როცა ვხედავთ, რომ ჩვენს აზრებს იპარავენ, ყვირილის ატეხვამდე, უნდა დავფიქრდეთ — მართლა ჩვენია თუ არა ეს აზრი.
მიუხედავად იმისა, რომ წარმოდგენაც არ გვაქვს, რა ვუყოთ ჩვენს ხანმოკლე ცხოვრებას, მაინც ვოცნებობთ უკვდავებაზე.
წიგნებს, რომელთაც ყველა აღმერთებს, არავინ კითხულობს.
ყველა ცვლილება, მათ შორიის ისინიც, რომლებიც დროშია გაწელილი, ტოვებს ჩვენში მელანქოლიას იმის გამო, რომ უკან მოვიტოვეთ ჩვენი სულის ერთ-ერთი ნაწილი.
ადამიანს სჯერა არა იმის, ვინც თავად არის, არამედ იმის, ვისაც ისურვებდა, რომ ყოფილიყო.
მიუხედავად იმისა, რომ წარმოდგენაც არ გვაქვს, რა ვუყოთ ჩვენს ხანმოკლე ცხოვრებას, მაინც ვოცნებობთ უკვდავებაზე.
წიგნებს, რომელთაც ყველა აღმერთებს, არავინ კითხულობს.
ყველა ცვლილება, მათ შორიის ისინიც, რომლებიც დროშია გაწელილი, ტოვებს ჩვენში მელანქოლიას იმის გამო, რომ უკან მოვიტოვეთ ჩვენი სულის ერთ-ერთი ნაწილი.
ადამიანს სჯერა არა იმის, ვინც თავად არის, არამედ იმის, ვისაც ისურვებდა, რომ ყოფილიყო.
