სანამ
სანამ ამ ხელებს შეუძლიათ ჯერ კიდევ რამე,
სანამ თვალები ხედავენ და გული კვლავ მერჩის,
მანამ მიგულე და მერე კი მე თვითონ წავალ,
როცა მივხვდები ის არა ვარ,უკვე დავბერდი.
განა შორს წავალ, მე უბრალოდ გაგერიდები,
არ მინდა ტვირთად რომ დაგაწვე, ისეც გაკმარე.
რამდენჯერ ჩემი აღარყოფნის დარდი გატკინე,
მაგ შენს თვალებში მოლოდინი შიშით დავღალე.
მე წავალ სადმე,მზის სხივსა და ღრუბელთა შორის,
და მოვასვენებ გადაღლილი სულის ნაწილებს.
მერე კი ალბათ, მოვა დრო და დიდი სიმშვიდე,
დამეუფლება და ამჯერად არ გამაწბილებს.
ნანა აბესაძე
სანამ ამ ხელებს შეუძლიათ ჯერ კიდევ რამე,
სანამ თვალები ხედავენ და გული კვლავ მერჩის,
მანამ მიგულე და მერე კი მე თვითონ წავალ,
როცა მივხვდები ის არა ვარ,უკვე დავბერდი.
განა შორს წავალ, მე უბრალოდ გაგერიდები,
არ მინდა ტვირთად რომ დაგაწვე, ისეც გაკმარე.
რამდენჯერ ჩემი აღარყოფნის დარდი გატკინე,
მაგ შენს თვალებში მოლოდინი შიშით დავღალე.
მე წავალ სადმე,მზის სხივსა და ღრუბელთა შორის,
და მოვასვენებ გადაღლილი სულის ნაწილებს.
მერე კი ალბათ, მოვა დრო და დიდი სიმშვიდე,
დამეუფლება და ამჯერად არ გამაწბილებს.
ნანა აბესაძე
