დაღამებიდან გათენებამდე

dagamebidan gatenebamde
რომ არ დავრწმუნდე,
ყველა მოგონილი ზღაპრის
ფუტლიარად ქცევის საშიშროებაში,
არ ავედევნო არარსებულ ლანდებს,

უბრალოდ, ვრჩები შენთან სიზმრებში
და უხმოდ ვცდილობ ცხოვრებას გავდეს
ის სიმარტივე და სიმსუბუქე,
რასაც ვიგრძნობდი რომ დავიბადე,
რაც აღარ მახსოვს.

და მოვისროლოთ ნაკემსი ბადე
იმ ნაპირამდე,
სადაც გიყვარდი.

მერე, გიამბობ ჩემს ცხოვრებაზე
მინუს-პლიუსებს,
დეფისებს რამდენს...
ოღონდ ვიცოდე,
რომ შემითავსებ,
დაღამებიდან გათენებამდე,
მიწიდან ცამდე,
ოღონდ არასდროს,
აღარასდროს,
დავიწყებამდე.