უარყოფილი ღვთით და სატანით,
უცოდველი და ცამდე მართალი,
მშვენიერი ხარ, არც ვის სადარი,
მშვენიერი ხარ, ვით ზღვა ლიცლიცა,
როგორც ადამის შექმნამდე მიწა,
ვერ დაგივიწყოს გიხილოს ვინცა.
მშვენიერი ხარ, როგორც ნიავი,
ვით განთიადი შუქთა მფერავი,
თუმცა შენდარი მრავალი არი,
ვერ შეგედრება მაინც ვერავინ.
ლამაზმანების შენ ხარ სადარი,
მათი ტოლი ხარ და თანაბარი,
ციური შუქით ასე განბანილს
შენ, არად გიჩანს ჩემი უფლება.
უკაცრიელი შენ ხარ კუნძული
სადაც შენთან მყოფს ნეტარება დამეუფლება.
