და ამ პატარა მიწის ნაგლეჯზე, შემაძრწუნებლად ვარ ბედნიერი ....

მეც მქონდა არჩევანი ყოველთვის.....მაგრამ უბრალოდ საშინლად ერთგული ვარ......

ძალიან თავმდაბალი ვარ იმისათვის, რომ ვაგრძნობინო ვინმეს ჩემი სიამაყე, მაგრამ ძალიან ამაყი ვარ, რომ ვაღიარო ჩემი სისუსტე…...

ზოგი საკუთარ ჩრდილში დგება მისივე ნებით და ჯუჯად თვლიან სულით გოლიათს, ბავშვობიდანვე ჩუმად დააქვს შეჭრილი ფრთები, ბრბოს კი რატომღაც კუზი ჰგონია...

მინდა ახლა ისე თბილად მომეფერო თითქოს მომავალ წელს აღარ ვიარსებებ ......

ხომ შეიძლება შენი ღიმილი ოქროზე მეტად უღირდეს ვინმეს, ხომ შეიძლება შენი გულისთვის ცაში აყავდეს ოცნების კიბე, ხომ შეიძლება არვინ იცოდეს და გული ფარული ცეცხლით...

ცოტაა რომ გიყვარდე! მთავარია გესმოდეს ჩემი, ცოტაა რომ მიპოვო! მთავარია არ დამკარგო!!! ძნელია ჩემი შენარჩუნება......

ასაკთან ერთად ადამიანის აზროვნება და ხედვა სხვანაირი ხდება. იზრდება და უფრო მეტს ითვისებს, ვიდრე მანამდე შეეძლო.ან პირიქით ასაკთან ერთად აზროვნების უნარი...

ყოველ დღე უნდა გაუწოდო ხელი და შეეხო ვინმეს. ხალხს უყვარს, როცა ადამიანის ხელს ეხებიან და უჭირავთ ის. თბილი ჩახუტება ან უბრალოდ მეგობრული ხელის მოთათუნება...

როცა გადავწყვიტავთ რამეს გულისხმიერებით, მაშინ ჩვეულებრივ სწორ არჩევანს ვაკეთებთ...