რაუნდების შორის
(raundebis shoris)
ქალბატონ მერფის კერძო პანსიონს მაისის კაშკაშა მთვარე დანათოდა. ისეთი თბილი გაზაფხული იყო, ეტყობა, მალე დაცხებოდა. ყვავილებითა და ახლადშეფოთლილი ხეებით დამშვენებულ პარკში ქვეყნის დასავლეთსა და სამხრეთიდან ჩამოსული კომერსანტები და საზაფხულო კურორტების
აგენტები ფუსფუსებდნენ. ყოველ კუთხეში არღნის ხმები ისმოდა, ცენტრში
კი შადრევნის ნაკადი იფრქვევოდა. შესანიშნავი საღამო იყო და ბატონი
ლაუსონი სიამოვნებით ისმენდა მასთან თავმოყრილი ადამიანების პასუხებს
მის მიერ დასმულ კითხვებზე.
ქალბატონ მერფის პანსიონის ფანჯრები ღია იყო. პანსიონის მოსახლეთა ერთი ჯგუფი პარმაღის კიბეებზე დაგებული გერმანული ბლინების მსგავს მრგვალ ხალიჩებზე მოკალათებულიყო.
მეორე სართულზე კი ქალბატონი მაკ-კასკი ქმარს ელოდებოდა. ლოდინში მისთვის მომზადებული სადილი გაცივებულიყო.
ცხრა საათზე ბატონი მაკ-კასკი მოვიდა. ჩიბუხი პირში ჰქონდა გაჩრილი, ლაბადა იღლიაში ამოეჩარა. მაკ-კასკიმ კიბეზე მსხდომთ მოუბოდიშა შეწუხებისტვის და ფრხილად ავიდა, ცდილობდა, მათი ტანსაცმლის კალთებისათვის ფეხი არ დაებიჯებინა.
ოთახში შესვლისას ბატონი მაკ-კასკი გაოცდა. სამზარეულოს შესასვლელი ჩახერგილი იყო გაზქურის სახურავითა და კარტოფილის საჭრელი მანქანით, ცოლი კი არსად ჩანდა.
- გავიგე, როგორ მოუხადე ბოდიში იმ ქუჩის ნაძირალებს იმის გამო, რომ მათი ტანსაცმლის კალთას ფეხი დააბიჯე. –მოესმა ცოლის ხმა,
-ცოლის ღირსება და ნერვები კი არაფრად მიგაჩნია. შენს ლოდინში სადილი გაცივდა. განა არ კმარა, ყოველ შაბათ საღამოს რომ იგვიანებ ხოლმე, როცა შენი ხელფასის დიდ ნაწილს ფლანგავ ბატონ გალეჰერის რესტორანში? დღეს ოეჯერ გვესტუმრა ინკასატორი მოხმარებული გაზის ფულზე.
- დედაკაცო, - თქვა ქმარმა და ქუდი და ლაბადა სავარძელზე დაყარა,
-ადამიანთა საზოგადოებას თავაზიანობა ადუღაბებს, შენ კი შენი უხეშობით მას ამ საფუძველს აცლი. ჯენტლმენისათვის რომ გზა ჩაგიხერგავს, რაო, შენთან მოსვლის ნებართვა ხომ არ ვითხოვო? ბოლოსდაბოლოს, გამოაჩენ თუ არა მაგ ღვარძლიან ღორის სიფათს და მაჭმევ თუ არა საჭმელს?
ქალბატონი მაკ-კასკი მძიმედ წამოდგა და გაზქურასთან მივიდა. მან უცებ ტუჩები მოკუმა. ბატონმა მაკ-კასკიმ იცოდა, რომ ეს აფეთქების მომასწავებელი იყო, რომელსაც აუცილებლად ჭურჭლის მსხვრევა უნდა მოჰყოლოდა.
- მაშ ღორის სიფათი არა? - თქვა ქალბატონმა მაკ-კასკიმ და შაშხითა და თალგამით სავსე ქვაბი მოისროლა.
ბატონი მაკ-კასკი გამოცდილი გახლდათ ასეთ პაექრობაში. მშვენივრად იცოდა, რა უნდა მოყოლოდა ასეთ დასაწყისს და მზად იყო, საკადრისი პასუხი გაეცა.
მაგიდაზე ეწყო: შემწვარი ღორის სუკები მჟაუნის გარნირით, ყველი და სხვა საჭმელი. ბატონმა მაკ-კასკიმ ჯერ იყო და ღორის ხორცი სთხლიშა ცოლს, რის სანაცვლოდ თიხის ჭურჭელში მოთავსებული პუდინგის დარტყმა მიიღო, მერე კი ყველის მოზრდილი ნაჭერი ესროლა, რომელიც ქალს ყვრიმალზე მოხვდა.
ამის შემდეგ ქალბატონ მაკ-კასკის გონიერება რომ გამოეჩინდა და ქმრისათვის სურნელოვანი ყავით სავსე ფინჯანი მიერთმია, წესით და რიგით, ჩხუბი აღარ უნდა გაგრძელებულიყო.
თუმცა, ბატონი მაკ-კასკი არ გახლდათ ორმოცდაათცენტიანი ტაბლდოტის მონაწილე, სადაც ბოჰემის უბადრუკ პოეტებს შეუძლიათ ჭიქა ყავაზე ყოველგვარ უთანხმოებას წერტილი დაუსვას. არა, ის ამას არ გააკეთებს! იგი მზად იყო ხელის გადასაბანი ჯამი ეთხლიშა ცოლისათვის, მაგრამ მერფის პანსიონში ასეთი ჯამები არ იყო; მათ სანაცვლოდ ჭურჭლის გასარეცხ მინანქრის ჭურჭელს იყენებდნენ. ბატონმა მაკ-კასკიმ დროზე გადაიხარა გვერდზე და თავიდან აიცილა დარტყმა. თავის მხრივ, იგი სწვდა უთოს, რათა საბრძოლო იარაღად გამოეყენებინდა და ამით წერტილი დაესვა ქმართან “გასტრონომული:” დუელისათვის. მაგრამ ამ დროს ქვედა სართულიდან საშინელი ხმაური მოესმათ, რამაც ისინი იძულებული გახადა დროებით დაზავებულიყვნენ.
სახლის კუთხის მიმდებარე ტროტუარზე პოლიციელი კლერი მორიგეობდა. “კვლავ ჯონ მაკ-კასკი და მისი ცოლი ჩხუბობენ, - გაიფიქრა მან, როცა მაკ-კასკების ოთახიდან ხმაური გაიგონა, - რა ვქნა, ხო მარ ავიდე და გავაშველო? მაგრამ არა, არ ღირს, ცოლ-ქმარი არიან და ერთმანეთის მიმართ ცოტაოდენი პატივისცემის გრძნობა მაინც ექნებათ შერჩენილი. გარდა ამისა მთელ თავიანთ ჭურჭელს ხო მარ გაიმეტებენ დასამსხვრევად.” სწორედ ამ დროს კლერს მაკ-კასკების ოთახის ქვედა სართულიდანაც ჩამოესმა ისეთი ძლიერი ხმაური, გეგონებოდათ ქვეყნიერების აღსასრული დადგაო. “ალბათ კატა ამსხვრევს ჭურჭელს”, - გაიფიქრა მან, არც ამ ხმაურს მიაქცია ყურადღება და ახლა სხვა ადგილისკენ გაემართა სათვალთვალოდ. ხმაური კი ისეთი ძლიერი იყო, კიბის მოაჯირს აზანზარებდა. პარმაღის საფეხურებზე მსხდომთ ხმაურის მიზეზის დასადგენად დაზღვევის ძველი ინსპექტორი, პროფესიით გამომძიებელი, ბატონი თოუმი გაგზავნეს. უკან დაბრუნებულმა თოუმიმ ხალხს ამცნო, ქალბატონ მერფის ბიჭუნა, პატარა მაიკი დაიკარგა, დედა ისეა დამწუხრებული, მისი ტირილი და გოდება ცასა სწვდებაო.
ბაონი თოუმი საგალანტერიო საქონლის გამყიდველის, ახალგაზრდა ქალის, პერდის გვერიდთ იჯდა. მათ დიდი ხანია მოსწონდათ ერთმანეთი თავი ვერ შეიკავეს და, სხვების შეუმჩნევლად, ერთმანეთს ხელები ჩასჭიდეს. შინაბერა ქალბატონმა ვოლშებმა, პანსიონის მოსამსახურეებმა, ყოველდღე ხმაურს რომ უჩიოდნენ პანსიონში და უაზრო ლაქლაქს იყვნენ მიჩვეულნი, იკითხეს, ბავშვი კედლის საათის უკან ხომ არ არის დამალული და იქიდან ხომ არ გვითვალთვალებსო.
თავისი ჩასუქებული ცოლის გვერდით მჯდომი მაიორი გრიგი წამოდგა, ქურთუკის ღილები შეიბნია დათქვა:
- რაო, ბავშვი დაიკარგაო? მთელ ქალაქს მოვივლი და ვიპოვი. ცოლმა, ქმარს დაბინდების შემდეგ გარეთ რომ არ უშვებდა, ამჯერად ბარიტონით უთხრა:
- წადი, ლუდვიგ! ასეთი მწუხარე დედის შემხედვარე, გულქვა უნდა იყოს ადამიანი, რომ ყველაფერი, რაც კი შეუძლია, არ გააკეთოს ბავშვის მოსაძებნად.
- საყვარელო, მომეცი სამოცი ან ოცდაათი ცენტი მაინც სამგზავროდ. გზააბნეული ბავშვი შეიძლება შორს იყოს წასული. – თქვა მაიორმა.
კიბის პირველ საფეხურზე ჩამომჯდარი მოხუცი დენი, მეორე სართულის უკანა მხარეს, ვესტიბულში რომ ცხოვრობდა, ქუჩის ნათურის შუქზე გაზეთ ათვალიერებდა. იგი ეძებდა სტატიას ქუჩაში მომხდარ ავტოავარიაზე. ქალბატონი მერფი კი მოსთქვამდა:
- ო ღმერთო, სად არის ჩემი პატარა ბიჭუნა!
- უკანასკნელად როდის ნახეთ ბავშვი? - შეეკითხა მას მოხუცი დენი, რომელიც ცალი თვალით “სამშენებლო-კომერციული ლიგის” შეტყობინებას ათვალიერებდა.
- ვაი, ვაიმე! - ტიროდა დედა, -გუშინ, ან შეიძლება ოთხი საათის წინ. ახლა კი ჩემთნ აღარ არის. ო, ჩემო პატარა ბიჭუნავ მაიკ! იგი ტროტუარზე თამაშობდა. ეს იყო ამ დილით ან ოთხშაბათს. ისე ვარ სამუშაოთი დატვირთული, რომ დღეებს ვეღარ ვიმახსოვრებ. მთელი სახლი გავჩხრიკე, სხვენიდან სარდაფამდე, მაგრამ მის კვალს ვერ მივაგენი. ბავშვი ნამდვილად არაა ამ შენობაში.
უხმაურო, მოღუშული, უზარმაზარი ქალაქის მვხოვრებლები ყოველთვის იყვნენ ამ ქალაქის მაწყევარნი; მათ იგი სასტიკ და დაუნდობელ მონსტრად მიაჩნდათ მის მკვიდრთა მიმართ. მის ქუჩებს სევდის მომგვრელ უღრან ტყეებს და ვულკანის ამოფრქვევის შედეგად გაჩენილ უდაბნოებს ადარებდნენ. მაგრამ ასთაკვი*, უხეშ კანთან ერთად გემრიელ ხორცსაც ხომ შეიცავს. თუმცა, შესაძლოა ამას სხვა გამოთქმა უფრო უხდებოდეს, მაგრამ არა უშავს, ასეთი შედარებისათვის არავინ დამძრახავს.
ისე არაფერი აგდებს საგონებელში ადამიანს, როგორც პატარა ბავშვის დაკარგვა. პატარას ყველაფერი აინტერესებს და შეუძლებელია განსაზღვრო, სად შეიძლება ამოყოს თავი.
მაიორი გრიგი ჩქარი ნაბიჯებით პროსპექტის კუთხეში მდებარე ბილის დუქნისაკენ გაეშურა.
- ერთი ჭიქა არაყი, გეთაყვა, - მიმართა მან დახლთან მდგომ ოფიციანტს, - აქ სადმე ახლოს ხომ არ გიპოვიათ სახლიდან გამოპარული, სახემოთხუპნული ექვსი წლის ბიჭუნა?
კიბის საფეხურზე ჩამომჯდარი ბატონი თოუმი მის ხელში ჩაბღუჯული ახალგაზრდა ქალბატონ პერდის მაჯის გათავისუფლებას არ აპირებდა.
- იფიქრეთ იმ საბრალო, საყვარელ ბიჭუნაზე, დედამისს რომ გაეპარა სახლიდან! - უთხრა მას პერდიმ, - ვაითუ ტრამვაიმ გასრისა. ო, რა საშინელებაა ამის გაფიქრებაც კი.
- მართლაც რომ საშინელებაა. – დაეთანხმა ბატონი თოუმი და მაჯაზე ხელი მოუჭირა, - მზად ვარ ახლავე გავვარდე და მოვძებნო საბრალო ბიჭუნა.
- რა თქმა ნუდა, - თქვა ახალგაზრდა ქალბატონმა, - ეს უნდა გააკეთოთ, მაგრამ, ო ბატონო თოუმი, თქვენ ისე თავგამოდებული და თან წინდაუხედავი ხართ, მეშინია, თქვენმა ენთუზიაზმმა შეიძლება ავარია შეგამთხვიოთ. მაშინ რა...
მოხუცი დენი მუხლებზე გაზეთი რომ გაეშალა კითხულობდა სტატიას საარბიტრაჟო ხელშეკრულებაზე და კითხვისას სტრიქონებს თითს აყოლებდა.
მეორე სართულზე კი ცოლ-ქმარი მაკ-კასკები, მათ ქვემოთ მომხდარმა აურზაურმა რომ აიძულათ ჩხუბი შეეწყვიტათ, ფანჯარზა გადმოდგნენ, რათა გაეგოთ, რა მოხდა ქვემოთ და თან სუფთა ჰაერი შეესუნთქათ მეორე რაუნდისათვის ძალი მოსაკრებად. ბატონი მაკ-კასკი საჩვენებელი თითით ჟილეტიდან თალგამის შეჭამანდის ნარჩენებს იცილებდა, მისი ცოლი კი თვალებს ისრესდა, შემწვარ ღორის ხორცზე მოყრილ მარილს რომ დაეწითლებინა.
- პატარა მაიკი დაიკარგა, - თქვა ქალბატონმა მაკ-კასკიმ და ფანჯრიდან გადმოიხარა, - ო, ეს ძალიან ცუდია. ქალი რომ დაკარგულიყო,
დიდად არ ვინაღვლებდი, რადგან საიდანაც ქალი მიდის, იქ მშვიდობა მყარდება. ბიჭუნა კი...
ნიშნად იმისა რომ ქალბატონი მაკ-კასკი არ იზიარებდა ქმრის თვალსაზრისს, მკლავზე ხელი მოუჭირა ქმარს და მგრძნობიარე ტონით უთხრა.
- ჯონ, ქალბატონ მერფის ექვსი წლის ბიჭუნა დაიკარგა, გესმის, ჯონ? ექვსი წლის წინ ბიჭი რომ გაგვჩენოდა, იცის ხომ ექვსი წლის იქნებოდა.
- ჩვენ არასოდეს გვეყოლებოდა ბავშვი. - ნაღვლიანი ხმით მიუგო ბატონმა მაკ-კასკიმ.
- მაგრამ რომ გვყოლოდა? ჯონ, დაფიქრდი, როგორ ვიქნებოდით ამაღამ დამწუხრებულნი. ჩვენი პატარა ფელანის საპოვნელად მთელ ქალაქს მოვივლიდით და სულაც აღარ დავბრუნდებოდით, თუ ვერ ვიპოვნიდით.
- სისულელეს ამბობ! - თქვა მაკ-კასკიმ, -ჩვენ პატარას პაპაჩემის ხსოვნის პატივსაცემად პატრიკს დავარქმევდი და არა ფელანს.
- აბა რას ამბობ? - მიუგო ქალბატონმა მშვიდი ტონით, - ჩემი ძმა ისეთი ღირსეული ადამიანი იყო, მრავალ მაკ-კასკის გადაწონიდა. სწორედაც რომ მისი სახელი უნდა დაგვერქმია ბავშვისათვის.
ქალბატონი მაკ-კასკი გადაიხარა ფანჯრის რაფაზე და ქვემოთ გადაიხედა. ჯონ, - თქვა მან წყნარად, - ვწუხვარ, რომ ასე ავფეთქდი და შეუფერებელი საქციელი ჩავიდინე.
- ეს ნაჩქარევად მომზადებული პუდინგისა და თალგამის შეჭამანდის ბრალია. სართოდ, სამხარი იყო ნაჩქარევი.
- ქალბატონმა მაკ-კასკიმ ნაზად მოუთათუნა ქმარს მკლავზე ხელი და მერე მისი უხეში ხელის მტევანი თავის ნაზ ხელებში მოიგდო.
- ყური უგდე საბრალო ქალბატონ მერფის გოდებას! ასეთი საშინელი ამბები ყოველდღე ხდება ამ უზარმაზარ ქალაქში და მალე დავიწყებას მიეცემა ხოლმე.
ბატონმა მაკ-კასკიმ მოუხეშავი მოძრაობით ხელი გაითავისუფლა და ცოლს მოეხვია.
- ჩვენი პატარა პატრიკი რომ მოეტაცათ, ჩემს თავს რაღაცას ავუტეხდი, მაგრამ ჩვენ ხომ არ გვყოლია ბავშვი. ჯუდი, საშინლად მოგექეცი. გთხოვ, დაივიწყო, რაც მოხდა და მაპატიო.
შემდეგ ორივე ფანჯრის რაფიდან გადაიხარა და ცქერა დაუწყეს იმ დრამატულ მოვლენებს, ქვემოთ რომ ხდებოდა.
დიდხანს აკვირდებოდნენ ისინი ამ ამბებს. აღელვების ტალღამ ტროტუარზე გადაინაცვლა. ჯგუფ-ჯგუფად თავმოყრილი ადამიანები ერთმანეთს რაღაცეებს ეკითხებოდნენ, ათასგვარ ჭორებს ავრცელებდნენ და ისეთ დასკვნებს აკეთებდნენ, რაც შორს იყო ლოგიკისაგან. ქალბატონი მერფი დიდის გაჭირვებით მიმოდიოდა ხალხიხს ნაკადში. ისე დალასლასებდა, ცრემლის ნიაღვრის ძირშემორეცხილ მთის მეწყერს მოგაგონებდათ. ცნობისმოყვარენი შიკრიკებს აგზავნიდნენ მასთან.
ცოტა ხნის შემდეგ ხალხის ღრიანცელმა ახალი ძალით იფეთქა პანსიონთან.
- რა ხდება ჯუდი? - შეეკითხა ცოლს ბატონი მაკ-კასკი.
-ეს ქალბატონი მერფის ხმაა, - მიუგო ქალბატონმა მაკ-კასკიმ და თან ყურს უგდებდა ამ ხმას, - ის ამბობს, უკვე ვიპოვეო შვილი. პატარა მაიკს მაგიდის ქვეშ დაგდებულ ლინოლეუმის რულონის გვერდზე დასძინებია.
ბატონმა მაკ-კასკიმ გადაიხარხარა.
- ესეც შენი ფელანი! - თქვა მან, - ის რომ გვყოლოდა, ალბათ ისეთივე ოინს მოგვიწყობდა, ამ ქეციანმა ლაწირაკმა რომ ჩაიდინა. ერთ მშვენიერ დღეს შეიძლება იგი დაკარგული გვგონოდა, მერე კი საწოლის ქვეშ მოკალათებული გვეპოვნა. აი, ჩემი პატი კი ამას არ იქამდა.
ქალბატონ მაკ-კასკიმ ტუჩები მოკუმა. იგი მძიმედ წამოდგა და ჭურჭლის კარადასთან მივიდა.
როცა ხალხი გაიფანტა, პოლიციელი კლერი ქუჩის კუთხეში დაბრუნდა და გაოცებულმა ყური მიუგდო ხმას, მაკ-კასკების ბინიდან რომ ჩამოდიოდა: ლითონისა და ფაიფურის ჭურჭლის მსხვრევის ხმა ისეთივე ძალით მოისმოდა, როგორც ადრე, ვიდრე იგი ქუჩის კუთხეს დატოვებდა. კლერიმ ჯიბიდან საათი ამოიღო.
- როგორც ჩანს, ბატონი მაკ-კასკისა და მისი ცოლის დუელი გრძელდება. ასეთი საქციელით ქალბატონ მაკ-კასკის შეუძლია გვარიანად გაავარჯიშოს ქმარი და ღონე შემატოს მას.
პოლიციელი კლერი უკან გაბრუნდა და სეირნობა დაიწყო ქუჩის კუთხის სიახლოვეს. მოხუცმა დენიმ გაზეთი დაკეცა და კიბეებს აუყვა, სწორედ რომ დროულად, რადგან ქალბატონმა მერფიმ კარის დაკეტვა და დასაძინებლად წასვლა დააპირა.
ქალმა წყნარად შეხედა რუდოლფს და შემდეგ გაუღიმა.
- გრძნობა მქონდა დაკარგული, არა? - იკითხა მან სუსტი ხმით, - ვის არ დაემართება ასე, ეცადეთ იყოთ სამი დღის მშიერი და ნახავთ!
- ღმერთო! - წამოიძახა რუდოლფმა და ზეზე წამოიჭრა, - დამელოდეთ, მალე დავბრუნდები!
იგი გავარდა გარეთ და სასწრაფოდ ჩაირბინა კიბეები. ოცი წუთის შემდეგ დაბრუნდა, შევიდა ოთახში და ფეხის ტერფითმოხურა კარი,რომელიც ღია დარჩებოდა. ორივე იღლიაში ამოჩრილი ჰქონდა გასტრონომსა და რესტორანში ნაყიდი საჭმელი. რუდოლფმა მაგიდაზე დაალაგა - პური, კარაქი, ცივად მოხარშული ხორცი, ნამცხვრები, ღვეზელები,კიტრის წნილი, ხამანწკა, შემწვარი ქათამი, რძითა და ცხელი ჩაით სავსე ბოთლები.
- როგორ შეიძლება შიმშილობა! - თქვა მან ხმამაღლა, - ეს არ უნდა ინებოთ. ვახშამი მზადაა.
რუდოლფი მოეხმარა ქალს მაგიდასთან მდგომ სავარძელში ჩამჯდარიყო და იკითხა:
- სადაა ფინჯანი ცხელი ჩაისათვის?
- ფანჯრის რაფაზეა. - მიუგო ქალმა.
რუდოლფმა, ჭიქა რომ აიღო და მაგიდასთან მობრუნდა, დაინახა, რომ სახეგაბრწყინებულ ქალს ქაღალდის პარკიდან კიტრის წნილი ამოეღო და მის შეჭმას აპირებდა. მან ღიმილით გამოართვა ქალს კიტრის წნილი და ფინჯანი რძით აუვსო.
- ჯერ ეს მიირთვით, მერე ცხელი ჩაი, შემდეგ ქათმის ფრთა. მხოლოდ ხვალ შეგიძლიათ კიტრი მწნილი. ახალ კი, თუ პატივს მომაგებთ და ჩამთვლით თქვენს სტუმრად, ვივახშმოთ ერთად.
რუდოლფმა მაგიდას მოუდგა მეორე სავარძელი და მის გვერდით დაჯდა. ჩაიმ სიცოცხლე შემატა ქალის თვალებს და მის სახეს ნორმალური იერი დაუბრუნა. მან ხარბად დაიწყო ჭამა. ქალს არ ეუხერხულებოდა რუდოლფთან ერთად ვახშმობა, რადგან გრძნობდა, რომ რუდოლფს გულწფელად ქალი შებოჭილად სურდა დახმარებოდა მას. თავდაპირველად ქალი შებოჭილი გრძნობდა თავს, მაგრამ შემდეგ დამშვიდდა და მოუთხრო თავის თავგადასავალი. ეს იყო ერთი ამბავი იმ მრავალთაგან, ყოველდღიურად რომ ხდება დიდ ქალაქში - თავგადასავალი მაღაზიის მცირეხელფასიანი გამყიდველი გოგონასი, რომელსაც ავადმყოფების გამო ჯერ შეუმცირეს რეალური ხელფასი ”ჯარიმებით”, მერე კი საერთოდ დაითხოვეს სამსახურიდან. გაუცემელი თანხაკი დაემატა მაღაზიის მოგებას. გოგონას გადაეწურა იმედი და შემდეგ... თავგადასავალთა მაძიებლის კაკუნი მწვანე კარზე.
რუდოლფისათვის ეს მოთხრობა ისევე დრამატულად ჟღერდა, როგორც ”ილიადა” ან ”ჯუნის სიყვარულის გამოცდა”.
- ეს იყო რაღაც საშინელება. - აღელვებით თქვა გოგონამ.
- ამ ქალაქში ნათესავები ან მეგობრები გყავთ?
- არავინ.
- მეც მარტო ვარ ამქვეყნად. - თქვა რუდოლფმა.
- ფრიად სასიამოვნოა. - ანგარიშმიუცემლად წარმოთქვა გოგონამ. რუდოლფს რაღაცნაირად ესიამოვნა, რომ ქალს მოსწონდა მისი სიმარტოვე.
უცებ ქალს ძალი მოერია და დაამთქნარა.
- საშინლად მეძინება. - თქვა მან.
რუდოლფმა ქუდი აიღო და წამოდგა.
- ახლა კი დაგემშვიდობები. ღამის ხანგრძლივი და ღრმა ძილი სასარგებლო იქნება თქვენთვის.
რუდოლფმა ხელი გაუწოდა ქალს. გოგონამ ჩამოართვა და თქვა: - ღამე მშვიდობისა.
მაგრამ ქალის თვალები გამოხატავდნენ კიდევ რაღაც კითხვას თუ თხოვნას და იმდენად გამომსახველი, გულწრფელი და მგრძნობიარე იყო ეს კითხვა, რომ რუდოლფმა უთხრა:
- ხვალ შემოვივლი და გნახავ. ასე ადვილად თავს ვერ დააღწევ ჩემგან.
გოგონასათვის მეტისმეტად მცირე მნიშვნელობა ჰქონდა იმას, თუ როგორ მოხვდა რუდოლფი მის ბინაში, მაგრამ მაინც, როცა რუდოლფი უკვე კართან იყო მისული, ჰკითხა:
- როგორ მოხდა, რომ ჩემს კარზე დააკაკუნეთ?
რუდოლფმა შეხედა ქალს, გაახსენდა ბარათები და რაღაც ეჭვნარევი ტკივილი იგრძნო. რა მოხდებოდა, რომ ეს ბარათები სხვა თავგადასავალთან მაძიებელს ჩავარდნოდა ხელში? და მან უცებ გადაწყვიტა, გოგონას არასოდეს შეეტყო სიმართლე. რუდოლფი მას არ ეტყოდა,რომ იგი გაწაფული იყო ისეთი ამბების ძიებაში, რომელმაც ადამიანი შეიძლება ისეთ სტრესულ მდგომარეობამდე მიიყვანოს, როგორშიც ახლა გოგონა იმყოფებოდა.
-ერთ-ერთი ჩვენი თანამშრომელი, ფორტეპიანოს ამწყობი ამ სახლში ცხოვრობს, მე შემთხვევით დავაკაკუნე თქვენს კარზე.
და ვიდრე რუდოლფი კართან მივიდოდა, უკანასკნელი, რაც მას ამ ოთახში დაამახსოვრდა, იყო გოგონას ღიმილი.
სანამ კიბებზე ჩამოვიდოდა, რუდოლფი ერთხანს შეყოვნდა, ირგვლივ მიმოიხედა და ყურადღებით შეათვალიერა იქაურობა. შემდეგ ავიდა ერთი სართულით ზემოთ დაგანაგრძო დაკვირვება. ყველა კარი, რომლებიც კი მან შეათვალიერა, მწვანედ იყო შეღებილი.
გაოცებული რუდოლფი ჩამოვიდა ძირს და გაუყვა ტროტუარს. უცნაურად ჩაცმული ზანგი კვლავ თავის ადგილას იყო. რუდოლფი ბარათებით ხელში მივიდა მასთან.
- ხომ ვერ მეტყვით, რატომ მომეცით ეს მარათები მე და რას ნიშნავს ეს? - შეეკითხა იგი ზანგს.
მომღიმარე კეთილი ზანგი რეკლამირებას უწევდა მისი დამკვეთის საქმიანობას.
- ეს იმას ნიშნავს, რომ... - თქვა ზანგმა და თითი გაიშვირა ქუჩაზე მდებარე ერთ-ერთი შენობისაკენ. - მაგრამ ვწუხვარ, რომ პირველ აქტზე უკვე დაგაგვიანდათ.
რუდოლფმა გაიხედა იქით, საითაც თითი გაიშვირა ზანგმა და დაინახა თეატრის შესასვლელის ზემოთ მოკაშკაშე ელექტრონათურების შუქით განათებული ფირნიში, რომელზედაც ეწერა ახალდდადგმული სპექტაკლის სახელწოდება ”მწვანე კარი”.
- მე ამ ბარათებით ვაცნობ გამვლელებს, რომ ეს საუკეთესო სპექტაკლია. მათი წარმომადგენელი მე ამისათვის თითო დოლარს მიხდის. ამ ბარათებთან ერთად, ექიმის ბარათებსაც ვავრცელებ. ხომ არ შემოგთავაზოთ თქვენც ეს ექიმის ბარათი?
რუდოლფი კათხა ლუდის დასალევად და სიგარის მოსაწევად იმ კვარტლის კუთხეში მდებარე ბარში შევიდა, სადაც ის ცხოვრობდა. და როდესაც გამოვიდა ბარიდან მოკიდებული სიგართ ხელში, შეიბნია პალტოს ღილები, ქუდი უკან გადაიწია და შესძახა იქვე მდგარ ელექტროგანათების ბოძს:
- და მე მაინც დარწმუნებული ვარ, რომ ბედისწერის ძალამ ინება, ასეთი გზით მეპოვნა ეს გოგონა.
რუდოლფ სტეინერის ეს სიტყვები ადასტურებს, რომ იგი ჭეშმარიტი რომანტიკოსი და თავგადასავალთა მოყვარული იყო.
