სისხლიანი როიალი

სისხლიანი როიალი

(sisxliani roiali)

რა მისტიკურად ისმის დარბაზში
ხმას ვიგებ რაღაც იდუმალების,
მარტო დარჩენილს საკუთარ თავთან
მეხსნება ტვირთი სევდის ტარების.

მუსიკა მშვიდი და მე ვდუნდები
ჩემი სხეული შეიგრძნობს შვებას,
კლავიშის ნოტზე ამღერებული
სევდანარევი დაიწყებს ცეკვას.

დარჩა დარბაზი, ირგვლივ არავინ
და მარტო ერთი დაკვრას განაგრძობს,
ვალსი ერთისთვის ძლიერ ნოტებით
სული ტრფიალებს ცაში ნავარდობს.

ჭიქა სასმელი და პიანისტი
ტანჯავს როიალს რითმთან კამათობს
და მოცეკვავე ერთი დარბაზში
მოგონებებთან ლაღად თამაშობს.

შეიგრძნობს სივრცულ უსასრულობას
თითების ენა კვლავ ლაპარაკობს,
გაუჩერებლივ განაგრძობს ცეკვას
ირგვლივ ყოველი არვინრას ამბობს.

მოცეკვავეც და პიანისტიც
ერთად შერწყმულნი ჰმატებენ სევდას,
გულით შეიგრძნობს თუმცა არცერთი
ყურს არ უგდებენ გარემოს კვნესას.

და მდუმარე ხმით შეიმოსება
ქრება დარდი და რჩება მუსიკა,
ის მოცეკვავე კვლავ ვალსს განაგრძობს
თითქოს მიჰყვება თავის გულისთქმას.

მოდის და ნოტებს მოაქვს ცრემლები
არ ჯდება დროში მარტო მოძრაობს,
ნამტირალ თვალებს არაფრად აგდებს
და ცეკვავს ისე რომ რიტმს მოასწროს.

მზის ამოსვლასთან ერთად მისდევენ
სხივებს ორივე მიჰყვება თითქოს,
ბნელი ოთახი შუქით ინთება
და როიალი დაკვრისთვის მიხმობს.

ეჭვით შევხედავ გაწოლილ სხეულს
თეთრი პერანგი უფრო მუქდება,
წითლად მოჟონავს სინათლის შუქზე
ნუთუ ცხადია რაც მაგონდება.

შეშლილი სახით ღიმილს ვეღარ ვძლევ
მოდის და მოდის რაც მახსენდება,
თითქოს ცხადი თუ თითქოს სიზმარი
ვეღარ შევიგრძნობ თუ რა მოხდება.

ვისკის ჭიქაზე მისი ტუჩების
წითელი საცხი მკრთალად ემჩნევა,
სისხლიან დანას ვდებ როიალზე
და სინანულით გული მევსება