მამაკაცი
მას შემდეგ რაც ერთ ჟურნალში გამოქვეყნდა, რომ ბომბის დაცემის შანსი უფრო დიდია ვიდრე ის, რომ ოცდაათს გადაცილებული ქალი ნიუ-ორკში მამაკაცს იპოვის, პანიკას ვამჩნევ ჩემი ამერიკელი მეგობრების სახეებზე. დღესდღეობით ბომბის დაცემის ალბათობა თუმცა საკმაოდ მაღალია, ვცდილობ ისინი დავამშვიდო, თან კაცებთან საქმე არც ისე ცუდად უნდა იყოს. კი, ევროპაში შეიძლება, მპასუხობენ ისინი, მაგრამ არა აქ, ამერიკაში, რადგან 33 წლის ვარ, წუთი წელია ნიუ იორკში ვცხოვრობ და ბომბის საშიშროების და სტატიკურად როგორც ჩანს უკეთესი შანსების გამო მიზნად არ მაქვს, კაცის მოსაჩანგლად გერმანიაში დაბრუნება, სერიოზულად ვიწყებ ფიქრს.
სამი წლის წინ დავშორდი იოჰანესს. ამერიკაში მას ძლიერ აკლდა გერმანული ლუდი და ლაბსკაუზენი --- ის ამას ,,კულტურას” ეძახდა და ჰამბურგში დაბრუნდა. ამ სულელური სტატიის შემდეგ ხშირად ვფიქრობ მასზე. გერმანიაში მოდის ფოტოგრაფის კარიერა გაიკეთა. ჩვენი დაშორების შემდეგ, ხანდახან 86-ე ქუჩაზე დავდიოდი ,,ბრემენჰაუზში”. ვფურცლავდი ქალთა გერმანულ ჟურნალებს და ეჭვიანობისგან ანთებული ვხედავდი მოდელების მზერაში ფლირტს ფოტოგრაფთან, იოჰანესთან. დღესაც ვპოულობ პატარა შრიფტით დაბეჭდილ მის სახელს ,,ბრიგითეში” ახალი საცურაო კოსტუმების ქვეშ. მოდელები მოწყენილები გამოიყურებიან. არა, მართლა არ შევმცდარვარ წასვლის ნება რომ მივეცი, მაგრამ მაშინ სამი წლის წინ ჯერ კიდევ არაფერი ვიცოდი ბომბის კავშირის შესახებ ოცდაათს გადაცილებულ ქალებთან და მამაკაცებთან.
ყველის გამყიდველთან ,,ბრემენსჰაუზში” როგორც ყოველთვის ერთ ნაჭერ ტილზითერს ვყიდულობ, რადგან მსიამოვნებს მისი ინგლისური ზაქსური აქცენტით. დახლზე დევს QUARK TODAY.
ჩანთაში ტილზიტერის სუნი დგება. ვზივარ ,,პატარა საკონდიტროში”, ვიჩიჩქნები ერთ ნაჭერ შვარცვალდურ ალუბლის ტორტში და ჩემს თავს ვეკითხები მე ა) მართლა ხომ არ დავიჯერე, რომ სწორედ აქ შევხვდები სასურველ მამაკაცს და მე ბ) მართლა მინდა კი კაცი. რაც უფრო დიდი ხანი ვუყურებ ჩემს ირგვლივ ასაკოვან მანდილოსნებს ლურჯად შეღებილი თმებით, რომლებიც ენერგიულად მიირთმევენ ლინცური ტორტის ნაჭრებს, უგემრიელეს ტკბილეულობას შთანთქავენ და ამინდზე და ჯანმრთელობაზე ჩივიან, უფრო მეტად მშურს მათი. ქმრები მოინელეს, მე კი ერთსაც ვერ ვიპოვი.
მართალი ვთქვა, იოჰანესის მერე უკაცობას ძალიან არ განვიცდი. ხანდახან, როცა ისეთი გრძნობა მიჩნდებოდა, რომ ცოტაოდენი სექსი ცუდი არ იქნებოდა ჩემი კრეატიულობისათვის და კანისთვის, პატარა აფიორები მქონდა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ეს აღარ ხერხდება, აღმოვაჩინე, რომ სეზონის ბოლოს შანელის ბუტიკში ყიდვის სასიამოვნო მღელვარებას იგივე ეფექტი აქვს. მას შემდეგ უკეთესად ვხატავ, ამიტომ თავს უკეთესად ვგრძნობ და ჩემი კანიც უფრო გლუვი გახდა. გაუმარჯოს შანელს.
შვარცვალდურ ალუბლის ტორტს უკვე ვნანობ. ცუდად ვგრძნობ თავს, მოშვებულად, არაამერიკულად. თვეების წინ შევწყვიტე წითელი ხორცის ჭამა და ყავის სმა, მოწევას უკვე წლების წინ შევეშვი, მზრუნველად ვაკვირდები ჩემი ქოლესტერინის დონეს, ვზრუნავ ნაკლები სოდა მივიღო, არ ვსვამ ალკოჰოლურ სასმელებს, ვავარჯიშებ სხეულს, ვცდილობ დავიჯერო როგორც ჭეშმარიტ ამერიკელს სჯერა, რომ გამოგივა თუ ნამდვლად გსურს. სამი წელია კვირაში ერთხელ დავდივარ ფსიქოთერაპევტთან, რომელიც ამ მხრივ მაძლიერებს და საათში 120 დოლარად გამუდმებით მაფრთხილებს თავი შევიკავო შემთხვევითი ურთიერთობისაგან. ხო, კარიერა გავიკეთე. ნიუ იორკში. საკუთარი ბინაც მაქვს სოფლად. აბა რატომ მინდა უცბად მამაკაცი? ჩემს ფსიქოლოგს სამწლიანი ვიზიტების შემდეგ ამას ვეღარ ვკითხავ. ეს დამწყებთა პრობლემებია. მისი წლების გარჯა ხომ უნაყოფო აღმოჩნდება.
საერთოდ როგორ პოულობენ მამაკაცებს? ამ საშინელი სტატისტიკის გამოქვეყნების შემდეგ ქალთა ჟურნალები გადავსებულია რჩევა-დარიგებებით. რუბრიკა: ,,შორს მარტოობა: როგორ იცნობენ კოსმო-გოგონები მამაკაცს” აცნობებს მკითხველს თუ როგორ მოახერხეს მათ ეს. ( რას ნიშნავს კოსმო-გოგონა?, მეც ერთ-ერთი ვარ? კარგი დავუშვათ). პენელოპე, სტიუარდესა, 28 წლის, წერს:,,მამაკაცები ხშირად უბამენ საუბარს მას, ვინც რაიმე უცნაურ საგანს ატარებს თან. რა თქმა უნდა, ისეთი რამ უნდა მოიძიოთ რაც მართლა გაინტერესებთ, თორემ შეხვედრა შესაძლებელია მალევე დამთავრდეს. მე კარგად მაქვს ნაცადი დიდი რკინის ჯვარი,” საინტერესოა. პენელოპეს რჩევას აქვს ერთი უმნიშვნელო შეცდომა, რომელიც გადამწყვეტია. ის მხოლოდ 28 წლისაა და სტატისტიკის მიხედვით სულ არ უნდა დასჭირვებოდა თავისი რკინის ჯვარი. ბარბარა, სატელევიზიო პროდიუსერი, 36 წლის, მას უფრო მეტად ვენდობი: ,,მიმოიხედეთ თქვენს სამსახურში. საიდუმლო იმაშია, რომ ისეთი ვინმე მოძებნოთ, რომელიც ჯერ ყველა დანარჩენ ქალს არ შეუბამს. თუმცა თქვენც უნდა მოგწონდეთ”.
ხოო, ბარბარა, ჩემს რედაქციაში ორი კაცია, ერთი შეფია, რომელსაც ყველა ეპრანჭება და მეორე, გარეკანის გამფორმებელი, პატარა, ბეჭებში მოხრილი კაცი, სქელი სათვალით. ძალიან საყვარელია, უდაოდ, მაგრამ სამი წლით ახალგაზრდა ვარ თქვენზე და ეს ( ჯერ კიდევ) არ მჭირდება.
მაგრამ იუდი, საგადასახადო მრჩეველი, ზუსტად ჩემს ასაკშია, 33. ,,ხშირად მამაკაცები სავაჭრო სახლებში გამიცნია. ზოგიერთი განყოფილება განსაკუთრებით ყურადსაღებია: ტყავის ნაწარმი, საკანცელარიო ნივთები და ელექტრონიკა. აზრად არ მოგივიდეთ მამაკაცთა განყოფილებაში დაძაბული დადგეთ, ყველა კაცი იფიქრებს, რომ თქვენი მეგობარი მამაკაცისთვის ეძებთ პერანგს. იგივე ვრცელდება ქალის საცვლებზე. საოჯახო ნივთები კარგია, მამაკაცები აქ ისეთი უმწეოები არიან”.რაღაც სკეპტიკურად განმაწყობს რომ წერს, მამაკაცები ,,უმეტესწილად” ამ ხერხით გამიცვნიაო, მაინც რამდენი იყო რჩეულთა რიცხვი ნეტა, მაგრამ მგონი მისი რჩევა ცდად ღირს.
ოთხი დღის განმავლობაში, ყოველ დღე სამსახურის შემდეგ Macy’s-ში დავდიოდი, მაგრამ იუდისგან ასე თბილად შერჩეულ განყოფილებებში ვერც ერთი მამაკაცი ვერ ვიპოვე, მხოლოდ ქალები. ვეჭვობ, ისინიც იგივე მიზეზით იყვნენ იქ, როგორითაც მე. როგორც კატები ისე ვეპარებოდით ერთმანეთს, ვაკვირდებოდით, ვინ როგორ ვსინჯავდით ჩემოდნებს და ჩანთებს, მიქსერებს და ტოსტერებს, საათობით ვამუშავებდით საწერ მანქანებს, თითქმის არასდროს არაფერს ვყიდულობდით და თუ კი ვიყიდდით ისიც მხოლოდ შესანიღბად. მოუსვენრად ვავლებდით თვალს თაროებს, ერთმანეთს მტრულად ვამოწმებდით და ერთმანეთის ასაკის გამოცნობას ვცდილობთ. რამდენით გადაცილებულია ოცდაათს?
მაგრამ დღეს Bloomingdale’s-ში, ალბათ ჩემი ჰოროსკოპით ხელსაყრელი დღეა, უცბად სრულიად მარტო აღმოვჩნდი ტყავის ნაწარმის განყოფილებაში, სადაც ორმოც წლამდე მამაკაცი გამოჩნდა ტყავის ჩემოდნის იქით, როგორც Deus ex Machina. მამაკაცი ღიაწაბლისფერი სქელი თმით, კარგი გარეგნობით, შეიძლება ოდნავ სერიოზული ჩემი გემოვნებისთვის, მაგრამ ასეთი პრეტენზიულობის უფლებას ჩემს ასაკში ვეღარ მივცემ საკუთარ თავს. ის ჩემოდნებთან იდგა, ხსნიდა და კეტავდა, მე ნელნელა მივჩოჩდი საფულეებთან და ხელჩანთებთან, ისე შეუმჩნევლად როგორც შესაძლებელი იყო და თითქმის მის პირისპირ დავდექი. მერე გავიგონე როგორ უთხრა გამყიდველს, რომ ეძებდა რაც შეიძლება ელეგანტურ ჩემოდანს, საქმეების გამო ხშირად გზაში უწევდა ყოფნა, აეროპორტიდან პირდაპირ სხდომაზე. წამიერად დამწყდა გული, რად მინდა კაცი, რომლის პიჯაკებში ოდესმე აუცილებლად ვიპოვი პარიზელი მონიკას ან შტუდგართელი გაბის ტელეფონის ნომერს.
ამის ნაცლად მომდევნო ,,როგორ იცნობენ გამოფხიზლებული კოსმო-გოგონები მამაკაცს” ვიყიდე. დღეს სუზანე, კბილის ექიმის დამხმარე, 35წლის, წერს: ,,ჩემს ექს-ქმარს არ უყვარდა ძაღლები, ამიტომ ბოცვერი შევიძინეთ, როცა დავშორდით ბოცვერზე ზრუნვის უფლება მე მერგო. ახლა ყოველთვის თან დამყავს, როცა მატარებლით კონენქტიტუტში მივდივარ. საკმაოდ ბევრი საინტერესო მამაკაცი დამჯდარა ჩემს გვერდით ბოცვერის მოსაფერებლად”.
უცბად ძლიერ მომინდა პატარა, შავი, თეთრყურებიანი ბოცვერი, მაგრამ ჩემი მშობლები ვუპერთალში ცხოვრობენ და არა კონექტიტუტში. აბა საით უნდა გავმგზავრებულიყავი ბოცვერთან ერთად? უკვე წარმოვიდგენ ჩემს თავს ღამე ნიუ ჰეივენის სადგურში ეულად და უნუგეშოდ მდგომს, ბოლო მატარებელი ნიუ იორკისკენ ახლახან გავიდა და ირგვლივ, თვალსაწიერზე არც ერთი საინტერესო კაცი, რომელსაც ჩემი ბოცვერის მოფერება მოუნდებოდა.
დიდი ხანი არააა რაც დღისით ზმანებები მაქვს, ჩემს სამზარეულოში ვხედავ მამაკაცს საუზმისთვის რომ კვერცხს ტეხს, მეორე მარტინის ჭიქით ხელში ჩემს სავარძელში ზის, კიდევ ერთი შხაპის ქვეშ დგას, ერთსაც ჩემს საწოლში ვპოულობ, რომელიც მოლოდინით სავსე შემომცქერის და მიღიმის.
ჩემმა ფსიქოთერაპევტმა სახის ნერვოზული კრთომა შემამჩნია. ფიქრობს, რომ სავსე ვარ ნეგატიური ენერგიით. სამი წელია ყოველ ოთხშაბათს თერთმეტ საათზე მოვდივარ ამ ოთახში, აქ ყოველთვის ოდნავ იგრძნობა წინა პაციენტის ოდეკოლონის სუნი, სავარძელიც ჯერ კიდევ თბილია. ხანდახან, როცა ცოტა ადრე მიწევს მისვლა და წინა ოთახში ვიცდი, მამაკაცის სასიამოვნო ხმა მესმის, მაგრამ არასდროს მინახავს იგი. კონფინდენციალურად, როგორიცაა თვითონ ჩემი ფსიქოთერაპევტი, პაციენტს სხვა კარიდან უშვებს, სანამ მომდევნო შემოვა. დღეს მისი ხმა განსაკუთრებით სასიამოვნო მომეჩვენა.
,, სპორტი”, ამბობს ჩემი ფსიქოთერაპევტი. ,, სპორტი?” ვეკითხები ჩუმად. ორი წელია ყოველ მეორე დღეს სპორტულ დარბაზში დავდივარ. მან დასვენება გამომიწერა.
ოთხი კვირით გავინთავისუფლე თავი. ჩემი სამუშაო რიტმის გარეშე უმამაკაცობა განსაკუთრებით მტკივნეული მეჩვენება. ვურეკავ ყველა ჩემს მეგობარს, ისინი ყოყმანით აღიარებენ სტატიის წაკითხვის შემდეგ ჩუმად რომ ნადირობენ მამაკაცებზე ,,იცი” მითხრა მარგმა 36, ,,მას შემდეგ რაც ეს დაწყევლილი სტატია წავიკითხე, სარკეში მხოლოდ ხერხემლისდისკამოვარდნილ, ცელულიტიან ქალს ვხედავ, მამაკაცის, ორადგილიანი საწოლის და პენსიის გარეშე”. მე მას ზედმეტ მატერიალიზმს ვსაყვედურობ, თვითონ კი გამოუსწორებელ, ევროპელ რომანტიკოსს მიწოდებს. თავისი პატარა ოროთახიანი ბინისთვის უნდა ქირის გამზიარებელი მამაკაცი მოძებნოს. ,,ერთ განცხადებას ეგრევე ოთხასი დაინტერესებულია”—ამბობს მარგი ,,და თან ვინც მანჰეტენზე ბინას იპოვის, არასოდეს გადავა სხვაგან”, ,,თუ სხვაზე არ დაქორწინდა” შევეპასუხე, გულნატკენმა გამითიშა.
სამწუხაროდ მე მხოლოდ ერთოთახიანი ბინა მაქვს, მაგრამ თუ მისაღებ ოთახს გადავტიხრავდი... ოთხასს მსურველში ერთი სასურველი ხომ მაინც აღმოჩნდებოდა.
როგორც ყოველთვის როცა ცუდად ვარ ,,The Way We Were”-ს უჩვენებენ ტელევიზიით, ეჰ, ბარბარა სტრეიზანდ, რობერტ რედფორდთან, ამ ლუქსუსთან გაშორების უფლებას, სხვადასხვა პოლიტიკური შეხედულებების გამო, დღესდღეობით უკვე ვეღარ მისცემდი შენს თავს.
კოლეჯში ბევრი იყო ისეთი, ვინც ისე გამოიყურებოდა, როგორც რედფორდი, სიმპატიური, ძლიერი, საუცხოო კბილებით და ურყევი ოპტიმიზმით. სად წავიდნენ? ნიუ იორკში, ყოველ შემთხვევაში, არ არიან. დავნიძლავდეთ, ახლა ყველა დაქორწინებულია, მათი ცოლები კი ბომბი-მამაკაცის სტატისტიკის გაცნობის შემდეგ უფრო ლაღად აწოდებენ მეუღლეებს ლუდს და მხიარულად უუთოვებენ პერანგებს.
მაშინ, კოლეჯში, რაღა მაინცდამაინც ერთადერთი გერმანელი შემიყვარდა? იოჰანესი საუკეთესო საცვლებს ატარებდა, მოტკეცილ ტრუსებს და არა ამ საზიზღარ ბოქსიორების მაისურებს. ეწეოდა და საუბრობდა ხელოვნებაზე, ის სხვანაირი იყო ვიდრე ამერიკელები, ის ისეთი იყო, როგორიც მე მაშინ.
დიდ სიყვარულს მართლა არ ველოდები. მინდა მხოლოდ მამაკაცს ვხედავდე დილაობით პარსვის დროს, მასთან ერთად ვუყურებდე ტელევიზორში ბეისბოლს და ისე ვიქცეოდე, თითქოს თამაში ძალიან მაინტერესებს. აღარ მინდა ჩემს ორადგილიან საწოლს მხოლოდ რაიმეს მოლოდინის გამო ვაკრავდე თეთრეულს ორივე მხარეს, მინდა მაცივარში ბუდვაიზერს და აბაზანაში აფთეშეივს ვპოულობდე, პლაჟზე მასთან ერთად ერთ პირსახოცზე ვიწვე და მისგან ვისმენდე, რომ მე უკეთესი ფიგურა მაქვს ვიდრე სხვებს. ძალიან ბევრს ვითხოვ? სტრეიზანდი ისევ პროკლამაციებს ავრცელებს, როცა წლების შემდეგ კვლავ ხვდება თავის ბობს. მათი ისევ უყვართ ერთმანეთი და მიუხედავად ამისა, მაინც ვერასოდეს, ვერასოდეს ეწყობიან ერთმანეთს. როგორც ყოველთვის ამ ფილმის ბოლოს ვტირი. ჯანდაბა, ისევ მინდა სიყვარულისგან ასე ძლიერად დავიტანჯო.
,,Village Voice”-ში დევს დანამატი საზაფხულო კურსის პროგრამის შესახებ, სადაც ,,კრიატიული ჰიპნოზია” შემოთავაზებული ,,ქარიზმის საიდუმლო”, ,,კრისტალის ძალა”,დაუშვით სასწაული მოხდეს სიყვარულის ძალით” და ,,როგორ ვაშენებ ბედნიერების მომტან ბანქოს მაღაზიას”.
შესაძლებელია ქალაქის ტურში მონაწილეობის მიღება, ცნობილი ვარსკვლავების სახლებში და ცნობილი მკვლელობების ადგილებში მოხვედრა, როგორც ორმაგი პაკეტი ფასდაკლებითაა. უცბად გადავწყვიტე ჩავწერილიყავი, მაგრამ იქ ალბათ მარტო ტურისტები თუ იქნებიან, ჯერ მათ ტელეფონის ნომერსაც ვერ დაიმახსოვრებ, რომ უკვე სახლში მიემგზავრებიან. რა თქმა უნდა არსებობს უამრავი კურსი ჩემი პრობლემის გადასაჭრელად ,,52 გზა პარტნიორის საპოვნელად”, ,,კრიატიული ფლირტი” და უფრო წინწასულთათვის ,,კრიატიული ურთიერთობა”, მაგრამ რატომღაც საკუთარ თავს ვეწინააღმდეგები, მგონი უაზრობაა ამისთვის კურსის გავლა და შენნაირ წარუმატებლებთან ერთად კრიატიულ ფლირტზე ვარჯიში. თითქოს ფლირტის დაწყებისთვის თვითონ დებილი ვიყო. დედაჩემი ყოველთვის, როცა უცნაურ წყვილს დაინახავდა, ამბობდა: ,,არ არსებობს ისეთი ქვაბი, თავსახური რომ არ მოერგოს” ჩემს თავს ვეკითხები ქვაბი ვარ თუ თავსახური.
ჩემი მეგობარი იული მირეკავს და აღელვებული მატყობინებს, რომ ახლა ყოველ დღე ანონიმ ალკოჰოლიკების შეხვედრებზე დადის, სადაც შესაძლებელია უამრავი კარგი კაცის გაცნობაო. ,,მაგრამ შენ ხომ ალკოჰოლის სუნიც არ იცი”, ვუთხარი. ,,მსხვერპლია საჭირო”, ამბობს ,,ახლა ყოველ დღე ვსვამ ერთ ბოთლ ლუდს, ხანდახან ორსაც. მე ხომ ბოლოსდაბოლოს ამაზე უნდა ვილაპარაკო. და იცი რა? ნელნელა მომწონს კიდეც სასმელი!” ბედნიერი ხითხითებს.
ვისკის ბოთლს ვიღებ კარადიდან, რომელიც რედაქციის თანამშრომლებმა ერთი წლის წინ დაბადების დღეზე მაჩუქეს და მას შემდეგ ხელუხლებელი იდო . პატარა ყლუპებით ვსვამ როგორც წამალს. არ ვიცი შევეჩვევი თუ არა ამას, მაგრამ ხომ არსებობს ანონიმური მწეველები. ორი წლის შემდეგ უცბად სიგარეტი მომინდა.
ვიღებ ბალიშს, ვისკის ბოთლს და ფანჯრიდან ვიხედები. ყოველ სიმპათიურ მამაკაცზე, რომელიც ჩაივლის, ხაზს ვავლებ ფანჯრის ჩარჩოზე, ყოველ საშუალოდ მიმზიდველზე ჯვარს, ორმოცდაათს ზემოთ და ორმოცს ქვემოთ ასაკის მამაკაცებს არ ვთვლი. სამი საათის განმავლობაში 187-მა მამაკაცმა გაიარა ჩემი ფანჯრის ქვეშ, აქედან 53-ს ქალი ახლდა, 3 ნამდვილად სიმპათიური და 7 საშუალოდ მიმზიდველი. ძალიან დაბალი პროცენტია. ქუჩაში მათხოვარი ქაღალდის პარკს იღებს ,, შენ თუ კიდევ ერთხელ მკითხავ, მიყვარხარ თუ არა, თუ კიდევ ერთხელ მკითხავ...”ეუბნება თავის პარკს.
ბოთლი გამოვცალე. ხუთი მამაკაცი ზის ჩემს სავარძელში და მეკითხება, მიყვარს თუ არა ისინი.
ბინიდან გავდივარ.
მეექვსე ავენიუზე კემპინგის მაგიდასთან ზის ერთი ხელზე მკითხავი, თავს მიქნებს და მეძახის ,,თქვენი ბედი თქვენს ხელზე წერია” დარწმუნებული ვარ ხელზე მაწერია: ,, ინქ, კაცის ჭაჭანება არაა”.
ჩავუარე იაფ, მტვრიან ჩინურ რესტორანს, აქ, მე და იოჰანესი ვიყავით იმ საღამოს, სანამ გერმანიაში გაფრინდებოდა. ,, შეგიძლია მერე ჩამოხვიდე” იქნებ ასე უნდა ეთქვა: ,,წამოდი, გთხოვ”. თუკი ვინმეს მართლა სჭირდება ჩინური ცხოვრებისეული სიბრძნე, თავის ბედის ორცხობილაში მხოლოდ ბანალურ სისულელეს იპოვის. იმ საღამოს იყო ,,მნიშვნელოვანი მოვლენები ადვილად არ ცხადდებიან”.
ჩინელების გვერდით ახალი მაღაზია გახსნილა ,,მაგიის ცენტრი”. ვიტრინაში ერთმანეთის მიყოლებით სპრეის სუფთა ქილები დევს ,, ნეგატიური ძალების”, ,,შურის და სიძულვილის” წინააღმდეგ, პატარა ბოთლები წარწერით ,,მე-ვარ-ძლიერი-ზეთი” და ,,მოდი-ჩემთან-ზეთი”. ვისკით გამხნევებული უსწრაფესად შევდივარ მაღაზიაში და ორ ტყავებში გამოწყობილ, მძიმე ჯაჭვებით და პლასტმასის თავის ქალებით მორთულ მაგია-გამყდველს ვუხსნი ჩემს პრობლემას. ისინი ისეთივე თბილი ღიმილით და გამამხნევებელი თავის ქნევით მისმენენ, როგორც ჩემი ფსიქოთერაპევტი. თუმცა რა! ნათლად ჩანს ცისფერები არიან და უფრო ადვილად ვუხსნი მათ გულს. რომელი ქალი აღიარებს, რომ იმდენად სულელია, რომ მამკაცს ვერ პოულობს. ,,ნუ საყვედრობთ თქვენს თავს”, მეუბნება ერთი, რომელიც მოწითალო-სტაფილოსფერ ტონალობაში ატარებს თმას, ,,წაგიკითხავს ის სტატისტიკა, რომლის მიხედვით ოცდაათს გადაცილებულ ქალს მეტი შანსი აქვს ბომბი მოხვდეს, ვიდრე მამაკაცი იპოვოს?” მწარედ ვუქნევ თავს. ,, საშინელებაა”—ამბობს მეორე ,,მაგრამ ხომ ზუსტად იმდენივე მამაკაცია რამდენიც ქალი, არა?” ვეკითხები, ,, ხოო -- თქვეს ორივემ უნისონში და ერთმანეთს შეხედეს. ,,საკმაოდ ბევრი ჰეტეროა”, მომიბრუნდა ისევ წითელი, ,, თუმცა ძნელი საპოვნელია. ეს ისევეა როგორც... როგორც ძაღლებთან...” ,, ცხენებთან” ამბობს მეორე. ,,ხო, როგორც ცხენებთან” აგრძელებს წითელი და ნაზად უღიმის თავის კომპანიონს ,,თუ მათ უკან მიყვებით უფრო მეტად უჩქარებენ ნაბიჯს. ამ დროს უნდა გაჩერდეთ და პოზიტიური ტალღები, იმპულსები გაუგზავნოთ” და ამისთვის ორივენი სასწრაფოდ მირჩევენ ,,მოდი-ჩემთან-პაკეტს”, რომელიც შედგება ,,მოდი-ჩემთან-ზეთისგან”, პატარა ქისისგან სიყვარულის სურნელით, რომელიც ყოველთვის თან უნდა ატარო და სანთელი, რომელზეც სათაყვანებლის სახელი უნდა დაწერო. ,,მაგრამ კონკრეტულად არავინ მიდგას თვალწინ” ვთქვი მორცხვად.
აქედან გამომდინარე ორივენი დაფიქრებული წონიან უმთავრესს. ამ ქალაქში ანონიმურ მაგიას არ მირჩევენ, უამრავი არეული ტიპია, რომლებიც ხშირად მიმართავენ მაგიას. ,,და მათგან თავს ვეღარასოდეს დააღწევთ”. მირჩევენ სასწრაფოდ მომძებნო კონკრეტული მსხვერპლი ( სიტყვა მსხვერპლის წარმოთქმის დროს ერთი წითელი ტონალობით მსუბუქი გაკიცხვით უბიძგებს მეორეს ნეკნებში), მისი სახელი დავიმახსოვრო, ერთი ღერი თმა ამოვაწიწკნო ან მის ჯაკეტზე დავარდნილი მოვძებნო და შემდეგ ზუსტად ინსტრუქციის მიხედვით მოვიქცე.
ვყიდულობ ,,მოდი-ჩემთან-პაკეტს”, ისინი მზრუნველად მკიდებენ ყელზე პატარა ქისას სიყვარულის სურნელით, რადგან ხანდახან თურმე შესაძლებელი მხოლოდ სურნელი დაგეხმაროთ და კეთილი სურვილებით, პოზიტიური განწყობით გამხნევებულს მიშვებენ. ქისას მძაფრად ასდის მუშკის ზეთის სუნი.
ჩემი ფსიქოთერაპევტი ასკვნის, რომ მე უარყოფითი იმპულსების სუნი ამდის. ერთ-ერთ კურსზე უსწავლია, ფსიქოლოგიური დარღვევების სუნით შეცნობა, ეს ძველი ჩინური მედიცინა ყოფილა და სანამ ამის შესახებ მიყვება, უცბად ვხედავ გრძელ, ვერცხლისფერ თმას სავარძელზე, ფრთხილად ვიღებ და საფულეში ვინახავ.
,,არავითარ შემთხვევაში არ ეცადოთ, თქვენი განწყობა ვინმესთან ურთიერთობით აიმაღლოთ” – მარიგებს გამომშვიდობების წინ და როცა კარის გასაღებად ბრუნდება, სწრაფად ვიხედები მის მაგიდაზე შეხვედრების კალენდარში. 10 საათი. ლ. მონტელეონე, წერია ჩემი სახელის წინ 11-ზე. ლ. მონტელეონე, სასიამოვნო ხმა, შევერცხლილი, სიმპატიური იტალიელი, დაახლოებით ორმოცი წლის, ალბათ ხელოვანი, რომელსაც სამყარო ტანჯავს, წარმოვიდგენ და იმ წუთში საფულეში ვიხედები — თმა ისევ იქაა-- , თუ ერთი ქონიანი მაფიოზი, აქლემის ტყავის პალტოში, რომელიც მკურნალობს, რადგან სინდისი აწუხებს?
ეს გრძელი, ვერცხლისფერი თმა მართლა მისია თუ იქნებ ძაღლის? სახლისკენ მიმავალ გზაზე ლუპას ვყიდულობ. საბედნიეროდ ადამიანის თმას გავს და ბოლოებიც ეყოფა. მონტელეონე, რა ლამაზი გვარია. ლ. ლუდოვიკო? ლუიჯი? ლინო? ექვსი დღე ფსიქოლოგის მომდევნო ვიზიტამდე ექვს წელიწადად მეჩვენება.
მომდევნო ოთხშაბათს, დილის ექვს საათზე ვიღვიძებ, თმებს ვიბან, ყურადღებით ვიღებები და საუკეთესო კაბას ვიცმევ. აღელვებისგან ერთ ბარში ჭიქა არაყს ვსვამ, სანამ 10.30-სთვის ფსიქოთერაპევტის მოსაცდელს შევაღებ. ვაყურადებ მის შორეულ ხმას, ის არა მარტო სასიამოვნო და სიმპატიურია, არამედ სექსუალურიც. სამწუხაროდ ვერ ვიგებ რას ამბობს, ერთხელ მგონი მომესმა,, რატომ?, რატომ?” რა კარგად მესმის მისი, ბატონი მონტელეონესი. რატომ არ მიდის მოსაცდელ ოთახში მყოფი ქალბატონი სწორედ დღეს, როგორც ყოველთვის ტუალეტში? სიგარეტის მოსაწევად? შიშისგან ვკანკალებ, ამ ერთ კვირაში მოწევას თავი ხომ არ დაანება, ბოლოს იღებს მაგიდის უჯრიდან თავის სიგარეტს, თვალს მიკრავს შეთქმულივით და ქრება, გარეთ გასულიც არ იყო, წამოვხტი და გავაღე ოთახის კარი. ის არ წევს, სავარძელზე ზის, როგორც მე, ეს მისდამი იმ წუთშივე სიმპათიით განმაწყობს, ჭაღარა თმები მხრებამდე სცემს. გაკვირვებული ტრიალდებიან ის და ჩემი ფსიქოთერაპევტი ჩემსკენ. მომხიბვლელად გამოიყურება. არცთუ ისე ლამაზად, მაგრამ მომხიბვლელად. ხო, უფრო საინტერესოა, ვიდრე ლამაზი. ორმოცს გადაბიჯებულად ვაფასებ, საუკეთესო ასაკია მამაკაცისთვის, დიდი არ არის, მაგრამ ნამდვილად არც ჩემზე პატარაა.,,უნდა გითხარათ!” ამბობს ჩემი ფსიქოთერაპევტი და მე ვბორძიკობ ,,უკაცრავად ვიფიქრე უკვე 11 საათიათქო” და აღელვებისგან ოფლით დანამული ვკეტავ კარებს. მოსაცდელის ქალბატონს ვუთხზავ ამბავს, თითქოს ცუდად გავხდი და ვერ დავრჩებოდი.
სახლში ფარდებს ვაფარებ. ფრთხილად ვკვეთავ ლ.მონტელეონეს სანთელზე, ისეთი გრძელი გვარია სანთელზე ძვლივს ეტევა, ინსტრუქციის შესაბამისად ,,მოდი-ჩემთან-ზეთში” ვანთებ სანთელს და გულის კანკალით მიჭირავს მისი თმა ალზე.
თმა ისე სწრაფად იწვის, შეხედვას ვერ ვასწრებ, მაგრამ თვითონ სანთელი ოთხსაათნახევარი იწვოდა. იმდენ ხანს, რამდენიც მითხრეს ჩემმა მაგიურმა მრჩევლებმა. თან კონცენტრირება უნდა მოვახდინო ჩემს მსხვერპლზე. როცა ცეცხლი ბოლოსდაბოლოს ჩაიბჟუტა და ჩაქრა, დაღლილობისგან ჩამეძინა.
დიდი ხნის შემდეგ ტელეფონის ზარმა გამაღვიძა. სიზმარში ვუპერთალში ვიყავი. დედაჩემი ვარდისფერი მატყლის ძაფით მანქანაში ტუალეტის ქაღალდის ჩასადებს ქსოვდა ყაისნაღით და ჩურჩულებდა ,,არ არსებობს ისეთი ქვაბი თავსახური რომ არ მოერგოს!” ჩემი ტელეფონი, რომელიც ამ რიტუალში ხელი რომ არ შეეშალა გამოვრთე, ამიტომ ავტომოპასუხე იტყობინება, რომ ამ მომენტისთვის სამწუხაროდ სახლში არ ვიმყოფები, სიგნალი, მესმის ამოსუნთქვა და შემდეგ მამაკაცის სასიამოვნო, სიმპატიური ხმა ამბობს:,, ლეონარდო მეონტელეონე ვარ, სამწუხაროა, რომ სახლში არ ხართ...”
საწოლიდან ვხტები, ზეწარში ვიხლართები, ტელეფონს ვერ ვპოულობ, ლეონარდო მონტელეონე, რა სახელია! ,,სამწუხაროა, ამბობს ხმა, ,,მაშ, კარგი, მაშინ....” მე ტელეფონის კაბელს მივყვები ტელეფონამდე ,,მოიცადეთ, მოიცადეთ, ვამბობ სულმოუთქმელად ,,ამ წუთას მოვედი სახლში” ,, ლეონარდო მონტელეონე ვარ” ფორმალურად იმეორებს კვლავ უაქცენტო ინგლისურით. ,, დღეს დილით შარფი დაგრჩათ, ასე მწვანედ დაჩითული ...”
არასდროს მქონია მწვანედ დაჩითული შარფები. ,,ო, დიახ” ვამბობ,, ჩემი უნდა იყოს” ნიკაპის ქვეშ სიყვარულის ქისიდან მუშკის სუნი ამოდის.
,, შემიძლია შარფი მოგიტანოთ”
,, ო, ეს ძალიან სასიამოვნოა თქვენი მხრიდან....” ვბორძიკობ.
,,ოჰ,--მაწყვეტინებს, აუცილებლობა არ მიგულიხმია. დამავიწყდა რომ ამ ქალაქში ქალბატონებს არ უყვართ, როცა სრულიად უცნობმა მამაკაცებმა მათი მისამართი იციან”.
,, თქვენ აქაური არ ხართ?” –ვკითხე.
,, არა, გერმანელი”
,, მართლა?, ვამბობ ლაღად- საიდან?
,, ვუპერთალი, არ ვიცი ეს რამეს თუ გეუბნებათ”
სიყვარულის ქისას ყელიდან ვიხსნი და ბალიშის ქვეშ ვდებ.
,, ლენოისტრიტის 15-ში ვცხოვრობ”, ვამბობ გერმანულად აუჩქარებლად
,, ჩქარა მოდით”.
,, აბა, დროებით, ამბობს, ,,და შეხვედრამდე”
დორი დორის - Dory Doris
