პოეზია მარადის

ზეცა ჩემი ნუგეში, პოეზია - მარადის.
მოვარდისფრო ღრუბლებსი ჩემი გული გადადის.

მუზა როგორც ცოცხალი, როგორც ღვთიურ ფერისა, -
ისევ მაღალ ზევიდან მღვრიე თვალებს ეღირსა.

მოდის თბილი ნიავი, სული თითქოს ფრთებს ისხავს,
ჩემი მუქი სამყარო ოდეს ყვავილთ შეისხავს.

ცეკვავს ქარი ქალივით არა ამ ქვეყნიურად
და შიშვლდება სამყარო ჩემს წინ დღითი-დღიურად.

ზეცა ისევ ნუგესი, პოეზია - მარადის,
მოვარდისფრო ღრუბლებში ჩემი გული გადადის.