ცამ მსუბუქი ჩამოყარა ფანტელები

ცამ მსუბუქი ჩამოყარა ფანტელები,
ათოვს ბაღებს, ათოვს სახლებს, ათოვს ცაცხვებს...
და ქუჩებში, როგორც ციცინათელები,
ათასობით გირლიანდა მიმოფანტეს.
საღამოა, დაუდვია ფრთხილად თრთვილი,
ფეხი თოვლზე სრიალებს და ხრაშიხრუშობს,
თითქო მიწამ ჩაიძინა ზამთრის ძილით,
და ნიავი უდარდელად ფაციფუცობს...
თეთრ ქუჩაში, თეთრ ჭადრის ქვეშ შენს ლანდს ვეძებ,
გახსოვს ერთხელ ამ ხეივანს გავუყევით,
ლამპიონით განათებულ სინათლეზე,
ბზრიალებენ ფანტელები თავბრუსხვევით.
შენი სუნთქვა, ცხელი სუნთქვა სახეს მიწვავს,
და ალმური მეკიდება საოცარი,
ამ თოვაში შენთან მინდა ვიყო დიდხანს,
რომ ვუმზირო როგორ რჩება თოვლზე კვალი...
ზამთარია, ციდან ცვივა ფანტელები,
ცივი მიწა თბილი თოვლით იფარება,
რა ხანია, რა ხანია დაგეძებდი,
და გიპოვე, ჩემო ტკბილო, თოვლთან ერთად...