ცხოვრება
მოცემული ტექსტი ანიმაციური ან მხატვრული ფილმისთვისაა, რომელსაც ჩვეულებრივზე სწრაფი ბრუნვა ექნება (იმ ძველი ფირებივით, ახალი აპარატურით რომ აჩვენებენ). ფილმის დიალოგებიც სწრაფი და ბუნდოვანი უნდა იყოს. როგორც ის ფირიდან თუ ფირფიტიდან ისმის, რომელსაც თავდაპირველი ჩაწერის სიჩქარეზე სწრაფად ატრიალებენ.
სასწრაფო დახმარების მანქანა სირენის კივილით შედის საავადმყოფოს ეზოში. საავადმყოფოს დერეფანი. ყოველ კართან სიდედრები აწურულან, აღელვებული სიძეები ნერვიულად სცემენ ბოლთას.
სამშობიარო ბლოკის კარი იღება და ბებიაქალები ახალშობილებით ხელში გამოდიან.სიდედრები სიხარულით კოცნიან ერთმანეთს, გაღიმებული მამები კი _ ხელს ართმევენ და ულოცავენ. სიდედრები ოთახებში შედიან, ტკბილეულის კოლოფებით ბრუნდებიან და სთავაზობენ ერთმანეთს. მამები ბებიაქალებსგასამრჯელოს ურიგებენ.
მეორე დღე. მნახველთა ზღვა. ყოველ მათგანს ხელში შეფუთული საჩუქარი უჭირავს. მელოგინის საწოლთან მაგიდა დგას. მაგიდა თანდათან ივსება საჩუქრებით. მნახველთა ახალი ჯგუფის მოსვლისთანავე, ადრე მოსულები დგებიან, ემშვიდობებიან და მიდიან. სიდედრი ყველას ხილსა და ტკბილეულს სთავაზობს. ყოველ დაძახებაზე` ექთანი მოდის, მას ანიშნებენ, იგი გადის და ახალშობილით ბრუნდება.
სახლის სასტუმრო ოთახი. ხალხმრავლობა და კვამლი. ბერიკაცები და დედაბრები მასლაათით იქცევენ თავს, კაცები და ქალები ღვინის სმით, გოგო-ბიჭები ცეკვით, ბავშვები კი ონავრობით.
ტორტი ერთი სანთლით. დედა სანთელს აქრობს და ტორტს ჭრის. ყველა ტაშს უკრავს და ხმაურობს. საძინებელი ოთახი. ბავშვს სძინავს.
ისეთივე წვეულება და ისეთივე ხმაური, ტორტი ორი სანთლით, სამი სანთლით, ოთხი სანთლით, ხუთი სანთლით, ექვსი სანთლით.
სიგნალის ხმა. სკოლის ავტობუსი სახლის კარის წინ. ბიჭუნა, ერთ ხელში ჩანთით და მეორეში საჭმლის ქვაბით, გარეთ გამოდის. ახალგაზრდა ქალი ჩამოდის და მას ავტობუსში სვამს. ავტობუსში ნემსი არ ჩავარდება.
საკლასო ოთახი. ბიჭუნას რვეული. კარნახი, მათემატიკა, ინგლისური... ოცი, ოცი, ყოჩაღ, ოცი, ოცი, ყოჩაღ! მწკრივში. სკოლის დირექტორი ფლომასტერების კოლოფს გადასცემს ბიჭუნას. ბავშვების ყიჟინი. ეს სცენა რამდენჯერმე მეორდება. პირველი კლასის დამთავრების მოწმობა, მეორე კლასის, მესამე კლასის, მეოთხე კლასის, მეხუთე კლასის, მეექვსე კლასის…
ბიჭუნა სკოლიდან გამორბის. ერთ ხელში ჩანთით და მეორეში _ ფეხბურთის ბურთით. მათ კედელთან მიწაზე აწყობს, თავს ორივე ხელით ეჭიდება და იძრობს. შემდეგ ზედიზედ რამდენჯერმე ურტყამს კედელს. თავიდან “ცოდნა” ცვივა. შემდეგ თავს ადრინდელ ადგილზე აბრუნებს და ჩანთასა და ბურთს იღებს. მარჯვნივ ნანგრევებია. ჩანთას კედლიდან ნანგრევებისკენ ისვრის. მარცხნივ მოსწორებული ადგილია ორი კარით. იქითკენ მიდის და სხვა ბავშვებთან ერთად იწყებს თამაშს.
დაბადების დღე. იგივე წვეულება, იგივე ხალხი და იგივე ხმაური; ამასთან ტორტი, რომლის სანთლებიც ყოველ ჯერზე ქრება და ერთით მეტი სანთლით ინთება... თვრამეტი სანთელი. ყმაწვილს გოგონა, რომელთანაც ცეკვავს, ცარიელ ოთახში გაჰყავს და ჰკოცნის. ეს სცენა ყოველ წვეულებაზე სხვადასხვა გოგონასთან მეორდება.
დიპლომი, ბაკალავრის, მაგისტრის, დოქტორის მოწმობა.
აეროპორტი. ახალგაზრდა თვითმფრინავის ტრაპიდან ხელს აქნევს, გამცილებლები აქედან უქნევენ ხელს. თვითმფრინავი მიფრინავს. გამცილებლები იშლებიან. ხელმეორედ იკრიბებიან. თვითმფრინავი ჯდება. ახალგაზრდა ტრაპზე გამოდის და ხელს აქნევს. დამხვდურები აქედან უქნევენ ხელს.
კლუბი. ქორწილი. დაბადების დღის მსგავსი, მხოლოდ უფრო ვრცელი. ნეფე-დედოფალი მანქანით ბრუნდება სახლში. დილით კაცი იმავე მანქანით მიდის სამსახურში. თანამშრომლები ეგებებიან, ხელს ართმევენ და ულოცავენ. კაცი მიდის და პატარა მაგიდასთან ჯდება. ოთახიც პატარა და სადაა. რამდენიმე ხის სკამისა და ერთი პატარა მაგიდის მეტი არაფერია. კაცის თავთან პატარა სურათი კიდია. მომდევნო კადრებში თანდათან ოთახი, მაგიდა და სურათი უფრო და უფრო იზრდება. ოთახი ხალიჩებითა და ავეჯით ივსება. ტყავის სავარძლები და მინისთავიანი მაგიდა. დიდ საწერ მაგიდას სხვადასხვა ნივთი ემატება: ტელეფონი, დიქტოფონი, მაგიდის სანათი, ქვის სამელნე, კალმისტარი, სპილოსძვლისტარიანი ქაღალდის საჭრელი დანა და სხვა ხარახურა.
საათის ისრები დილის შვიდს რომ აჩვენებს, სწრაფად ტრიალებს და ნაშუადღევის ხუთზე ჩერდება. კაცი გარეთ გამოდის და მანქანაში ჯდება. კადრების ცვლასთან ერთად მანქანის მარკაც იცვლება: ჟინი, ფოლკსვაგენი, ფეიქანი, შაჰინი, არია, ბენცი ჩვეულებრივიდან საუკეთესომდე; ამერიკული მანქანები _ იაფფასიანიდან ძვირადღირებულამდე.
საღამოს კაცი თანამშრომლებს სტუმრად პატიჟებს. სცენების ცვლასთან ერთად სტუმრების რაოდენობაც მატულობს სამი კაციდან ოცდაათამდე; მაგიდებიც იზრდება და ისიც, რაც მაგიდაზე დევს, იცვლება: ლუდიდან, საკედან და არყიდან … კონიაკამდე და ვისკიმდე; იცვლება წვეულების ადგილიც _ უბრალო რესტორნიდან მოდურ კაბარემდე ან ელიტარული სასტუმროს სალონამდე.
გაზეთის მილოცვების გვერდი: ღირსეული ახალგაზრდა კაცის, ბატონი …-ის დანიშვნა, პატივცემული და სახელოვანი მოღვაწის, ბატონი …-ის დანიშვნა … ცნობების რაოდენობა მეტი და მეტი, მათი ტექსტის მოცულობა კი უფრო და უფრო ვრცელი და ვრცელი ხდება მანამ, სანამ გაზეთის მთელ გვერდს არ დაიკავებს.
საავადმყოფო. პირველი სცენის მსგავსად. ეს სცენა რამდენჯერმე მეორდება: კაცი მამა გამხდარა.
დილა. კაცს ბავშვები სახლიდან მიჰყავს და სკოლის კართან ჩამოსვამს.
ჰაჯი ფირუზი1 და ჯეჯილი2… ნავროზობაა3: კაცი და მისი ოჯახი მანქანით მიემგზავრებიან. მალე მანქანების ქარავანში ებმებიან და იძულებულნი ხდებიან, შეყოვნდნენ. ყველა მანქანა პირით სამხრეთისკენაა. ყველა ასიგნალებს და იქაურობას აყრუებს. საათი და კალენდარი. საათის ისრები სწრაფად ბრუნავს. კალენდრის ფურცლები იხევა და ცვივა. მანქანები, რომლებიც სამხრეთისკენ მიდიოდნენ, ახლა პირი ჩრდილოეთისკენ უქნიათ. ისევ დგანან და ასიგნალებენ.
ზაფხულია. ყველას საზაფხულო, თხელი ტანსაცმელი აცვია. მანქანებს პირი სამხრეთისკენ აქვთ. დგანან და ასიგნალებენ. ან გზატკეცილს სწრაფად გაივლიან, რომ სხვა გადაჭედილ ადგილს მიაღწიონ, დადგნენ და ასიგნალონ.
საათის ისრები ტრიალებს და კალენდრის ფურცლები ცვივა. ყველა მანქანა სამხრეთისკენ შებრუნებულა. დგანან და ასიგნალებენ.
1მასხარა შავად შეღებილი სახითა და ჭრელი ტანსაცმლით, რომელიც ნავროზობისას ართობს ხალხს ქუჩაში
2ირანელთა ახალი წლის სუფრის ერთ-ერთი აუცილებელი ატრიბუტი
3ირანელთა ახალი წელი
ზამთარია. თოვლი და საზამთრო ტანსაცმელი. გარიჟრაჟი. მანქანები აღმოსავლეთისკენ მიდიან. საბურავებზე თოვლის გამწმენდი და ჯაჭვები მიუმაგრებიათ, ჩამწკრივებულან და ასიგნალებენ.
აეროპორტის რამდენიმე კადრი. თვითმფრინავები, რომლებიც ან მიფრინავენ, ან სხდებიან ასაფრენ ბილიკზე. კადრებში კაცისა და მისი ოჯახის სურათები, ჩემოდნებით ხელში და ღიმილით ბაგეზე, ხელს რომ აქნევენ.
ოთახში კაცი რამდენიმე პირთან ერთად მრგვალ მაგიდას უზის. წინ ფული უდევთ. ერთ-ერთი ბანქოს არიგებს და რამდენიმე სწრაფად მონაცვლე სცენაში ყოველი მათგანის წინ ფულის გროვა ხან მცირდება და ხან იზრდება. კაცი და ის სხვებიც ერთმანეთის მიყოლებით ავსებენ და ცლიან ჭიქებს. საათის ისრები ერთ სრულ ბრუნს აკეთებენ. მაგალითად, 7-დან 7-მდე, ან 12-დან 12-მდე.
კაცი მანქანას აჩერებს, ქალს, რომელიც მას ელოდება, ჩაისვამს და გზას მიუყვება. გზადაგზა ქალი იცვლება. უფრო ზუსტად, ახალი ქალის სახე ჩნდება და მის წინამავალ ქალს ეფარება. ქალები თანდათან უფრო მოდურები, უფრო ლამაზები, უფრო მორთულები და უფრო “ძვირადღირებულები” ხდებიან. მანქანა სასტუმროს კართან ჩერდება. კაცი ქალთან ერთად, რომელიც ახლა უკვე ძალიან მორთულ-მოკაზმულია და ძვირფასი ტანისამოსი აცვია, სასტუმროში შედის.
დარბაზში რამდენიმე კაცი და ქალი ზის. აშკარაა, სახელმწიფო მოხელეები და მაღალჩინოსნები არიან; რანგისა და ჩინის მიხედვით დამსხდარან პირველი რიგიდან დარბაზის ბოლომდე. ერთი კაცი ტრიბუნასთან დამდგარა და მგზნებარედ კითხულობს მოხსენებას. მოზომილი ინტერვალებით ლაპარაკობს და პაუზას იჭერს. დამსწრენი ტაშს უკრავენ. მომხსენებელი წყალს სვამს, სანამ ტაშისცემა დაცხრება. რეპორტიორები სურათებს იღებენ და ოპერატორები ფილმებს. ინტერვალებში ეს ციფრები რიგრიგობით ყოველ ინტერვალში თითო ეკრანზე ჩნდება (რატომ? არ ვიცი!):
…, 24, 3, 15, 6, 21, 9, 4, 25, 27, 21.
შემდეგ კადრში ვიღაც კაცს ვხედავთ, რომელიც დარბაზში ფულს აგროვებს. კაცის წინ ჩერდება. კაცი ხუთთუმნიანს უდებს ქუდში, შემდეგ ათთუმნიანს, შემდეგ ოცთუმნიანს, შემდეგ ორმოცდაათთუმნიანს, შემდეგ ასთუმნიანს, შემდეგ ხუთასთუმნიანს, შემდეგ ათასთუმნიანს, მერე ჩეკს უწერს და ქუდში უგდებს.
მომდევნო კადრებში კაცს ვხედავთ, რომელსაც ყვავილების გვირგვინი მიაქვს საფლავზე. შემდეგ სხვა მიაქვს, უფრო დიდი, შემდეგ _ კიდევ სხვა, კიდევ უფრო დიდი…
კაცი სამსახურში მაგიდასთან ზის. მომდევნო კადრები. ყოველ კადრში კაცი სულ უფრო და უფრო ბერდება და თავი უფრო და უფრო ეხრება, სანამ უეცარად მაგიდაზე არ დაუვარდება და გაქვავდება.
გაზეთის სამძიმრისა და სამგლოვიარო განცხადებების გვერდი. სამძიმრის განცხადებების ორი სვეტი, ერთნაირი და ერთფეროვანი, ერთი სახელით, მხოლოდ ხელმოწერებია განსხვავებული. თანდათან სხვა გვერდები ამ გვერდს ედება. სამძიმრის განცხადებები, ბევრი, ძალიან ბევრი.
დაკრძალვის ცერემონიალი. კაცები მანქანებით მოდიან. ორ-ორი და სამ-სამი. ხუმრობენ და იცინიან. მანქანიდან გადმოსვლამდე, მწუხარე ნიღბებს ჩანთიდან ან მანქანის სალონის საბარგულიდან იღებენ, სახეზე იფარებენ და პანაშვიდზე შედიან. რამდენიმე პირი რომ ჯდება, სხვები დგებიან, გამოდიან, მანქანაში სხდებიან, ნიღაბს იძრობენ და კვლავ ხუმრობასა და სიცილს იწყებენ.
ქადაგი მეჩეთის კათედრასთან მიცვალებულის მოსახსენიებელს კითხულობს. მისი სიტყვები სწრაფ კადრებში იკვეთება:
გარდაცვლილი „თანაგრძნობითა და ქველმოქმედებითაა“ დაკავებული: ღარიბს ფულს აძლევს, მშიერს საჭმელს, შიშველს აცმევს, ბრმა ბერიკაცი ქუჩაზე გადაჰყავს, მოხუც ქალს წამოდგომაში ეხმარება, საავადმყოფოში სნეულებს ტკბილეულსა და ხილს უნაწილებს, მიტინგზე მგზნებარე სიტყვას წარმოთქვამს, ბოლოს კი მკვეთრი მოძრაობით იგლეჯს პერანგს და შიშველ მკერდს მოსალოდნელ ტყვიებს უშვერს. კაცი, მსახურის ტანსაცმელში, მას სასმელს სთავაზობს, ის კი გაბრაზებით ანარცხებს ჭიქას მიწაზე და ამტვრევს. ქალი უახლოვდება, ეკეკლუცება და ეარშიყება, კაცი უხეშად და ზიზღით აწნის სილას და თავიდან იშორებს. ოთახის კარს აღებს, ხედავს რამდენიმე კაცი ბანქოს თამაშობს, კარს საჩქაროდ კეტავს და იქიდან გარბის. ბოლოს კაცის სხეული ჩნდება, რომელსაც სული შორდება და ზეცაში ადის, ორი ანგელოზი კი მოწიწებით მხრებში შესდგომია.
შემდეგი კადრი: კვლავ გაზეთის სამგლოვიარო გვერდი… კაცის სახელი... ჩნდება ხელი, გაზეთს იღებს და ნაგვის ურნაში აფენს. კაცის სახელი ჯერაც იკითხება. ხელი გაზეთზე ნაგავს ყრის. გაზეთი ნაგვით იფარება. მხოლოდ ქაღალდის თეთრი კუთხეები ჩანს.
თონქაბონი ფერიდუნ - Tonkaboni Feridun
