ვეფხისტყაოსნის მზისმეტყველება (ვიქტორ ნოზაძე)



ვეფხისტყაოსნის მზისმეტყველება

ავტორი: ნოზაძე, ვიქტორ


პოეტის შთაგონებული თვალი, რომელიც შემკვრივებით სიტყვისა და
აზრის სამფლობელოს სცილდება, თავის თავისაგან თვითმყოფ თუ
ნასესხებ იდეალთა მთლიანობას ჰქმნის...
ამის შესახებ ამბობენ: სარასვატი (დიაცი ღმერთი პოეტური შთაგონებისა)

დიდ პოეტს სიტყვებსა და აზრებს შთაუნერგავს, ოდეს მას სძინავს კიდეც;
მაშინ როცა სხვა პოეტი, მღვიძარსაც კი, თვალი მისი ნებას აძლევს იყოს

ბრმა. ამბავის წინაშე, რაც შეგნებული და გამოყენებული იყო სხვის მიერ,
დიდი პოეტები ბრმად არიან დაბადებულნი; წინაუკმოდ, ახალი ამბავის

(სიუჟეტის) წინაშე, მათ აქვთ ღვთიური ჭვრეტა. ვერც სამ-თვალიანი
(ღმერთი შივა), ვერც ათას-თვალიანი (ღმერთი ინდრა) ვერ ხედავენ მას,
რასაც პოეტები თავისი ადამიანური თვალებით უჭვრეტენ. ყველაფერი

გამოიყურება იმ სარკიდან, რომელიც არის ფიქრი პოეტთა.

„როგორ ღა ვღებულობთ ამ ჭვრეტას?“, – და ამ ფიქრზე სიტყვა და აზრი
მოსჩქეფს ზეშთაგონებულთა წინაშე, – ესაა რაც პირველად მოდის. რასაც
ხედავს იოგინ თავისი იდუმალი შემკვრივების მეოხებით, – ეს არის თვით
ის საფუძველი, სადაც პოეტები მოძრაობენ თავიანთი სიტყვებით, და
ამგვარად, გამოთქმანი ლამაზნი დაუსრულებელნი არიან დიდთა პოეტთა
შორის...
ცოდნა ბევრი რამისა, – ეს არის გემოვნება, – ამბობენ ოსტატნი. რამეთუ
სიტყვანი პოეტისა მიჰქრიან ყველა მიმართულებით. უთქვამთ – მისი

სიტყვა ვრცელდება თანისთანობით და არ იციან: როგორ; ვრცელდება

სამფლობელოზე, რომელი ჯერ არ შეხებულა: ეს არის თვით საკუთარი

პოეტისა; მისი, რომლის სიტყვანი ყველა მიმართულებით მიდიან...

პოეტი, რომელს აქვს სურათოვნება და გემოვნება, – არის ჭეშმარიტი პოეტი
(კავიამიმამსა.12,5. ძველი ინდოეთის ენციკლოპედიიდან: ნამიაშასტრა).





Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.