შორიდან შენ ჩემს ღიმილებს ზვერავ



shoridan shen chems gimilebs zverav leqsebi guli siyvaruli
შორიდან შენ ჩემს ღიმილებს ზვერავ,
თუმც ეს ნაძვნარი უღრანი ტყეა,
და ჩემმა ცივმა, სასტიკმა მზერამ
შენ დაგჭრა, როგორც ფოლადის ტყვიამ.

დაჭრილი გული მკერდით მოგქონდა,
იყო ნაღველი ხმალივით მკვეთრი
და იმ ყვავილებს, ხელში რომ მქონდა,
დაეცა ცრემლი, ბროლივით თეთრი.

სულის სიმაღლე რამ დაგიკარგა,
როს გარეგნულად ამგვარად შვენი,
რატომ არა ხარ ისეთი კარგი,
რომ სიყვარული შემეძლოს შენი?



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.