ერიხ მარია რემარკი - "ტრიუმფალური თაღი" (ამონარიდები)



„ხელახლა პირველყოფილი ადამიანი გახდა, ზღვის პირას მდგარი, რაღაც ამოდიოდა წყლის სიღრმიდან თეთრი და სხვინათელი…“

„კითხვა და პასუხი ერთად შედუღებული. სისხლი კი მატულობდა და მატულობდა, ხოლო თვალწინ ქარიშხალი ნავარდობდა.“

„შეიძლება გახდე მთავარანგელოზი, მასხარა, დამნაშავე – და ვერავინ შენიშნავს ამას. მაგრამ აი, ვთქვათ ღილი მოგწყდა სადმე – ამას კი მაშინვე ყველა დაინახავს. რა სულელურად არის მოწყობილი ქვეყნად ყველაფერი!“

„ისევ მორევი, უხმოდ რომ ითრევს ადამიანს სადღაც სიღრმეში. უცხო უფსკრული შეუცნობლისა. ამ უფსკრულიდან მოცურავს ღრუბელი, თან მოაქვს თავბრუდახვევა და ალისფერი ბანგი.“

„სიყვარული! რა არ აფარებს თავს ამ სახელს… ნაზი და საამოდ ტკბილი სხეულისაკენ მიდრეკილებაც და სულის უნაზესი აფორიაქებაც. არ მინდოდა სიყვარული და არ მწამდა. არ მეგონა თუ ხელახლა მომევლინებოდა. მაგრამ მოვიდა და მთელი ჩემი გამოცდილება უსარგებლო გახადა. ცოდნა კი მხოლოდ ტკივილს მაყენებს. და რაც იწვის გრძნობის ხანძარში უკეთ, ვიდრე ცინიზმი – საბედისწერო ჟამთა სიავის წლებში დამზადებული საწვავი?“



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.