ნანუკა ჭკუასელი - 13 ივნისი



შემოდიოდა მწუხარება ივნისის ცამეტს,
დარდით და სევდით ხმაურობდა ღრუბელთა ჯარი,
გრგვინვით და ელვით ჩემს ქალაქში უწყვეტად წვიმდა,
სივრცეს იპყრობდა უნუგეშო, ვერაგი ქარი.
შემოდიოდა მწუხარება ზარების რეკვით,
წვიმა ქვემეხად ძირს ისროდა სისხლიან წვეთებს
და ანგელოზი ჩემს თბილისში გლოვობს და ტირის,
და ანგელოზი ჩემს თბილისში სიმშვიდეს ეძებს.
შემოდიოდა მწუხარება ბრაზით და გვემით,
არც კი ინდობდა სიკვდილისთვის
განწირულ მოკვდავს,
დღეს ჩემს ქალაქში კივილიც კი სულიდან მესმის,
დღეს ჩემს ქალაქში მერამდენედ ამბობენ ,,მოკვდა"...
წვიმდა და წვიმდა უფრო მეტად, როგორც არასდროს,
წამიდან წამში აკლდებოდა დღეებს ხალისი,
ჭკუიდან შეშლილს ნუგეშად რომ აღარა დაგვრჩა?
იბრძვის და ომობს ბუნებასთან ჩემი თბილისი.
შემოდიოდა მწუხარება ივნისის ცამეტს
და გულში მაინც ნაპერწკალი იმედის ჰქროდა,
ასე შეკრული ჩემი ხალხი მინახავს როდის?
აქ დღეს არცერთი, ერთმანეთთან არავინ მტრობდა.
შემოდიოდა მწუხარება ივნისის ცამეტს,
დარდით და სევდით ხმაურობდა ღრუბელთა ჯარი,
გრგვინვით და ელვით ჩემს ქალაქში უწყვეტად წვიმდა,
სივრცეს იპყრობდა უნუგეშო, ვერაგი ქარი.

/ნანუკა ჭკუასელი/



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.