ეს წვიმა ასე ჩემს გამო შფოთავს, ეს ქარიც ხეებს ჩემს გამო არხევს, რომ შემაჩვიონ საძულველ ოთახს, შენს გაოცებულ დუმილს და სახეს. და გაჟღენთილი ქარით და წვიმით,...
მე შენ ყოველთვის იმედად მყავდი, იმ დღიდან, როცა ვიგრძენი თავი, იმ დღიდან, როცა პურის და ნავთის გაჩნდა რიგები, გრძელი და შავი… სიმწრის, სისუსტის ცრემლებით...
ჯერ ისევ მოჩანს გაოცებულ ფანჯრების მწკრივი მაგრამ წყვდიადი, გრანიტივით მძიმე და მკვრივი, კვლავ უბრუნდება ძველ ნაპირებს, ვით ოკეანე და ყველგან მისი უსასრულო...
ბნელოდა. თუმცა უჩინარს ცაზე უკვე ჩნდებოდა რძისფერი ბზარი, ხოლო იმ ბზარში, როგორც ხაფანგში, ღრუბლები დონდლო კიდურებს ყოფდნენ. ეს კი ნიშნავდა, რომ თენდებოდა,...
განძს რომ მჩუქნიდი, მისი ფასი შენ არ იცოდი, ან ჩემი ფასი შეგეშალა ტრფობით დაქანცულს, შენი საუნჯით ვნეტარებდი, შენით ვიწვოდი, მაგრამ უკანვე დაგიბრუნებ ქვეყნის...