხარუნდა და აღშფოთდა ქვიშა -
ფეხს ნუ მიბოჭავ! გადექი განზე!
ვერ შემაჩერებ! მთვარესთან მინდა!

ვის არ უცნია სტიქია ღამით -
უკიდეგანო უფსკრული შავი,
იდუმალებით მოცული სივრცე,
ჩასაფრებული ურჩხული ავი,

მაგრამ დესპანი დღეს სიყვარულის
თვითონ ვიქეცი ზღვაში აჩრდილად -
შიში შემცილდა მე აღსასრულის,
მთვარის კაშკაშმა შფოთვა დაჩრდილა,

მკლავს მივეძალე, მივაპობ ტალღებს,
თავს დამფრინავენ ანგელოზები,
ერთი სული მაქვს მივეალერსო!
ერთი სურვილი - გულის ბოძების!

მივუახლოვდი - არ გამიჩერდა,
ამბორი ვთხოვე - არ მომისმინა,
ლექსად შევლექსე - არ დამიჯერა,
ვესაყვედურე - არ მომითმინა,

გაუჩინარდა, ბნელს შემატოვა,
მემწარა სული, მოვეგე გონზე -
წყალში ჩაკარგულ მეზღვაურს ვჰგავარ
წამოკიდებულს იმედის მორზე...