დიდი ელეგია ჯონ დონისადმი
(didi elegia jon donisadmi)
ჩასთვლიმა ჯონ დონს. სამყარომაც ჩაქინდრა თავი.
თვლემს იატაკი, სარეცელი, ტილო, მინები,
მაგიდა, ნოხი, ბრა, ურდული, საკიდი, კავი.
თვლემენ კედლები, გარდერობი და გარდინები.
თვლემს ყველაფერი: პური, დანა, ბოთლები, ტაშტი.
თვლემს ფაიფური, ბროლი, ჭიქა, ჭურჭელი, ბარი,
თვლემს ხის საათი გაქცეული წუთების ნაშთი,
საფეხურები, კიბეები, სარკმელი, კარი.
ყველგან ღამეა: თვალებში და მძიმე ფარდებში,
ყველა მაქმანში, სავარძელში, სკამში, აკვანში,
ყველა უჯრაში, ფურცლებსა და საქაღალდეში,
ჩამქრალ ღუმელში... ყველა ნივთში, ყველა საგანში.
ფეხსაცმელებში, ქურთუკებში, მზერის გაცვლაში,
ორნამენტებში, სარკეებში, რომ აღარ ბზინავს,
ზეწარში, ცოცხში, ისევ ტაშტში, ჩრდილში, ჯვარცმაში,
ღამეა ყველგან, ბნელი ღამე. ყველაფერს სძინავს.
თვლემს ყველაფერი. თვლემს სარკმელი, სარკმელში თოვლი
და სახურავზე საბურველი ქათქათა ნაჭრის.
ქუჩებს შეჰყრია ძილის ჟინი, მომცველი ყოვლის,
მათ სარკმლის ჩარჩო სასიკვდილოდ შუაზე გაჭრის.
ფშვინავს კედელი და მინასაც კვლავ თვლემა უვლის.
თვლემს ქვაფენილი, გისოსები, თვლემენ თაღები.
არ კრთება სხივი, არ გაისმის ჭრიალი ურმის,
თვლემენ ჯაჭვები, გალავნები, რტონი, ბაღები.
სძინავს კარიბჭეს. თვლემს რგოლები და ბოქლომები,
სახელურები, კაუჭები და ურდულები,
თვლემენ სპილენძის კლიტეები, თიხის ლომები,
ოხვრა-ჩურჩული აღარ კრთება არსად სრულებით.
თვლემენ ტაძრები, ციხეები, ბაზრები, დახლი,
თვლემენ ღორები, უშობლები და კურატები,
თვლემს ქვის მესერი, ეზო-კარი, ნაგაზი, სახლი,
ყურდაცქვეტილნი, სარდაფებში თვლემენ კატები.
ხალხსა და თაგვებს მთელ ლონდონში სუყველას სძინავს.
თვლემს ნავსადგური. იალქნების ჩრდილში თვლემს ნავი,
რომლის ძარაზე თოვლჭყაპიც კი პოულობს ბინას,
მთვლემარე ზეცას მიუყრდნია ღრუბლისთვის თავი.
ჩასთვლიმა ჯონ დონს და ზღვაც გახდა მყისვე უძლური,
ცარცოვან ნაპირს ხასიათი უქრება ლაღი.
თვლემას მოუცავს მთელი ყურე, მთელი კუნძული,
სამი ბოქლომით ჩაუკეტავთ სუყველა ბაღი.
სძინავთ ნეკერჩხლებს, სოჭებს, ფიჭვებს, ნაძვსა და რცხილას,
სძინავს ნაკადულს მთის კალთებზე, სძინავთ მთის კალთებს.
სძინავს მელიას, მგელს, მის ლეკვებს და დათვიც ხვრინავს,
რომლის ბუნაგთან ნამქერსაც კი დუმილი მართებს.
სძინავთ ფრინველებს. აღარ ისმის მათი ჟივჟივი.
ყვავი ყრანტალით არ აღავლენს საზარელ ოდას.
დუმს სივრცე. ჭოტი არ ხარხარებს ისევ გიჟივით,
ვარსკვლავი ბრწყინავს. თაგვი ამხელს ჩადენილ ცოდვას.
ყველაფერს სძინავს. კუბოებში არ კრთიან მკვდრები.
ყველაფერს სძინავს. ირგვლივ მხოლოდ სიმშვიდე სუფევს.
ღამის პერანგთა არ იძვრიან ლოგინში ზღვები.
ერთს მარტოს სძინავს. სხვა ჩაჰკვრია საყვარლის უბეს.
ყველაფერს სძინავს: მდინარეებს, მთებს, ტყეებს, ჭალებს,
ფრინველებს, მხეცებს, საიქიოს და სააქაოს.
მხოლოდღა თოვლი ბნელი ციდან აელმებს თვალებს,
თუმც, იქაც სძინავთ და ეს თოვა რამ შეაკაოს?!
ანგელოზს სძინავს. ამ სოფელზე არავინ ზრუნავს.
მათდა სასირცხვოდ, წმინდანებსაც მოჰგვრიათ რული...
ჯოჯოხეთსაც და სამოთხესაც იხილავთ მდუმარს.
ამ დროს ქუჩისკენ აღარავის მიუწევს გული.
ჩასთვლიმა უფალს და შორია იქიდან მიწა.
ყურებმა სმენა, ხოლო თვალმა დაკარგა ჩინი.
დასაძინებლად თვით სატანაც ნამქერზე მიწვა
და მასთან ერთად სიავესაც ჩაუქრა ჟინი.
მთავარანგელოზს, ბანგით სავსე, შეუსვამს თასი.
ჩასძინებიათ როგორც ცხენებს, ასევე მხედრებს,
ძილმორეული, ქერუბიმთა მდუმარებს დასი.
ძილი მოჰგვრია პავლეს ტაძრის უწმინდეს კედლებს.
ჩასთვლიმა ჯონ დონს. სძინავს ლექსს და თვლემენ რითმები,
ყველა სტრიქონი, ყველა სტროფი, ყველა მარცვალი.
და ამ ლექსებში მოქცეულნი, თვლემენ კითხვები,
ცოდვები, ნაკლი, ყოველივე, მათში რაც არი.
ეს სტრიქონები ერთურთისთვის, თითქოს, ძმებია,
თუმცა, ბრძოლისთვის დააწყვილა ყველა გამჩენმა,
მაგრამ მათი გზა ედემს ისე დასცილებია,
ისე წმინდაა, რომ ჭირს კიდეც მათი გარჩევა.
ყველა სტროფს სძინავს ქორეები და იამბები,
გუშაგებივით აქეთ-იქით მიმოფანტულან,
ლეთა თვლემს მათში წარსულ დღეთა თვლემენ ამბები,
მათ მიღმა ჩრდილი დიდებისა წამომართულა.
სძინავს განსაცდელს. თვლემს წამება, მანკი და ვნება.
ბოროტი კეთილს სიყვარულით ჩახვეულია.
მსაჯულებს სძინავთ. თოვლს თუ შერჩა მცირედი ნება,
მოძებნოს ვინმე, სადაც სული და სხეულია.
თვლემს ყველაფერი. თვლემს წიგნების ფერადი გროვა.
სიტყვის მდინარე დავიწყების შეჭირხლა ყინვამ.
სძინავს სიმართლეს. ძირს ჩამოსვლას განაგრძობს თოვა.
მხოლოდღა ჯაჭვი შეარხია რგოლების გმინვამ.
თვლემს ყოველივე: წმინდანები, ეშმაკი, ღმერთი.
ქურუმთა გულის აღარ ისმის აღარსად ძგერა.
უმთვარო გზებზე წვება თოვლის მოთეთრო ღვენთი
და მთელს სამყაროს სხვა არც ერთი არ წვდება ბგერა.
მაგრამ ო, ჩუმად! ცივ წყვდიადში გაისმის კვნესა,
ცრემლნარევი ხმა ეფინება მდუმარ კუნჭულებს
იქ, სიბნელეში, თეთრი ზამთრის სრულდება მესა,
ვიღაც ლოცულობს, ვიღაც ოხრავს, ვიღაც ჩურჩულებს.
ჟღერს ხმა ნემსივით უწვრილესი ვიღაც ტირის და
უხილავ ძაფით იქსელება სამყარო მთელი...
ნემსმა ღამე და განთიადი ჩააგვირისტა,
თოვლში აწივლდა მარტოობის მსახვრალი ცელი.
“შენა ხარ, ჩემო ანგელოზო? დათმე ხუნდები,
შენსავით, თოვლქვეშ, სიყვარულის ზაფხულს მოველი!
ღამემ მოგისწრო და საჩქაროდ სახლში ბრუნდები?
შენ მიხმობ ბნელში?” მდუმარეა ირგვლივ ყოველი.
“ქერუბიმებო, იქნებ, თქვენი ქორო დაძარით,
ისევ ცრემლებით შეარხიეთ ბნელი კარავი,
იქნებ, სიჩუმემ მოგაბეზრათ ჩემი ტაძარი,
მითხარით, თქვენ ხართ?” თუმცა, პასუხს არ მცემს არავინ.
“შენა ხარ, პავლე? სისასტიკემ ეგ ხმაც დაღალა,
მაცხოვრის სიტყვებს ახლა უკვე ცრემლებად მისევ?
ნუთუ წყვდიადში აკიაფდა შენი ჭაღარა,
შენი ქვითინი შემომესმა?” დუმილი ისევ.
“შენი ხელია, თვალს რომ ცდილობ, რიდედ უფარო,
მისგან იღვრება ნეტარება, შენდობა, რისხვა...
კადნიერება მაპატიე, მაგრამ, უფალო,
მე მაინც შენი შესაფერი მგონია ის ხმა”.
პასუხად ისევ ის სიჩუმეა. “შენ ხარ, გაბრიელ,
ჩაჰბერე საყვირს და აღაგზნებ ცეცხლოვან ენებს?
თვალის გახელაც ვერ მოვასწარ, ხელი დაგვრიე,
შენი მხედრებიც აჩქარებით კაზმავენ ცხენებს?”
ყველაფერს სძინავს. მხოლოდ თოვლის რკალი გვევლება,
ციურ მარხილთა გამოჩენა არავის უკვირს.
ზეცაში უნდა დაგაბრუნონ შენმა მწევრებმა
და ამიტომაც გავიგონე ქვითინი ბუკის?!”
“ო, არა, ჯონ დონ! შენი სული გეხმიანება,
აქ, ცის კიდურზე, მარტოდმარტო ვტირი და ვწუხვარ,
რომ ჩემმა გარჯამ ჩაიარა, როგორც ზმანებამ,
ამაოდ გბორკე გრძნობით, აზრით, მეფურად უხვად.
ამ ტვირთით გსურდა, რომ ვნებების ცაზე გეფრინა,
ცოდვებზე, სისხლზე, სიძულვილზე და უფრო მაღლაც.
ფრინველი იყავ, ეგ ფრთა ინგლისს ნისლად ეფინა,
სახურავს ისე ასცდებოდი, ვერ გრძნობდი დაღლას.
ჯოჯოხეთს შენსავ თავში ჭვრეტდი და მერე ხალხში,
მოხილვა ზღვების და კლდეების მადლად ჩათვალე,
მაგ მზერით როცა შეაღწიე ედემის ბაღში,
სევდამ დაცვარა მინა, ჩარჩო, თვალი, სათვალე.
ჭვრეტდი ცხოვრებას, როგორც კუნძულს. ოკეანესაც
შეასწარ თვალი, ეთაყვანე სინათლის მცველთა.
დადგა წყვდიადი და სამყარო კუპრმა გალესა.
ღმერთი იხილე და მაშინვე დაბრუნდი ჩვენთან.
მაგრამ ტვირთმძიმეს სივრცეები ისე დაგღლიდა,
ცათამბჯენების გაარჩევდი მხოლოდღა სურათს...
მზერის ჩაწვდენა კარგიც კია მაგ სიმაღლიდან:
სამსჯავრო ისე საშინელი აღარ ჩანს სულაც.
ო, მაგ მხარეში თვით კლიმატიც უძრავია და
წააგავს სიცხით გათანგულის კოშმარულ სიზმრებს...
შუქია ღმერთი, სარკმელთან რომ გაიცრიატა,
შორეულ სახლში სასოებით რომ ავსებს ხიზნებს.
აქ ნახავ ველებს, გუთანი რომ არ შეხებია,
საუკუნეც ვერ ამოძირკვავს ნარსა და ეკალს,
აქ კედლის მსგავსი ბორცვები და კორტოხებია,
მხარამდე ბალახს წვიმის აკრთობს მხოლოდღა ცეკვა.
აქ ტყის მკაფავი დაბნეული აცეცებს მზერას,
ძვალი და ტყავი მისი ცხენი სველ ბალახს მოძოვს,
ფიჭვზე ავა და არემარეს იქიდან ზვერავს,
შორს, თავის ველზე ამოფრქვეულს შენიშნავს კოცონს.
შორსაა ცეცხლი. შორს ყვებიან ცეცხლთან არაკებს.
შორს იფოთლება დედამიწა, ყანა და ზვარი.
აქ სინათლეა და ერდოზე ძაღლი არა ყეფს,
აქ სამრეკლოზე არ ირხევა არც ერთი ზარი.
შორეთში დარჩა ყოველივე. შეკრთა მიტომაც,
ტყის წიაღისკენ გადაწყვიტა პირის მიქცევა,
მერე აღვირი, ღამე, ცხენი და ის თვითონაც
მყისვე ბიბლიურ მოლანდებად გადაიქცევა.
და აი, ვტირი, მისველდება თავსასთუმალი,
ისევ საფლავში, ისევ ქვებში მიწევს წვალება,
რადგან ცოცხალი ვერ გავხდები შენი სტუმარი
ცაში საფრენად საჭიროა გარდაცვალება.
ასეა. უნდა დაგივიწყო. თვალის ჩინს ვიქრობ,
და ნედლ მიწაში საუკუნოდ ვეშვები ბინდად,
უნაყოფოა ჩემი ფიქრი და მაინც ვფიქრობ,
სხეულისა და განშორების დალამბვა მინდა.
ო, ჩუმად, ჩუმად! სანამ ოხვრით გიციებ კერას,
არ ცხრება თოვლი ცრემლისა და წყვდიადის მწყემსი...
ჩვენს განშორებას ის უდნობი ძაფებით კერავს,
აქეთ და იქით დაუზარლად დაფრინავს ნემსი.
მაგრამ მე ვტირი. ჯონ დონ, გული შენც გიჩუყდება,
არც ვის აწუხებ შენზე ზრუნვით და შენი მოვლით,
სანამ მთვლემარე სახურავებს თოვლი უხდება,
სანამ ზეციდან წყვდიადისკენ ეშვება თოვლი.”
მას, ფრინველივით, თავის ნაქსოვ ბუდეში სძინავს,
სიცოცხლის წყურვილს, წმინდა ზრახვებს უმალავს წკვარამს,
ვარსკვლავს მიენდო რადგან ერთხელ, მარადის მბზინავს,
ვარსკვლავს, რომელსაც ამღვრეული ღრუბელი ფარავს.
მას, ფრინველივით, თუმც, საფრენად წმინდა გზა უდევს,
ცოდვებმა მისი სურვილები მაინც არიეს,
ჯობს, მისი სული წააგავდეს ყორნების ბუდეს,
ვიდრე შოშიის დაემსგავსოს სენაკს ცარიელს.
ის, ფრინველივით, თავს აისის ანთებით იქცევს,
აწ ტუსაღია მტრედისფერი ზეწრების ტბორის,
რადგანაც თოვლი და ზმანება შეკერავს სივრცეს,
სივრცეს მთვლემარე სხეულსა და სამშვინველს შორის.
ყველაფერს სძინავს. ჰაერიც კი ლექსივით მოთბა,
სულის მობერვას რომ მოელის, ზეციდან რხეულს,
ჯობს მიჯნურობას მოშაირემ შეასხას ხოტბა,
ღვთის სიყვარული აბატისას მოითხოვს სხეულს.
არა ჩანს სხვა გზა. ძველი გზებით უნდა იარო,
ხასხასა ჯეჯილს ღვარძლს ხანდახან ვერვინ აცილებს.
ვიცი, სიცოცხლე სხვასაც უნდა გაუზიარო,
მაგრამ ჩვენს სიკვდილს ხომ არავინ გაინაწილებს?
დაკემსილია ეს ქსოვილი. ვისაც სურს, არღვევს,
ხვალ სხვა მოირგებს, მალე დათმობს, დღეს ვისაც ეცვა...
ერთი ნახტომიც! ლამისაა, გაწყალდეს, გალღვეს
თუმცა, ხანდახან, თერძობასაც იბრალებს ზეცა.
იძინე, ჯონ დონ. ნუ მისტირი წელთა მარათონს.
გაცვდა ხიფთანი, რაღას მოვა კვართთან, ახალთან...
ერთხელაც, იქნებ, იმ ვარსკვლავმაც გამოანათოს,
ამდენი წელი შენს სამყაროს რომ ინახავდა.
(didi elegia jon donisadmi)
ჩასთვლიმა ჯონ დონს. სამყარომაც ჩაქინდრა თავი.
თვლემს იატაკი, სარეცელი, ტილო, მინები,
მაგიდა, ნოხი, ბრა, ურდული, საკიდი, კავი.
თვლემენ კედლები, გარდერობი და გარდინები.
თვლემს ყველაფერი: პური, დანა, ბოთლები, ტაშტი.
თვლემს ფაიფური, ბროლი, ჭიქა, ჭურჭელი, ბარი,
თვლემს ხის საათი გაქცეული წუთების ნაშთი,
საფეხურები, კიბეები, სარკმელი, კარი.
ყველგან ღამეა: თვალებში და მძიმე ფარდებში,
ყველა მაქმანში, სავარძელში, სკამში, აკვანში,
ყველა უჯრაში, ფურცლებსა და საქაღალდეში,
ჩამქრალ ღუმელში... ყველა ნივთში, ყველა საგანში.
ფეხსაცმელებში, ქურთუკებში, მზერის გაცვლაში,
ორნამენტებში, სარკეებში, რომ აღარ ბზინავს,
ზეწარში, ცოცხში, ისევ ტაშტში, ჩრდილში, ჯვარცმაში,
ღამეა ყველგან, ბნელი ღამე. ყველაფერს სძინავს.
თვლემს ყველაფერი. თვლემს სარკმელი, სარკმელში თოვლი
და სახურავზე საბურველი ქათქათა ნაჭრის.
ქუჩებს შეჰყრია ძილის ჟინი, მომცველი ყოვლის,
მათ სარკმლის ჩარჩო სასიკვდილოდ შუაზე გაჭრის.
ფშვინავს კედელი და მინასაც კვლავ თვლემა უვლის.
თვლემს ქვაფენილი, გისოსები, თვლემენ თაღები.
არ კრთება სხივი, არ გაისმის ჭრიალი ურმის,
თვლემენ ჯაჭვები, გალავნები, რტონი, ბაღები.
სძინავს კარიბჭეს. თვლემს რგოლები და ბოქლომები,
სახელურები, კაუჭები და ურდულები,
თვლემენ სპილენძის კლიტეები, თიხის ლომები,
ოხვრა-ჩურჩული აღარ კრთება არსად სრულებით.
თვლემენ ტაძრები, ციხეები, ბაზრები, დახლი,
თვლემენ ღორები, უშობლები და კურატები,
თვლემს ქვის მესერი, ეზო-კარი, ნაგაზი, სახლი,
ყურდაცქვეტილნი, სარდაფებში თვლემენ კატები.
ხალხსა და თაგვებს მთელ ლონდონში სუყველას სძინავს.
თვლემს ნავსადგური. იალქნების ჩრდილში თვლემს ნავი,
რომლის ძარაზე თოვლჭყაპიც კი პოულობს ბინას,
მთვლემარე ზეცას მიუყრდნია ღრუბლისთვის თავი.
ჩასთვლიმა ჯონ დონს და ზღვაც გახდა მყისვე უძლური,
ცარცოვან ნაპირს ხასიათი უქრება ლაღი.
თვლემას მოუცავს მთელი ყურე, მთელი კუნძული,
სამი ბოქლომით ჩაუკეტავთ სუყველა ბაღი.
სძინავთ ნეკერჩხლებს, სოჭებს, ფიჭვებს, ნაძვსა და რცხილას,
სძინავს ნაკადულს მთის კალთებზე, სძინავთ მთის კალთებს.
სძინავს მელიას, მგელს, მის ლეკვებს და დათვიც ხვრინავს,
რომლის ბუნაგთან ნამქერსაც კი დუმილი მართებს.
სძინავთ ფრინველებს. აღარ ისმის მათი ჟივჟივი.
ყვავი ყრანტალით არ აღავლენს საზარელ ოდას.
დუმს სივრცე. ჭოტი არ ხარხარებს ისევ გიჟივით,
ვარსკვლავი ბრწყინავს. თაგვი ამხელს ჩადენილ ცოდვას.
ყველაფერს სძინავს. კუბოებში არ კრთიან მკვდრები.
ყველაფერს სძინავს. ირგვლივ მხოლოდ სიმშვიდე სუფევს.
ღამის პერანგთა არ იძვრიან ლოგინში ზღვები.
ერთს მარტოს სძინავს. სხვა ჩაჰკვრია საყვარლის უბეს.
ყველაფერს სძინავს: მდინარეებს, მთებს, ტყეებს, ჭალებს,
ფრინველებს, მხეცებს, საიქიოს და სააქაოს.
მხოლოდღა თოვლი ბნელი ციდან აელმებს თვალებს,
თუმც, იქაც სძინავთ და ეს თოვა რამ შეაკაოს?!
ანგელოზს სძინავს. ამ სოფელზე არავინ ზრუნავს.
მათდა სასირცხვოდ, წმინდანებსაც მოჰგვრიათ რული...
ჯოჯოხეთსაც და სამოთხესაც იხილავთ მდუმარს.
ამ დროს ქუჩისკენ აღარავის მიუწევს გული.
ჩასთვლიმა უფალს და შორია იქიდან მიწა.
ყურებმა სმენა, ხოლო თვალმა დაკარგა ჩინი.
დასაძინებლად თვით სატანაც ნამქერზე მიწვა
და მასთან ერთად სიავესაც ჩაუქრა ჟინი.
მთავარანგელოზს, ბანგით სავსე, შეუსვამს თასი.
ჩასძინებიათ როგორც ცხენებს, ასევე მხედრებს,
ძილმორეული, ქერუბიმთა მდუმარებს დასი.
ძილი მოჰგვრია პავლეს ტაძრის უწმინდეს კედლებს.
ჩასთვლიმა ჯონ დონს. სძინავს ლექსს და თვლემენ რითმები,
ყველა სტრიქონი, ყველა სტროფი, ყველა მარცვალი.
და ამ ლექსებში მოქცეულნი, თვლემენ კითხვები,
ცოდვები, ნაკლი, ყოველივე, მათში რაც არი.
ეს სტრიქონები ერთურთისთვის, თითქოს, ძმებია,
თუმცა, ბრძოლისთვის დააწყვილა ყველა გამჩენმა,
მაგრამ მათი გზა ედემს ისე დასცილებია,
ისე წმინდაა, რომ ჭირს კიდეც მათი გარჩევა.
ყველა სტროფს სძინავს ქორეები და იამბები,
გუშაგებივით აქეთ-იქით მიმოფანტულან,
ლეთა თვლემს მათში წარსულ დღეთა თვლემენ ამბები,
მათ მიღმა ჩრდილი დიდებისა წამომართულა.
სძინავს განსაცდელს. თვლემს წამება, მანკი და ვნება.
ბოროტი კეთილს სიყვარულით ჩახვეულია.
მსაჯულებს სძინავთ. თოვლს თუ შერჩა მცირედი ნება,
მოძებნოს ვინმე, სადაც სული და სხეულია.
თვლემს ყველაფერი. თვლემს წიგნების ფერადი გროვა.
სიტყვის მდინარე დავიწყების შეჭირხლა ყინვამ.
სძინავს სიმართლეს. ძირს ჩამოსვლას განაგრძობს თოვა.
მხოლოდღა ჯაჭვი შეარხია რგოლების გმინვამ.
თვლემს ყოველივე: წმინდანები, ეშმაკი, ღმერთი.
ქურუმთა გულის აღარ ისმის აღარსად ძგერა.
უმთვარო გზებზე წვება თოვლის მოთეთრო ღვენთი
და მთელს სამყაროს სხვა არც ერთი არ წვდება ბგერა.
მაგრამ ო, ჩუმად! ცივ წყვდიადში გაისმის კვნესა,
ცრემლნარევი ხმა ეფინება მდუმარ კუნჭულებს
იქ, სიბნელეში, თეთრი ზამთრის სრულდება მესა,
ვიღაც ლოცულობს, ვიღაც ოხრავს, ვიღაც ჩურჩულებს.
ჟღერს ხმა ნემსივით უწვრილესი ვიღაც ტირის და
უხილავ ძაფით იქსელება სამყარო მთელი...
ნემსმა ღამე და განთიადი ჩააგვირისტა,
თოვლში აწივლდა მარტოობის მსახვრალი ცელი.
“შენა ხარ, ჩემო ანგელოზო? დათმე ხუნდები,
შენსავით, თოვლქვეშ, სიყვარულის ზაფხულს მოველი!
ღამემ მოგისწრო და საჩქაროდ სახლში ბრუნდები?
შენ მიხმობ ბნელში?” მდუმარეა ირგვლივ ყოველი.
“ქერუბიმებო, იქნებ, თქვენი ქორო დაძარით,
ისევ ცრემლებით შეარხიეთ ბნელი კარავი,
იქნებ, სიჩუმემ მოგაბეზრათ ჩემი ტაძარი,
მითხარით, თქვენ ხართ?” თუმცა, პასუხს არ მცემს არავინ.
“შენა ხარ, პავლე? სისასტიკემ ეგ ხმაც დაღალა,
მაცხოვრის სიტყვებს ახლა უკვე ცრემლებად მისევ?
ნუთუ წყვდიადში აკიაფდა შენი ჭაღარა,
შენი ქვითინი შემომესმა?” დუმილი ისევ.
“შენი ხელია, თვალს რომ ცდილობ, რიდედ უფარო,
მისგან იღვრება ნეტარება, შენდობა, რისხვა...
კადნიერება მაპატიე, მაგრამ, უფალო,
მე მაინც შენი შესაფერი მგონია ის ხმა”.
პასუხად ისევ ის სიჩუმეა. “შენ ხარ, გაბრიელ,
ჩაჰბერე საყვირს და აღაგზნებ ცეცხლოვან ენებს?
თვალის გახელაც ვერ მოვასწარ, ხელი დაგვრიე,
შენი მხედრებიც აჩქარებით კაზმავენ ცხენებს?”
ყველაფერს სძინავს. მხოლოდ თოვლის რკალი გვევლება,
ციურ მარხილთა გამოჩენა არავის უკვირს.
ზეცაში უნდა დაგაბრუნონ შენმა მწევრებმა
და ამიტომაც გავიგონე ქვითინი ბუკის?!”
“ო, არა, ჯონ დონ! შენი სული გეხმიანება,
აქ, ცის კიდურზე, მარტოდმარტო ვტირი და ვწუხვარ,
რომ ჩემმა გარჯამ ჩაიარა, როგორც ზმანებამ,
ამაოდ გბორკე გრძნობით, აზრით, მეფურად უხვად.
ამ ტვირთით გსურდა, რომ ვნებების ცაზე გეფრინა,
ცოდვებზე, სისხლზე, სიძულვილზე და უფრო მაღლაც.
ფრინველი იყავ, ეგ ფრთა ინგლისს ნისლად ეფინა,
სახურავს ისე ასცდებოდი, ვერ გრძნობდი დაღლას.
ჯოჯოხეთს შენსავ თავში ჭვრეტდი და მერე ხალხში,
მოხილვა ზღვების და კლდეების მადლად ჩათვალე,
მაგ მზერით როცა შეაღწიე ედემის ბაღში,
სევდამ დაცვარა მინა, ჩარჩო, თვალი, სათვალე.
ჭვრეტდი ცხოვრებას, როგორც კუნძულს. ოკეანესაც
შეასწარ თვალი, ეთაყვანე სინათლის მცველთა.
დადგა წყვდიადი და სამყარო კუპრმა გალესა.
ღმერთი იხილე და მაშინვე დაბრუნდი ჩვენთან.
მაგრამ ტვირთმძიმეს სივრცეები ისე დაგღლიდა,
ცათამბჯენების გაარჩევდი მხოლოდღა სურათს...
მზერის ჩაწვდენა კარგიც კია მაგ სიმაღლიდან:
სამსჯავრო ისე საშინელი აღარ ჩანს სულაც.
ო, მაგ მხარეში თვით კლიმატიც უძრავია და
წააგავს სიცხით გათანგულის კოშმარულ სიზმრებს...
შუქია ღმერთი, სარკმელთან რომ გაიცრიატა,
შორეულ სახლში სასოებით რომ ავსებს ხიზნებს.
აქ ნახავ ველებს, გუთანი რომ არ შეხებია,
საუკუნეც ვერ ამოძირკვავს ნარსა და ეკალს,
აქ კედლის მსგავსი ბორცვები და კორტოხებია,
მხარამდე ბალახს წვიმის აკრთობს მხოლოდღა ცეკვა.
აქ ტყის მკაფავი დაბნეული აცეცებს მზერას,
ძვალი და ტყავი მისი ცხენი სველ ბალახს მოძოვს,
ფიჭვზე ავა და არემარეს იქიდან ზვერავს,
შორს, თავის ველზე ამოფრქვეულს შენიშნავს კოცონს.
შორსაა ცეცხლი. შორს ყვებიან ცეცხლთან არაკებს.
შორს იფოთლება დედამიწა, ყანა და ზვარი.
აქ სინათლეა და ერდოზე ძაღლი არა ყეფს,
აქ სამრეკლოზე არ ირხევა არც ერთი ზარი.
შორეთში დარჩა ყოველივე. შეკრთა მიტომაც,
ტყის წიაღისკენ გადაწყვიტა პირის მიქცევა,
მერე აღვირი, ღამე, ცხენი და ის თვითონაც
მყისვე ბიბლიურ მოლანდებად გადაიქცევა.
და აი, ვტირი, მისველდება თავსასთუმალი,
ისევ საფლავში, ისევ ქვებში მიწევს წვალება,
რადგან ცოცხალი ვერ გავხდები შენი სტუმარი
ცაში საფრენად საჭიროა გარდაცვალება.
ასეა. უნდა დაგივიწყო. თვალის ჩინს ვიქრობ,
და ნედლ მიწაში საუკუნოდ ვეშვები ბინდად,
უნაყოფოა ჩემი ფიქრი და მაინც ვფიქრობ,
სხეულისა და განშორების დალამბვა მინდა.
ო, ჩუმად, ჩუმად! სანამ ოხვრით გიციებ კერას,
არ ცხრება თოვლი ცრემლისა და წყვდიადის მწყემსი...
ჩვენს განშორებას ის უდნობი ძაფებით კერავს,
აქეთ და იქით დაუზარლად დაფრინავს ნემსი.
მაგრამ მე ვტირი. ჯონ დონ, გული შენც გიჩუყდება,
არც ვის აწუხებ შენზე ზრუნვით და შენი მოვლით,
სანამ მთვლემარე სახურავებს თოვლი უხდება,
სანამ ზეციდან წყვდიადისკენ ეშვება თოვლი.”
მას, ფრინველივით, თავის ნაქსოვ ბუდეში სძინავს,
სიცოცხლის წყურვილს, წმინდა ზრახვებს უმალავს წკვარამს,
ვარსკვლავს მიენდო რადგან ერთხელ, მარადის მბზინავს,
ვარსკვლავს, რომელსაც ამღვრეული ღრუბელი ფარავს.
მას, ფრინველივით, თუმც, საფრენად წმინდა გზა უდევს,
ცოდვებმა მისი სურვილები მაინც არიეს,
ჯობს, მისი სული წააგავდეს ყორნების ბუდეს,
ვიდრე შოშიის დაემსგავსოს სენაკს ცარიელს.
ის, ფრინველივით, თავს აისის ანთებით იქცევს,
აწ ტუსაღია მტრედისფერი ზეწრების ტბორის,
რადგანაც თოვლი და ზმანება შეკერავს სივრცეს,
სივრცეს მთვლემარე სხეულსა და სამშვინველს შორის.
ყველაფერს სძინავს. ჰაერიც კი ლექსივით მოთბა,
სულის მობერვას რომ მოელის, ზეციდან რხეულს,
ჯობს მიჯნურობას მოშაირემ შეასხას ხოტბა,
ღვთის სიყვარული აბატისას მოითხოვს სხეულს.
არა ჩანს სხვა გზა. ძველი გზებით უნდა იარო,
ხასხასა ჯეჯილს ღვარძლს ხანდახან ვერვინ აცილებს.
ვიცი, სიცოცხლე სხვასაც უნდა გაუზიარო,
მაგრამ ჩვენს სიკვდილს ხომ არავინ გაინაწილებს?
დაკემსილია ეს ქსოვილი. ვისაც სურს, არღვევს,
ხვალ სხვა მოირგებს, მალე დათმობს, დღეს ვისაც ეცვა...
ერთი ნახტომიც! ლამისაა, გაწყალდეს, გალღვეს
თუმცა, ხანდახან, თერძობასაც იბრალებს ზეცა.
იძინე, ჯონ დონ. ნუ მისტირი წელთა მარათონს.
გაცვდა ხიფთანი, რაღას მოვა კვართთან, ახალთან...
ერთხელაც, იქნებ, იმ ვარსკვლავმაც გამოანათოს,
ამდენი წელი შენს სამყაროს რომ ინახავდა.
თარგმანი რუსულიდან - გია ჯოხაძე
