ედგარ ალან პო - ჭია-მებატონე

მარად წყვდიადში ეს ზეიმი სხვანაირია
და ჩირაღდნებით თეატრია განათებული.
პარტერში მჯდარი ანგელოზნი ჩუმად სტირიან,
ტრაურულ სევდით მოცულია მათი კრებული.
თრთოლავენ ფრთებით და სცენისკენ იცქირებიან.
საშინელების და იმედის მოდის ჩვენება,
უსმენენ შიშით, მოკრძალებით ორკესტრს ვნებიანს,
და ზეღრუბლიან მუსიკის ხმა მოესვენება.

მსახიობები თვით ღმერთების მსგავსნი არიან,
ჯამბაზობაა
უხეირო მათი თამაში.
წასვლა და მოსვლა თოჯინების ცრუ სიზმარია.
რაღაც უაზროს ბუტბუტებენ მუდმივ ღამეში.
მსგავსი ლანდები მათ ახლავან უზარმაზარი,
რომ არსად წავლენ, და ძნელია მათი ყურება,
კონდორის ფრთებით აშრიალდა ხორო საზარი,
ფარსი უაზრო, უთავბოლო, მაგრამ შენ იცი:
საოცარ დრამის დავიწყება არ შეიძლება,
მისდევენ აჩრდილს შეშლილები ამაო ფიცით,
სწრაფად მოცოცავს ის აჩრდილი მაცდურ ნისლებად.
ის სცენის ირგვლივ მიუწვდომი, ცბიერი დარბის
და პირველ წერტილს უბრუნდება ხელუხლებელი.
საკვირველია ამ პიესის სიგიჟე ხარბი,
საშინელება ამ პიესის არის მხლებელი.
ო, ეს ვინ არის, რომ მოძვრება ჯამბაზთა შორის,
ეს სისხლიანი, საზარელი სახე ვისია,
კულისებიდან ატორტმანდა სიმძიმე მძორის,
ეს არის ჭია – ის ნაკლებად უკადრისია.
ის იკლაკნება, იგრიხება, უთუოდ შია,
და მის ხახაში ახრიალდა მსახიობთ ძვლები.
სერაფიმები ქვითინებენ, ქოფაკი ჭია
გაუმაძღარი სვამს წითელ სისხლს მხეცური ვნებით.

თეატრში ჰქრება საზეიმო ის ბრწყინვალება,
სული კანკალებს, უსიტყვოა ახლა ყოველი.
და ხალხს ეშვება თავზე ფარდის იდუმალება,
საბედისწერო, ვით სუდარა, ქარის მთოველი.
სერაფიმების პარტერიდან ხორალი დგება
გაფითრებული ამტკიცებენ აგზნებულ პირით,
რომ ამ პიესას გასაოცარს ჰქვია “ცხოვრება”,
რომ არის ჭია მებატონე ამ დრამის გმირი.