ბილიკს მივყვები სად მიდის ნეტავ?



ბილიკს მივყვები სად მიდის ნეტავ?
თუ დამთავრდება ესეც არ ვიცი
შენს ნაკვალევს რომ ვეღარ ვცნობ უკვე
განვიცდი, განვიცდი, განვიცდი
ყვირის სიჩუმე, შეშლილი მომსდევს
თმაგაწეწილი მთვარე დამსტირის
მივყვები ბილიკს როგორც დევნილი
და კვალში მიდგას უცხო ნადირი...
ხეები ნისლებს ეფარებიან
და გზას მიბნევენ როგორც გონებას
ეს რა დამღლელი ყოფილა თურმე
უსიყვარულოდ ქვეყნად ცხოვრება...
დამსკდარ ბაგეზე წვიმის თითები
რა ვნებიანად მიდი მოდიან
და თავდაღმართზე ბედაურები
გიჟური ქროლვით ისევ მორბიან...
დაწყვეტილ მუხლებს ეხლება მზერა
გადახსნილ ძარღვებს აკემსავს მთვარე
წლები ვაგროვე ზურგის აბგაში
და დღემდე მაინც ვერ დავითვალე...
შემომხვდი ვიწრო ბილიკზე უცებ
მე სასწაულის მაშინ ვიწამე
ისეთი ვიწრო იყო ბილიკი
გვერდი ვერაფრით ვერ აგიარე...
გავეთამაშეთ მთვარის აჩრდილებს
და ვარსკვლავებით ავივსეთ აბგა
გადასხვაფერდა თითქოს სამყარო
რომელიც წარსულს არაფრით გავდა...
ბილიკს მივყვები სად მიდის ნეტავ?
თუ დამთავრდება ესეც არ ვიცი
შენს ნაკვალევს რომ ვეღარ ვცნობ უკვე
განვიცდი, განვიცდი, განვიცდი...

ბადიშ ხურსილი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.