მცოდნოდა მაინც – როცა ვიხუმრე
და აიწია პირველად ფარდა,
რომ სტრიქონები სისხლად იხუვლებს
და ეს სიკვდილი იქნება მართლა
არ ვისურვებდი ასეთ დაწყებას
მე ამ ხუმრობით და ამ ქადილით,
ისე შორს იყო ფარდის აწევა
და მორცხვი ჩემი ცნობისწადილი.
მაგრამ სიბერე რომ ჰგავს, რომელიც
მსახიობისგან როშსა და კითხვას
და მხოლოდ თამაშს კი არ მოელის,
არამედ ნამდვილ დაღუპვას ითხოვს.
როდესაც სტრიქონს არ ეყოვნება
და ფიცარნაგი სისხლით ირწყვება,
თავდება მაშინ აქ ხელოვნება
და ბედისწერის სუნთქვა იწყება.
