სიყვარულის შემოდგომა

სიყვარულის შემოდგომა

siyvarulis shemodgoma
ნუთუ ბევრს ვითხოვ?
მინდა დილით მითხრა-- მიყვარხარ..
ნუთუ ბევრს ვითხოვ?
მინდა მზერითაც მომეფერო როცა ჩემთან ხარ..
ნუთუ ბევრს ვითხოვ?
ნუთუ დადგა ფოთოლცვენის ის შემოდგომა
შენ რომ ღ გცივა მე კი ყინვას ასე განვიცდი,
რტომ არ მათბობ??
მომეხვიე, სანამ „ გავცივდი“..
ნუთუ ბევრს ვითხოვ?
ვიცი, სიყვარულს გააჩნია ზამთარ-ზაფხული,
საუკეთესო პერიოდი- მზე გაზაფხულის,
ეს სეზონები ორივესთვის ერთბაშად დგება,
ერთად განვიცდით, ერთნაირად გვესმის და ვხეადვთ.
მაგრამ ერთაერთი არის შემოდგომა...
ამ დროს გაზაფხულის სითბო მენატრება,
მიკვირს, ვერც კი ამჩნევ როგორ ჩამოთოვა,
გრძნობას მზის ნათელი როგორ ეკარგება,
ნუთუ სიყვარულმა ისე მიგატოვა,
მარტოს მომიხდება დარდტან გამკლავება..
ნუთუ ბევრს ვითხოვ?
ჩემს ლექსებზე მე თვითონ ვთბები,
შენ რომ მოგწონდა იმ ანარეკლს ვუმზერ სარკეში,
მონოლოგია დიალოგიც განა ვერ ვხვდები..
და „შემოდგომის“ ცივი ცრემლი ჩნდება თვალებში.
ნუთუ ბევრს ვითხოვ?
მე ერთი ღ ვარ, მე ბევრი ვარ და ყველა შენთვის,
ზოგჯერ მგონია რომ არ მიცნობ და ამ აზრს ვებრძვი,
რატომ ვერ ხედავ მას, რაც სხეულს სულიდან ერთვის,
მე ეს მჭირდება, საყვარელო, ეცადე ჩემთვის!
ნუთუ ბევრს ვითხოვ??
გავიხადე შენს თვალწინ, ხედავ
გახუნებული, დაჭმუჭნული ყვითელი კაბა,
მე შჱმოდგომის გაცოცხლებას მაინც გავბედავ
და თხელ პერანგზე გაზაფხულის იებს მოვქარგავ...
ნუთუ ბევრს ვითხოვ?
მინდა დილით მითხრა-- მიყვარხარ.

15-16.02.2012