„მე რას ვიგრძნობდი, გაავებულ დროსთან მოდავე, რომ შემძლებია სიყვარული ზღვარგადასული, აუხდენელის გაცხადების რომ ვარ მოთავე და რომ მომავალს ვერ ამიმღვრევს ბნელი...

კმარა! გულმა შეგიწყნარა: ჩქარა მოვალ ჩქარა! მომეჯარა ბარათების ფარატინა ფარა, არაგვივით ამაჩქარა, ისევ შემაყვარა - ანკარა და თავანკარა შარაგზა და შარა...

ნუ დავპირდებით ბავშვებს სამოთხეს, ნუ დავუმალავთ მიწიერ ცოდვებს, თუ დაეცემა, თვითონ წამოდგეს, მხოლოდ თავისი იმედი ჰქონდეს… უკვე დაიწყო ზაფხული ცხელი და უშორესი...

კლდეზე ვდგავარ თეთრი ვერხვი,მხრები ამიტოტებია, ვინმე ხრამში თუ გადასცდა, – ხელი გამიწოდებია, მეხს ვარიდებ მოზარდ ვერხვებს, – ტანი აუშოლტებიათ, ფრთებს ისხამენ...

სიკვდილმა ჩამოიარა, ობოლი დახვდა წინაო, - მე წამიყვანე,სიკვდილო, ობლობა მომეწყინაო. - შენ რად მინდიხარ,ობოლო, შენი პატრონი ვინაო,...

მე ჯერ ქაოსი მერტყა წყვდიადად, თქვენ რომ გეხვიათ მზეზე ფუტკარი, მე შვიდასი წლით დამაგვიანდა, თქვენს შეთქმულებას ვერ მოვუსწარი....

„რაც არა ხარ, რისი ძალაც არ შეგწევს და რაც არ გაგაჩნია, სწორედ იმას შეჰყურებ ნაღველგარეული შურით, შურით, რომელიც სიყვარულად იქცევა იმის შიშით, რომ სიძულვილად...

– წვერს ვიპარსავდი და ლოყა გავიჭერი. - რატომ,ძველი ბრიტვა იყო? - არა,უბრალოდ სახე იყო დაბერებული და ნაოჭებიანი. “სასიკვდილო იარაღი” დანარჩენი იხილეთ სრულიადში...

აუცილებლად უნდა გარისკო,მხოლოდ მნიშვნელოვანისათვის. “თეთრი ტყვე” დანარჩენი იხილეთ სრულიადში...

კარგი აღზრდა იცავს ადამიანებს, ცუდი აღზრდილებისაგან. დანარჩენი იხილეთ სრულიადში...