ღამე ილეოდა თბილისის თავზე, ჯერაც არ გაეღვიძა ქალაქს.
ლამპიონები ისევე ენთო და მათი ნათება ძლივსძლიობით ახწევდა ჩემამდის.
აგერ უკვე მესამე დღეა გაუჩერებლად თოვს.
თეთრად შეღებილა ყოველივე.
საშინლად ყინავს, ძვალსა და რბილში ატანს ეს სიცივე
მაგრამ ნაწილობრივ მსიამოვნებს კიდეც ეს სუსხი
სახე გამეთოშა რადგან ვერაფრით ვერ დავიფარე, სიცივისგან კანი მეწვის მაგრამ გავუძლებ.
მაინც რამ გამომაშტერა ამხელა კაცი თქო ჩემთვის გავიფიქრე
ხო ხო ამხელა "კაცი" ზუსტადაც რომ კაცი
სწრედაც რომ უკვე აღარ ვარ ბავშვი, უკვე ზრდასრული კაცი ვარ
"ზრდასრული" კიდევ ერთხელ ამომიტვტივდა ეს სიტყვა ფიქრებში
ნუ თუ ზრდასრული არა კაცი ხო მაინც ვარი კი ნამდვილად
ჩემითვე გავეცი პასუხი საკუთარ კითხვას, გული დავიმშვიდე.
ისე მაინც რამ ამომიყვანა ამ შუაღამისას მთაწმინდაზე, რამ მომიარა ?
ნამდვილად გარეკილი მაქ
ისე იქნება და არცა მქონდესი ვერც წარმოიდგენთ რა საოცარი სანახავია როგორ ეცემა ქალაქს სქელი ფანტელები და შენ ამ ყოველივეს ზემოდან დაჰყურებ, საოცარი სანახავია.
შემიძლია ამ ყველაფერს უსასრულოდ ვუცქირო იმდენად ლამაზია.
ისე ქალაქი თითქმის არც ჩანს, იმდენად ხშირი და სქელი ფანტელები მოდის ციდან რომ რთულია რამოდენიმე კილომეტრში რაიმე დაინახო, ეხლა მალე სრულიად გათენდება და წაიშლება ყველაფერი თვალთა ხედვიდან.
ყელი გამომიშრა და "გომი ორიგინალს" გადავწვდი რომელიც გვერდზე მიმეგდო ნახევრამდე ჩაცლილი.
ამ სიცივეში ონდავ შემათბობს ხოლმე და გულს გამიმხნევებს.
თითქოსდა მეხმარება სირთულეების დავიწყებაში.
კიდევ კარგი თავზე არ მათოვს, მიმიგნია მყუდრო მოფარებული ადგილისთვის და აქ მოვკალათებულვარ.
ეჰჰ რა უღიმღამოდ ჩაივლის ეს დღე. სწორედაც რომ ისევე ერთფეროვნად როგორც ეს ქალაქია ეხლა.
"ყველაფერი ერთდროულად დამატყდა თავზე"
წარმოვთქვი და გული შემეკუმშა
ახლა იმაზე დავიწყე ფიქრი თუ რა შეიძლება ვაჩუქო დაბადების დღეზე.
უკვე კვირაზე მეტია არანაირი კონტაქტი არ მაქ.
მისი მონაწერის კითხვაც კი მომენატრა არამცთუ მისი ხმა, არამცთუ მისი სახე და სხეული.
იქნებ სათამაშო ვაჩუქოი დიიიდი დიიიდი სათამაშოი
ბანალურია ! ისვ ჩემითვე გავეცი საკუთარ კითხვას პასუხი.
გონება დავძაბე და უამრავი იდეა,ფიქრი,ოცნება ერთმანეთში აირია , ნაღველი შემომაწვა.
კიდევ გადავწვდი იქვე მიგდებულ გომს რომ გული დამემშვიდებინა
ისე კი ეს სასმელი რა საოცარი გამოგონებაა, სულ რაღაც ორი ყლუპი ისე გაგიმაგრებს გულს რომ მთელ სამყაროს აუმხედრდები მარტოკა.
მაგრამ ამჯერად უფრო დიდ მტერს გადავეკიდე, საკუთარ თავს რომლის წინააღმდეგაც შიშსს დასაძლევად მთელი მსოფლიოში არსებული სასმელთა კოლექციები რომ დავლიო სულ მთლად მაინც ვერ ჩამიხრჩობს ამ შიშის გრძნობას
მაგრამ იმას კი არ ვიძახი რომ ეფექტი არ აქვს თქოი ეფექტიც აქვს და ყველაფერი
ყვავილები, ყვავილების დიდი დიდი თაიგული, რაც შეიძლება უცნაური და ორიგინალური!
თავში პირდაპირ ეს იდია მომივიდა როდესაც ბოთლი მოვიშორე ტუჩებიდან.
კი ნამდვილად დიდებული იდეაა
უნებლიედ გამეღიმა
ღამე გათავდა,ლამპიონები ჩაქვრა, ქალაქიც გაქვრა და დავრჩი თეთრი რეალობის წინაშე მარტოდ მარტო.
ლამპიონები ისევე ენთო და მათი ნათება ძლივსძლიობით ახწევდა ჩემამდის.
აგერ უკვე მესამე დღეა გაუჩერებლად თოვს.
თეთრად შეღებილა ყოველივე.
საშინლად ყინავს, ძვალსა და რბილში ატანს ეს სიცივე
მაგრამ ნაწილობრივ მსიამოვნებს კიდეც ეს სუსხი
სახე გამეთოშა რადგან ვერაფრით ვერ დავიფარე, სიცივისგან კანი მეწვის მაგრამ გავუძლებ.
მაინც რამ გამომაშტერა ამხელა კაცი თქო ჩემთვის გავიფიქრე
ხო ხო ამხელა "კაცი" ზუსტადაც რომ კაცი
სწრედაც რომ უკვე აღარ ვარ ბავშვი, უკვე ზრდასრული კაცი ვარ
"ზრდასრული" კიდევ ერთხელ ამომიტვტივდა ეს სიტყვა ფიქრებში
ნუ თუ ზრდასრული არა კაცი ხო მაინც ვარი კი ნამდვილად
ჩემითვე გავეცი პასუხი საკუთარ კითხვას, გული დავიმშვიდე.
ისე მაინც რამ ამომიყვანა ამ შუაღამისას მთაწმინდაზე, რამ მომიარა ?
ნამდვილად გარეკილი მაქ
ისე იქნება და არცა მქონდესი ვერც წარმოიდგენთ რა საოცარი სანახავია როგორ ეცემა ქალაქს სქელი ფანტელები და შენ ამ ყოველივეს ზემოდან დაჰყურებ, საოცარი სანახავია.
შემიძლია ამ ყველაფერს უსასრულოდ ვუცქირო იმდენად ლამაზია.
ისე ქალაქი თითქმის არც ჩანს, იმდენად ხშირი და სქელი ფანტელები მოდის ციდან რომ რთულია რამოდენიმე კილომეტრში რაიმე დაინახო, ეხლა მალე სრულიად გათენდება და წაიშლება ყველაფერი თვალთა ხედვიდან.
ყელი გამომიშრა და "გომი ორიგინალს" გადავწვდი რომელიც გვერდზე მიმეგდო ნახევრამდე ჩაცლილი.
ამ სიცივეში ონდავ შემათბობს ხოლმე და გულს გამიმხნევებს.
თითქოსდა მეხმარება სირთულეების დავიწყებაში.
კიდევ კარგი თავზე არ მათოვს, მიმიგნია მყუდრო მოფარებული ადგილისთვის და აქ მოვკალათებულვარ.
ეჰჰ რა უღიმღამოდ ჩაივლის ეს დღე. სწორედაც რომ ისევე ერთფეროვნად როგორც ეს ქალაქია ეხლა.
"ყველაფერი ერთდროულად დამატყდა თავზე"
წარმოვთქვი და გული შემეკუმშა
ახლა იმაზე დავიწყე ფიქრი თუ რა შეიძლება ვაჩუქო დაბადების დღეზე.
უკვე კვირაზე მეტია არანაირი კონტაქტი არ მაქ.
მისი მონაწერის კითხვაც კი მომენატრა არამცთუ მისი ხმა, არამცთუ მისი სახე და სხეული.
იქნებ სათამაშო ვაჩუქოი დიიიდი დიიიდი სათამაშოი
ბანალურია ! ისვ ჩემითვე გავეცი საკუთარ კითხვას პასუხი.
გონება დავძაბე და უამრავი იდეა,ფიქრი,ოცნება ერთმანეთში აირია , ნაღველი შემომაწვა.
კიდევ გადავწვდი იქვე მიგდებულ გომს რომ გული დამემშვიდებინა
ისე კი ეს სასმელი რა საოცარი გამოგონებაა, სულ რაღაც ორი ყლუპი ისე გაგიმაგრებს გულს რომ მთელ სამყაროს აუმხედრდები მარტოკა.
მაგრამ ამჯერად უფრო დიდ მტერს გადავეკიდე, საკუთარ თავს რომლის წინააღმდეგაც შიშსს დასაძლევად მთელი მსოფლიოში არსებული სასმელთა კოლექციები რომ დავლიო სულ მთლად მაინც ვერ ჩამიხრჩობს ამ შიშის გრძნობას
მაგრამ იმას კი არ ვიძახი რომ ეფექტი არ აქვს თქოი ეფექტიც აქვს და ყველაფერი
ყვავილები, ყვავილების დიდი დიდი თაიგული, რაც შეიძლება უცნაური და ორიგინალური!
თავში პირდაპირ ეს იდია მომივიდა როდესაც ბოთლი მოვიშორე ტუჩებიდან.
კი ნამდვილად დიდებული იდეაა
უნებლიედ გამეღიმა
ღამე გათავდა,ლამპიონები ჩაქვრა, ქალაქიც გაქვრა და დავრჩი თეთრი რეალობის წინაშე მარტოდ მარტო.
