დღემ უეცრად გაირბინა, ეს დღეც სევდას გადაჰყვება, ხვალ ინათებს ისევ დილა და უშენოდ დაღამდება....

მეჩვენება, თუ ეს სიზმარია, პატარა უბანს შეცვლია ფერი, სადღაც, აქ ჩემი ძველი სახლია და ქუჩა, სადაც ავიდგი ფეხი....

– ეს საქართველო – მე დღეს არ მინდა ეს დედამიწა, ასე მოწყენილს სულ რომ ვხედავდე, კვირტების ფეთქვას, "ვარდობის თვეში", მინდა სიზმრებში მუდამ ვეტრფოდე...

ეს მზე, ეს მთვარე, ცისარტყელა ცაში ელვარე, თუკი რამ მიყვარს, ყველაფერი თუ გამაჩნია, მეტი რა მინდა? დღეებია მუდამ მღელვარე, სხვა ამის მეტი, არაფერი არ მაბადია!...

ეს მანდილი ალისფერი მაქმანებით, ფერმიხდილს, რომ მღიობები ამჩნევია, თავსაბურად ადრე თავზე ვატარებდი, ახლა სკივრში გულწასული ასვენია....

არ გააღმერთო ის, ვისაც ღმერთად, შენს საუფლოში ყოფნა არ უხდება, ვინც მიჯაჭვულა საკუთარ კერას, ვინც წავიდა და აღარ დაბრუნდება....

ეს არც სიყვარულია და არც სამოთხის კარია, გათელილი გრძნობები სადღაც მიისწრაფიან....