მე შენ გეძახდი

me shen gedzaxdi leqsebi daundobeli wvima cremli
მე შენ გეძახდი .
დაუნდობელი წვიმის შხეფები მდიოდა ცრემლად.
უკან მოგსდევდი
და გუბეების გადალახვა მიღირდა დევნად.
მე შენ მიყვარდი.
გადაღლილ სევდას უსაფუძვლოდ დავწამე ცილი.
დარდი მახრჩობდა.
ბილიკის ბოლოს შეგეჩეხე მე გარდაცვლილი.

მე შენ გიწამე,
მაგრამ ახლა მივრბივარ სადღაც, რომ გაგეცალო.
დამტოვე მარტო.
ფერმკთალ სიკვდილს,დალეულ გრძნობებს,რომ განაცვალო.
დამეხსენ, რადგან
საკმარისია მარცხი ბრძოლაში, დაცემა სულის.
აღარ გჭირდება,
უმწეო დრტვინვა, უხმო ლოდინი იმ დაღდასმულის,

რომელმაც შენთვის დაითმინა მრავალი ტანჯვა,
რომელმაც ყველა შენი სევდა მიიღო ხანჯლად,
რომელიც ახლა შენს დარაბებს ფიფქებად ათოვს
და შენს წიაღში ისმის კითხვა:" რატომ ვარ მარტო ? "