ოტია ზედგინიძე - შემოდგომა

როცა ფოთლები ტოვებენ ხეებს
მოედებიან ბილიკევს ვიწროს
შენი დაკარგვა მაშინებს მეც და
იმ ხეებივით განვიცდი თითქოს,


ისევ მივყვები ნაწვიმარ ქუჩებს

ისევ მივყვები ნაწვიმარ ქუჩებს
გათანგული და დარდით დაღლილი,
ჩემთვის არ დადგა მომავალი თვე
ისევ მარტია არ ჩანს აპრილი,

ბერი ჭადრებიც ისევ ტირიან
ხმელ ტოტებიდან ჩამოსდით ცრემლი,
ამას სამშობლო ხომ აღარ ჰქვია?
ეს გოლგოთაა, ეს არის გრდემლი,

isev mivuvebi nawvimar quchebs


ზურმუხტისფერი

ულამაზესი გოგონა ვნახე
ზურმუხტისფერი თვალები ჰქონდა,
თუმც მის თვალებში უფრო ლამაზი
მისი სულისა სხივები კრთოდა,

ulamazesi gogona vnaxe zurmuxtisferi tvalebi hqonda


იოსელიანი ოტია - Ioseliani Otia

ეპიტაფია

(epitafia)

ვუძღვნი ი. ალაშვილს



როგორც მთელმა სოფელმა იცოდა, სერაფიონს ჯორი ახლოდანაც არ უნდა ჰყოლოდა ნანახი, მაგრამ თუ სიარულის დროს კაცი მარტო წელზევით დააკვირდებოდა, უსათუოდ იტყოდა, რომ ასე მხოლოდ ჯორის ფეხებს შეეძლო ევლო.
იგი არც ძველი ნამამასახლისი იყო და არც ახალი ნათავმჯდომარევი. ამ კაცისთვის ვინმეს არც სოფლის თავკაცობა მიუნდვია და ძალისძალად არც სოფელზე მზრუნველობა მოუხვევია თავზე, მაგრამ სერაფიონ გორდაძეს არც ერთი მეზობლის ძაღლი არ შეუყეფდა და ძაღლები რაა, როცა სამფეხა დაბალ სკამზე დამჯდარს დაიგულებდნენ, კატები კრუტუნით დაუძვრებოდნენ ფეხებში და თავ-კისერს მისი ჩექმის ყელზე აფხანდნენ.
სერაფიონი ყველგან იყო. ეს ჩვეულებრივ ამბადაც მიაჩნდათ, მაგრამ საკვირველი იყო, ეს მარტოხელა კაცი როგორ ასწრებდა ამდენს. მისთვის ყველა ოჯახში ინახავდნენ ულუფას, ყოველი სადილობისას კი მხოლოდ ერთი მოსახლე იყო მისი მადლიერი. სერაფიონი ყველგან იყო. ანდა უფრო სწორად _ იქ, სადაც უფრო მეტად სჭირდებოდათ სერაფიონი.