არაფრით გამორჩეული, მაგრამ ვიღაცისთვის განსაკუთრებული.... არაფრით შესანიშნავი, მაგრამ ვიღაცისთვის სრულყოფილი...
ისმევა კითხვა: ვინ ვარ მე?!
_მე ერთი უბრალო, სულელი, ზოგჯერ ჭკვიანი, ხშირად მომღიმარი, იშვიათად უხასიათო, უმეტესად მომაბეზრებელი და თითქმის არასდროს საინტერესო.
სიტუაციის შესაფერისად ვთამაშობ და ასე თამაშ-თამაშით გადის წამები, წუთები, საათები და საუკუნედ ქცეული რამდენიმე დღე...
მებრძვიან, მადანაშაულებენ, მაკრიტიკებენ და მეც... მეც ვექცევი უსამართლოდ ხალხს, თუმცა მაინც უდანაშაულოდ ვგრძნობ თავს.
არასდროს ვიხდი ბოდიშს და არც სხვებისგან ვღებულობ მას, რადგან ვთვლი რომ ადამიანმა საქმე ისე არ უნდა გაიხადოს, რომ ბოდიშის მოხდა დასჭირდეს! თუმცა მაინც... მაინც მებოდიშებიან! ნუ იხდით ბოდიშს არსებობისთვის! ბოდიში უნდა მოიხადოს მან, ვინც თქვენში არსებობს, თუმცა ამის უფლება არ აქვს!
არ ვიცი რას ფიქრობთ ჩემზე, თუმცა სიმართლე რომ გითხრათ დიდად არც მაინტერესებს! შევეჩვიე იმ აზრს, რომ თქვენ ჩემი განსჯის მეტი საქმე არ გაქვთ. თქვენ თუ ჩემი ცუდი თვისებები გსიამოვნებთ ,კიდევ ერთხელ გაგახარებთ და გეტყვით რომ მე არ ვაპირებ ამ თვისებების გამოსწორება, რადგან მე ასეთი ვარ და ვალდებულები ხართ ამიტანოთ!..
ნუ ეცდებით ჩემს გამოცნობას, რადგან ვიცი რომ იმედი გაგიცრუვდებათ. თქვენ ვერასდროს შეძლებთ ჩემს წაკითხვას და როცა იგრძნობთ რომ ჩაწვდით ჩემს შინაგანს, როცა ჩათვლით რომ კარგად მიცნობთ, სწორედ მაშინ დაგარწმუნებთ იმაში რომ, თქვენ მე საერთოდ არ მიცნობთ.
როდესაც გგონიათ, რომ ვთამაშობ, ზუსტად მაშინ ვარ გულწრფელი და როცა ფიქრობთ რომ გულახდილად გესაუბრებით, მაშინ ვთამაშობ ყველაზე კარგად. ჩემი საიდუმლოც ეგ არის რომ ვერავინ ვერასდროს გაიგენთ, მე ვის რას ვეთამაშები!!!
დავიკარგე როლებში და ვეღარ ვპოულობ საკუთარ მეს! თუმცა დიდად არც ვცდილობ მის პოვნას, რადგან ცხოვრება საკუთარი ტყავით ბევრად რთული და უინტერესოა.
ვამბობ ერთს, ვწერ მეორეს და ვფიქრობ მესამეს!
დარწმუნებული ვარ ამ ყველაფრის მერე გაგიჩნდებათ კითხვა: ვინ ვარ მე?
ამ კითხვაზე კი აუცილებლად კითხვითვე გიპასუხებთ, რადგან თვითონაც არ ვიცი ვინ ვარ მე?!
ისმევა კითხვა: ვინ ვარ მე?!
_მე ერთი უბრალო, სულელი, ზოგჯერ ჭკვიანი, ხშირად მომღიმარი, იშვიათად უხასიათო, უმეტესად მომაბეზრებელი და თითქმის არასდროს საინტერესო.
სიტუაციის შესაფერისად ვთამაშობ და ასე თამაშ-თამაშით გადის წამები, წუთები, საათები და საუკუნედ ქცეული რამდენიმე დღე...
მებრძვიან, მადანაშაულებენ, მაკრიტიკებენ და მეც... მეც ვექცევი უსამართლოდ ხალხს, თუმცა მაინც უდანაშაულოდ ვგრძნობ თავს.
არასდროს ვიხდი ბოდიშს და არც სხვებისგან ვღებულობ მას, რადგან ვთვლი რომ ადამიანმა საქმე ისე არ უნდა გაიხადოს, რომ ბოდიშის მოხდა დასჭირდეს! თუმცა მაინც... მაინც მებოდიშებიან! ნუ იხდით ბოდიშს არსებობისთვის! ბოდიში უნდა მოიხადოს მან, ვინც თქვენში არსებობს, თუმცა ამის უფლება არ აქვს!
არ ვიცი რას ფიქრობთ ჩემზე, თუმცა სიმართლე რომ გითხრათ დიდად არც მაინტერესებს! შევეჩვიე იმ აზრს, რომ თქვენ ჩემი განსჯის მეტი საქმე არ გაქვთ. თქვენ თუ ჩემი ცუდი თვისებები გსიამოვნებთ ,კიდევ ერთხელ გაგახარებთ და გეტყვით რომ მე არ ვაპირებ ამ თვისებების გამოსწორება, რადგან მე ასეთი ვარ და ვალდებულები ხართ ამიტანოთ!..
ნუ ეცდებით ჩემს გამოცნობას, რადგან ვიცი რომ იმედი გაგიცრუვდებათ. თქვენ ვერასდროს შეძლებთ ჩემს წაკითხვას და როცა იგრძნობთ რომ ჩაწვდით ჩემს შინაგანს, როცა ჩათვლით რომ კარგად მიცნობთ, სწორედ მაშინ დაგარწმუნებთ იმაში რომ, თქვენ მე საერთოდ არ მიცნობთ.
როდესაც გგონიათ, რომ ვთამაშობ, ზუსტად მაშინ ვარ გულწრფელი და როცა ფიქრობთ რომ გულახდილად გესაუბრებით, მაშინ ვთამაშობ ყველაზე კარგად. ჩემი საიდუმლოც ეგ არის რომ ვერავინ ვერასდროს გაიგენთ, მე ვის რას ვეთამაშები!!!
დავიკარგე როლებში და ვეღარ ვპოულობ საკუთარ მეს! თუმცა დიდად არც ვცდილობ მის პოვნას, რადგან ცხოვრება საკუთარი ტყავით ბევრად რთული და უინტერესოა.
ვამბობ ერთს, ვწერ მეორეს და ვფიქრობ მესამეს!
დარწმუნებული ვარ ამ ყველაფრის მერე გაგიჩნდებათ კითხვა: ვინ ვარ მე?
ამ კითხვაზე კი აუცილებლად კითხვითვე გიპასუხებთ, რადგან თვითონაც არ ვიცი ვინ ვარ მე?!
მოგვაწოდა: NaaNuka
