არასდროს არავის არვინ

დაგათენდებათ ქალზე ფიქრებში
ფიქრის გაშვებას რომ ვეღარ ჰბედავ,
და მის ციცმციმა ლამაზ თვალებში
შენს ლოყაწითელ შვილებს რომ ჰხედავ.

ეგ კაცის მკვლელი სხეული ქალო
მკერდზე დამადნე, თვალებში მასხი,
ოხ ისე მძლავრად მომწყურდი კარგო
როგორც არასდროს არავის არვინ.

მომელანდება სატრფოთა ველი
ოხ მაგ ბაგეზე შემდნარი ხელი
ბაღში ბრიალებს წიფელი ძველი
და გიშრისფერი თვალები შენი

გულზე მაშრება ნელნელა დარდი
ვით ბებერ ცულზე წლებისგან ჭანგი
ისე მიკვდება ხელებში ვარდი
როგორც მიმინოს კლანჭებში ბარტყი

ბაგეზე სურნელს როგორ მპირდება
ეგ წაბლისფერი თმები ხვეული,
ზამთარში ცეცხლი მე არ მჭირდება,
გულს თუ გამითბობს შენი სხეული.

ციდან წვეთები მოთქვამენ წვრილად,
წვიმაში ნაბადს, მე მოგახურებ
იმ დღეს ვიძინებ ბავშვივით მშვიდად
ღმერთების ლუკმით რომ დაგაპურებ.

ვიცი, ცრემლებათ რომ დავიღვრები
წლები მოსპობას დამიპირებენ,
მაგრამ უკვდავიც მაშინ ვიქნები,
შვილიშვილები რომ მიტირებენ.

შენი სხეულის ნაზი სურნელი
აბაზანაში ორთქლად ტრიალებს,
ვუწევ და ვუწევ ტემპერატურას
და ცხელი წყალი მიხსნის იარებს,

ჩემი სიცოცხლე სარკეზე კარგო,
ორთქლით შენ სახედ ხატია,
შიშით რომ ვერ ვეკითხები
ეს სიზმარი თუ ცხადია.