ჯერ ისევ მოჩანს გაოცებულ ფანჯრების მწკრივი
მაგრამ წყვდიადი, გრანიტივით მძიმე და მკვრივი,
კვლავ უბრუნდება ძველ ნაპირებს, ვით ოკეანე
და ყველგან მისი უსასრულო სული შრიალებს.
მე კი მიყვარხარ და შვილივით ვიხუტებ იმედს
და ჩემს სხეულზეც, როგორც ბორცვზე, გადადის მძიმედ
წყვდიადის ტალღა…
1967 წ.
მაგრამ წყვდიადი, გრანიტივით მძიმე და მკვრივი,
კვლავ უბრუნდება ძველ ნაპირებს, ვით ოკეანე
და ყველგან მისი უსასრულო სული შრიალებს.
მე კი მიყვარხარ და შვილივით ვიხუტებ იმედს
და ჩემს სხეულზეც, როგორც ბორცვზე, გადადის მძიმედ
წყვდიადის ტალღა…
1967 წ.
