პალანიკი ჩაკ - Palinik Chak

ესკორტი

ჩემი ესკორტის პირველი დღეა. გასეირნება ცალფეხა ბიჭთან ერთად, პირველი “ცალფეხა პაემანი”.

მან მითხრა, რომ გეი-აბანოში შესახურებლად წავიდა, მაგრამ მაინც მგონია, რომ ბიჭს უბრალოდ ჟიმაობა უნდოდა. ჩასძინებია პირდაპირ საორთქლეში, აპარატთან. უგონოდ ეგდო რამდენიმე საათი, სანამ არ იპოვეს, სანამ ფეხზე ხორცი პირდაპირ ძვლამდე არ გაუშიშვლდა და გემრიელად შეებრაწა.

ბიჭს სიარული საერთოდ არ შეეძლო, ამის გაგებაზე დედამისმა ეგრევე გამოგაზა ვისკონსინიდან ვაჟის სანახავად. თავშესაფარს კი, სჭირდებოდა ადამიანი, რომელიც დედა-შვილთან ერთად გაატარებდა დროს. ბიჭს ინვალიდის ეტლით გაასეირნებდა, დედას ადგილობრივ ღირსშესანიშნაობებს დაათვალიერებინებდა, მაღაზიებში გაჰყვებოდა, პლიაჟზე ატარებდა. შეიძლებოდა მალტნომას ჩანჩქერიც ენახებინა. მხოლოდ ეს შეეძლო გაეკეთებინა ჩვეულებრივ მოხალისეს, თუ ის არც ექიმი იყო, არც მზარეული და არც მედდა.

სწორედ ესაა “ესკორტი”. ეს კი, ადგილია სადაც ახალგაზრდა ადამიანები მოჰყავთ ფეხების გასაფშეკად, ადამიანები სამედიცინო დაზღვევის გარეშე. ამ თავშეფასრის სახელიც კი არ მახსოვს, არავითარი ნიშანი ან აბრა მის ახლომახლო. მე კი, მთხოვეს საიდუმლოდ შემენახა თუ რა ხდებოდა თავშესაფარში. მეზობლებმა ზუსტად არ იცოდნენ ქუჩის ბოლოს მდგარი დიდი შენობის ისტორიები. ქუჩაზე სადაც სროლა და მოსაწევით ვაჭრობა სავსებით ჩვეულებრივი ამბავი იყო, ისევე, როგორც დანგრეული ათიოდე შენობა და ბინძური გზები, ხალხს მაინც არ სურდა ეცხოვრა იმ სახლის მეზობლად, სადაც ყოველდღე ვიღაც კვდებოდა: ოთხი კაცი მისაღებში, ორი სასადილოში, ორ-ორი საძინებლებში. თავშესაფარი კი საძინებლების ნაკლებობას ნამდვილად არ უჩიოდა. თავშესაფრის მოსახლეების ნახევარს შიდსი ჰქონდა, მაგრამ ამას არანაირი მნიშვნელობა აქვს, აქ შეგიძლია ნებისმიერ მომენტში მოხვიდე და მოკვდე.

აქ რა მინდა? ყველაფერი ჩემი სამსახურის ბრალია. ჩემი საქმეა პირაღმა წოლა, სანამ ჩემს თავზე მერვე კლასის სატვირთო მანქანები გაივლიან. სანამ ისინი თავზე მადგანან, მე უნდა მოვასწრო ორასფუტიანი ნაწილების მიმაგრება. ნაწილები ძალიან მძიმეა და მკერდზე მაწვება, მუცელზეც და ფეხებზეც, მაგრამ მე ამაზე ფიქრის დრო არ მაქვს, თუ სწრაფად არ ვიმოქმედებ სატვირთო გავარვარებული კამერისკენ გამიყოლებს, სადაც მისი ძარა უნდა შეიღებოს. კამერა ისე ახლოსაა ჩემი სამუშაო ადგილისგან, რომ არ მაძლევს უფლებას ერთი წამით მაინც დავივიწყო.

ჩემს ჟურნალისტის დიპლომს მხოლოდ საათში ხუთი დოლარის მოტანა შეეძლო და საერთოდაც აქ ყველანი დიპლომირებული ჟურნალისტები ვიყავით. ამაზე ბიჭები ხშირად ვიცინოდით და ვამბობდით, რომ უნივერსიტეში ჟურნალისტს შედუღებაც უნდა ასწავლონ. ამით ისინი შეძლებდნენ ერთ-ორი დოლარით ზედმეტი გაეკეთებინათ, რადგან შემდუღებლებს მეტს უხდიდა კომპანია. ერთ-ერთმა თანამშრომელმა ეკლესიაში წასვლაც შემომთავაზა მასთან ერთად. იმ დროს ისეთი სასოწარკვეთილი ვიყავი, რომ დავთანხმდი. ეკლესიაში ფიკუსიანი, ქაღალდებით გაფორმებული ქოთანი იდგა და ეწერა “კეთილი საქმეების ხე”. ყველა ფურცელზე ეწერა კეთილი საქმე, რომელიც შენ უნდა ჩაგედინა. ხოდა, მეც ამოვარჩიე ერთი: “დაუმეგობრდი ავადმყოფს თავშესაფრიდან”.

ხო, ზუსტად ასე და ქვემოთ ტელეფონის ნომერიც კი ჰქონდა მიწერილი.

ჯერ მარტო ცალფეხა ბიჭს დავატარებდი ჩვენს მხარეში, მერე დედამისსაც. ყველგან ვიყავით: მოედნებზე, მუზეუმებში. მისი ინვალიდის სავარძელი ადვილად თავსდებოდა ჩემს ბებერ “მერკური ბობკეტში”. ბიჭის დედა სულ ეწეოდა და ხმას არ მცემდა. საღამოს ის მოტელში მივიყვანე, ბიჭი კი თავშესაფარში დავტოვე. დედა გადმოვიდა ჩემი მანქანიდან, კაპოტზე ჩამოჯდა, სიგარეტს გაუკიდა და თავის შვილზე დაიწყო მოყოლა. უკვე წარსულ დროში საუბრობდა. ბიჭი ოცდაათის იყო, მას კი სულ ორკვირიანი შვებულება ჰქონდა. ამბობდა, რომ მისი შვილი პიანინოზე უკრავდა, სკოლაშიც არ მიუღია ცუდი მუსიკალური განათლება, მასზე იმედებსაც ამყარებდნენ… მაგრამ საბოლოოდ მაინც ადგილობრივ სუპერმარკეტში აღმოჩნდა, ელექტრონულ ორგანებთან.

ამ დიალოგის შემდეგ ორივე მთლიანად დავიცალეთ ემოციებისგან.

მე ოცდახუთის ვიყავი და დილით მე ისევ დავბრუნდი სატვირთოების ქვეშ, მხოლოდ სამი ან ოთხი საათის ნაძინები. ოღონდ, ეხლა ჩემი პრობლემები სულ არ მეჩვენებოდა საშინელებად. ეხლა მიკვირდა საკუთარი თავის, როცა ასეთი სიმძიმის დეტალებს ვწევდი. ყვირილით ვპასუხობდი გავარვარებული კამერის პნევმატურ ღრიალს და ვფიქრობდი, რომ ჩემი ცხოვერება საოცრებაა და არა საცოდაობა.

ორ კვირაში ბიჭის დედა სახლში გაემგზავრა. სამ თვეში კი, ბიჭიც. სამუდამოდ.

მე დამყავდა კიბოიანები ოკენაზე, რათა ბოლოჯერ მაინც ენახათ იგი. მე ამყავდა შიდსიანები ჰუდის მთის მწვერვალზე, რათა მათ ენახათ ეს სამყარო, სანამ შეეძლოთ.

მე ვიჯექი მედდასთან ერთად, მომაკვდავი პაციენტის გვერდით და ვაფიქსირებდი მისი სიკვდილის მომენტს. უკანასკნელ წამს, უკანასკნელ გაბრძოლებას დახრჩობასთან, როცა თირკმელები გღალატობენ და ფილტვებიც წყალში იძირებიან. მონიტორი გატყობინებს თითოულ შეშვებულ წვეთ მორფინზე პაციენტის ორგანიზმში, ყოველ 5-10 წამში. შემდეგ ამ ადამიანს გუგები უფართოვდება, თვალები სულ უთეთრდება და წამში შენსკენ მომართული მზერა იყინება. შენ შეგიძლია გეჭიროს მისი ცივი ხელი მანამ, სანამ სხვა ესკორტი არ მოვა, ან სანამ ყველფერი სულ ერთი არ გახდება.

ვისკონსინიდან ცალფეხას დედამ მის მიერ მოქსოვილი ნაჭერი გამომიგზავნა, მეწამულ-წითელი. კიდევ ერთის დედამ თუ ბებიამ კი ნაჭერი ლურჯ, მწვანე და თეთრ ფერებში. კიდევ ერთმა წითელ-თეთრ-შავში. თავიდან მათ დივანის კუთხეში ვალაგებდი, სანამ სახლის დანარჩენმა ბინადრებმა არ მთხოვეს ისინი სხვენში ამეზიდა.

სიკვდილამდე ცოტა ხნით ადრე, ცალფეხამ მთხოვა მის ძველ სახლში მივსულიყავი. იქაურობა სავსე იყო სექს-სათამაშოებით, ჟურნალებით, ფალოიმიტატორებით, ტყავის ტანსაცმლით. მოკლედ იქ არაფერი იყო რაც ბიჭის დედას უნდა ენახა მისი სიკვდილის შემდეგ. მეც შევპირდი, რომ ამ ყველაფერს მოვაშორებდი იქაურობას და ვესტუმრე ბიჭის აპარტამენტებს. სახლი დიდი ხანია მიეტოვებინა პატრონს. მე მას აკლდამას შევადარებდი, მაგრამ ეს ძალიან დრამატულად ჟღერს. ოთახში სხვადასხვა სექს-სათამაშოები მოწყენილად და ობლად ეყარნენ. ვიცი ეს შესაბამისი სიტყვა არაა, მაგრამ ეხლა უკეთესი ვერ მოვიფიქრე.

ნაჭრები დღემდე სხვენში მიწყვია. სახლის მცხოვრებლები ყოველ შობას ადიან იქ და ნახულობენ ნაჭრებს: წითელს და შავს, მეწამულს და მწვანეს, ნებისმიერის უკან მკვდარი ადამიანია. ვიღაცის შვილი ან შვილიშვილი. როცა იპოვიან სულ მეკითხებიან, ხომ არ გადავყაროთ? საწოლებში ხომ არ გამოვიყენოთ? ხომ არ გავაჩუქოთ? მე კი სულ ვპასუხობ – არა. არ ვიცი რა უფრო მაშინებს, ამ დაღუპულ ბავშვებთან განშორება თუ მათთან ერთად დაძინება.

ოჰ, ნუ მეკითხებით – „რატომ?„ სულ თავს ვარიდებ ამ თემაზე საუბარს. ეს ყველაფერი ათი წლის წინ იყო. ბობკეტი 89-ში გავყიდე. ესკორტობასაც შევეშვი. შეიძლება ბიჭის გამო, იმ ცალფეხა ბიჭის გამო. მისი სიკვდილის შემდეგ. მას შემდეგ, რაც სექს-სათამაშოები გადაიყარა ან დამფსტერში დაიმარხა, რაც ბინის ფანჯრები გაიღო და ოთახიდანაც ტყავის, ლატექსის და მძღნერის სუნი გავიდა, მივხვდი, რომ ბინა მშვენივრად გამოიყურებოდა. ლილისფერი საწოლ-დივანიც, კრემისფერი ხალიჩა და კედლებიც, პატარა და მყუდრო სამზარეულოც საკუთარი ბარით.

მე ვიჯექი იქ და ვტკებობი სიჩუმით. მეც შემეძლო აქ მეცხოვრა.

ყველას შეეძლო აქ ეცხოვრა.

ნაწლავები

ჩაისუნთქეთ!

აიღეთ რაც შეიძლება მეტი ჰაერი. ეს ისტორია დაიკავებს ზუსტად იმდენ დროს, რამდენსაც შეძლებთ სუნთქვის შეკავებას. და ოდნავ მეტს. ასე რომ უსმინეთ, რაც შეიძლება სწრაფად.

ჩემმა მეგობარმა, როცა ცამეტი წლის იყო, გაიგო პეგინგის შესახებ. პეგინგი - ეს არის, როცა ბიჭები ჟიმაობენ ტრაკში, ხელოვნური პენისით. ამბობენ, რომ პროსტატის საკმარისად ძლიერად სტიმულირების შემთხვევაში, შეიძლება მიაღწიო ძლიერ ორგაზმს, ხელების დაუხმარებლად. ცამეტი წლის ასაკში, ეს ჩემი მეგობარი, პატარა სექსუალური მანიაკი იყო. ის გამუდმებით ეძებდა ახალ გზებს მორიგი ორგაზმის მისაღწევად. ერთ დღესაც, ის მიდის სუპერმარკეტში სტაფილოს და ვაზელინის საყიდლად. რათა პატარა, დამოუკიდებელი კვლევა ჩაიტაროს. გზაში ის წარმოიდგენს, როგორი სანახავი იქნება სუპერმარკეტის სალაროსთან, ერთადერთი სტაფილო და ვაზელინი, სალაროს მოძრავ ლენტაზე. ყველა უყურებს. ყველა ხვდება, რომ ბიჭმა გადაწყვიტა შესანიშავი საღამო აჩუქოს საკუთარ თავს.

მოკლედ, ჩემი მეგობარი ყიდულობს რძეს, კვერცხს, შაქარს და სტაფილოს, ყველა ინგრედიენტს სტაფილოს ნამცხვრისთვის. და ვაზელინს.

თითქოს სახლში ის აპირებდა სტაფილოს ნამცხვარი შეეთხარა ტრაკში.

სახლში, ის თლის სტაფილოს ყლეს, მის უხეშ ზედაპირს უსვამს ვაზელინს და შეყავს საკუთარ ტრაკში. ესეც ასე. არავითარი ორგაზმი. არაფერი ხდება გარდა იმისა, რომ ტრაკი ტკივა.

ამ დროს დედამისის ხმა ესმის, რომელიც სავახშმოდ ეძახის. “მოდი აქ, ჭამის დროა.” ამბობს დედამისი. ის ტრაკიდან იძრობს სრიალა, ჭუჭყიან სტაფილოს და მალავს სწოლის ქვეშ, გასარეცხ ტანსაცმელთან ერთად. ვახშმის შემდეგ ის ბრუნდება სტაფილოსთვის, მაგრამ ის ადგილზე აღარ ხვდება. სანამ ის ვხშმობდა, დედამ მისი ჭუჭყიანი ტანსაცმელი, გასარეცხად წაიღო, რომელსაც შეუძლებელია არ შეემჩნია სამზარეულოს დანით ფრთხილად გათლილი, ვაზელინისგან მბზინავი, აყროლებული სტაფილო.

იმ დღის შემდეგ ჩემი მეგობარი, თითქოს შავი ღრუბლების ქვეეშ ცხოვრობს, თვეების განმავლობაში. ის ელოდება, როდის დაიწყებენ, მისი ნათესავები, ამ საქმის გარკვევას, მაგრამ მსგავსი არაფერი ხდება. ახლაც კი, როცა უკვე გაიზარდა ის უხილავი სტაფილო არ ტოვებს მათ, ყოველ საშობაო ვახშამზე, ყოველ აღდგომას, როცა მისი შვილები, მისი მშობლების შვილიშვილები, ეძებენ წითელ კვერცხებს, ის სტაფილო-მოჩვენება ლივლივებს მათ თავებს მაღლა. ეს ზედმეტად საშინელი რამეა იმისათვის რომ სახელი დაარქვა.

ფრანგებს აქვთ გამოთქმა: “კიბის ეფექტი” ფრანგულად: esprit de lescalier. ის აღნიშნავს მომენტს, როცა შენ პოულობ საუკეთესო პასუხს, მაგრამ უკვე გვიანია. ვთქვათ იმყოფები წვეულებაზე და ვინმე გამცირებს. შენ იძულებული ხარ უპასუხო, თუმცა დაძაბულობის და გარშემო მყოფთა მზერის ქვეშ შენ, რაღაც არადამაჯერებელს ამბობ. მაგრამ სწორედ იმ დროს, როცა წვეულებას ტოვებ...

როგორც კი კიბეზე ჩამოსვლას იწყებ, ხდება სასწაული. თავში მოგდის საუკეთესო პასუხი, რომელიც შეგეძლო გაგეცა. და ეს შენი უკანასკნელი დამცირებაა.

ეს არის “კიბის ეფექტი”.

სამწუხაროდ, ფრანგებსაც კი არ გააჩნიათ გამოთქმა იმ სისულელეებზე, რომლებსაც ჩვენ ვამბობთ ან ვაკეთებთ დაძაბულობის დროს. ჩვენი სულელური, სასოწარკვეთილი აზრები და საქციელები.

ზოგიერთი საქციელი ზედმეტად მდაბიოა, იმისათვის რომ სახელი ქონდეს, ზედმეტად მდაბიო იმისათვის, რომ მასზე იმსჯელო.

დღეს ბავშვთა ფსიქოლოგები და პედაგოგები ამბობენ, რომ ბოლო ხანებში მოზარდებს შორის თვითმკვლელობა, ძირითადად ანანიზმის დროს ხდება, როცა ისინი თავს იხრჩობენ შეგრძნებების გასამძაფრებლად. მშობლები პოულობენ მათ ყელზე შემოხვეული პირსახოცით, რომელიც მიბმულია ტანსაცმლის საკიდზე, საძინებელი ოთახის კარადაში. მკვდარი ბავშვი, მკვდარი სპერმა ყველგან, მის გარშემო. რა თქმა უნდა მშობლები ყველაფერს ასუფთავებენ, გვამს აცმევენ შარვალს, ცდილობენ ისე გააკეთონ, რომ ეს ყველაფერი უკეთ... გამოიყურებოდეს. ცდილობენ ყოველ შემთხვევაში. მოზარდის ჩვეულებრივი, დასანანი თვითმკვლელობა.

მეორე ჩემ მეგობარს სკოლიდან, ჰყავდა უფროსი ძმა, რომელიც საბრძოლო ფლოტში მსახურობდა. ერთხელ მან უთხრა, რომ ბიჭები ახლო აღმოსავლეთში მათგან განსხვავებულად ანძრევენ. მისი ძმა მსახურობდა რომელიღაც აქლემთა ქვეყანაში, სადაც ბაზარში ყიდიდნენ, რაღაც უცნაურ დანას, რომელიც წერილის გასახსნელს გავდა. სასწაულებრივი ხელსაწყო თხელი, პრიალა ვერცხლის ან სპილენძის პირით, სიგრძით დაახლოებით თქვენი ხელისგულის ხელა, ბოლოში ჰქონდა ბურთულა და ლამაზად გამოჭრილი სახელური, როგორც ხმალს. მისი მეზღვაური ძმა ყვება, რომ მას შემდეგ რაც აუდგებათ, არაბი ბიჭები ყლეში მთელ სიგრძეზე იდებენ ამ რკინის ჩხირს და ანძრევენ სანამ შიგნით აქვთ, რის შედეგადაც ბევრად უკეთესი ორგაზმი აქვთ. ბევრად ძლიერი.

ასევე ეს უფროსი ძმა მოგზაურობს მთელი მსოფლიოს გარშემო და უგზავნის ფრანგულ გამოთქმებს, რუსულ გამოთქმებს. სასარგებლო რჩევებს პატარა ონანისტებისთვის.
ამის შემდეგ უმცროსი ძმა, ერთ დღესაც სკოლას აცდენს. იმავე საღამოს მირეკავს და მთხოვს, რომ შემდეგი ორი კვირის განმავლობში მის მაგივრად გავაკეთო საშინაო დავალებები, რადგან თვითონ საავადმყოფოშია.

ის იმყოფება ერთ პალატაში ვიღაც მოხუცებთან ერთად, რომლებსაც ნაწლავები ამოაჭრეს. ის ყვება რომ პალატაში მხოლოდ ერთი ტელევიზორი აქვთ, ამბობს, რომ ერთადერთი რაც მას პირადად ეკუთვნის არის ფარდა. რომ მისი მშობლები არ დადიან მის სანახავად. ის ტელეფონში მიყვება, რომ მშობლები ნამდვილად მოკლავენ მის უფროს ძმას, რომელიც სამხედრო ფლოტში მსახურობს.

ტელეფონში ეს ტიპი მიყვება, რომ წინა დღით ცოტა დალია, წავიდა საძინებელში და საწოლში ჩახტა. აანთო სანთელი და შეუდგა ძველი პორნო-ჯურნალების თვალიერებას, იმ იმედით, რომ დაანძრევდა. ეს ყველაფერი მას შემდეგ, რაც მან წაიკითხა უფროსი ძმის წერილი, იმ სასარგებლო ილეთების შესახებ, თუ როგორ ანძრევენ არაბები. ტიპი იყურება აქეთ-იქით, რათა იპოვოს რამე, რაც ამ საქმეში გამოადგება. ბურთულიანი კალამი ძალიან დიდია. ფანქარიც ძალიან დიდია და უხეში. როცა სანთელი ჩამოიღევნთა, მისგან დარჩა ცვილის თხელი და გლუვი ღერო, რომელიც შეიძლებოდა დახმარებოდა. ტიპი სანთელიდან ფრჩხილით აძრობს ცვილის გრძელ ღეროს და ხელის გულებს შორის ატრიალებს. გრძელი, გლუვი და თხელი.

მთვრალი და აღგზნებული ის იდებს მას ღრმად და ღრმად თავის საშარდე მილში, ღეროს პატარა ნაწილი გარეთ რჩება და ის იწყებს მოქმედებას.

ის ახლაც კი ამბობს, რომ არაბები ძალიან ჭკვიანები არიან, მათ თითქმის ხელახლა მოიგონეს ანანიზმი. ის წევს ზურგით საწოლზე და ყველაფერი იმდენად საკაიფოდ მიდის, რომ ავიწყდება შეიკავოს ცვილის ღერო, მას ერთადერთი გამოძრავება რჩება იმისათვის, რომ გაათავოს და ხედავს, რომ ცვილის ღერო გარედან აღარ ჩანს. ის შიგნით ჩარჩა, ძალიან ღრმად. იმდენად ღრმად, რომ მის ნაწილსაც კი ვეღარ იპოვნიდა საშარდე მილში.

ქვემოდან დედა სავახშმოდ ეძახის. ის მოითხოვს, რომ სასწრაფოდ ჩავიდეს. ბიჭი, ცვილის ღეროთი და ბიჭი სტაფილოთი სხვა და სხვა ადამიანები არიან, მაგრამ ჩვენ ყველა მაინც თითქმის ერთნაირად ვცხოვრობთ.

ვახშმის შემდეგ ტიპს ეწყება ნაწლავების ტკივილი. ეს ცვილის ღეროა, ამიტომ ის ფიქრობს, რომ დადნება და შარდთან ერთად გამოვა მისი სხეულიდან. ამის შემდეგ მას წელი ტკივდება, შემდეგ თირკმელები. უკვე წელშიც კი ვეღარ სწორდება. ამ ყველაფერს ის მიყვება ტელეფონით, საავდმყოფოდან საწოლში მწლიარე. მის უკან ისმის გონგის ხმა და ხალხის ყვირილი. სპორტული შოუ.
რენტგენი სიმართლეს აჩვენებს, რაღაც თხელი და გრძელი, ორად მოკეცილი მის შარდის ბუშტში. ეს გრძელი და თხელი ასო V მის შიგნით, აგროვებს ყველა სახის მინერალებს მისი შარდიდან. ის ხდება დიდი, უხეში და იფარება კალციუმით. ის მოძრაობს აქეთ-იქით, კაწრავს შარდის ბუშტის სათუთ გარსს და შარდს არ აძლევს გამოყოფის საშუალებას. მისი თირკემლები გადატვირთულია. ხოლო ის მცირედი რაც მისი პენისიდან გადმოდის წითელია სისხლისგან.

ის დგას თავის მშობლებთან ერთად, მთელი მისი ოჯახი, ექიმი და მედდაც კი დგანან და უყურებენ შავ რენტგენულ ფოტოს სადაც ცვილის ასო V თეთრად კაშკაშებს ყველას დასანახად, ის იძულებული ხდება სიმართლე თქვას. იმის შესახებ თუ როგორ ანძრევენ არაბეთში. ის რაც უფროსმა ძმამ მოსწერა ფლოტოდან.

სწორედ ამ დროს, ტელეფონში, ის იწყებს ტირილს.

მათ ჩემი კოლეჯის ფული დახარჯეს ამ ოპერაციაში. ერთი სულელური შეცდომა და შენ ვეღარასდროს გახდები იურისტი.

ასეა, საგნები შენში იჩხირებიან, ისევე როგორც შენ იჩხირები საგნებში. სანთელი ყლეში ან შენი თავი მარყუჟებში, ჩვენ ვიცოდით, რომ ეს სერიოზულ პრობლემებს მოიტანდა.

პრობლემას, რომელიც მე მქონდა, მე დავარქვი “ყვინთვა მარგალიტებისთვის”. ეს ნიშნავდა წყლის ქვეშ ნძრევას ერთი ჩასუნთქვაზე, ჩემი მშობლების აუზის ფსკერზე ჯდომით. ერთი ღრმა ჩასუნთქვის შემდეგ მე სწრაფად ვყვინთავდი აუზში და ვიხდიდი საცურაო კოსტუმს. შემეძლო იქ ორი, სამი და ოთხი წუთიც კი ვმჯდარიყავი.

მხოლოდ ამ ანანიზმის შედეგად, ჩემი ფილტვების შესაძლებლობები გაიზარდა. სახლი, რომ მარტო ჩემს ხელში ყოფილიყო, ალბათ მთელი დღე ამ საქმით ვიქნებოდი დაკავებული. როგორც კი ის გამოდიოდა ჩემგან, ჩემი სპერმა, ჩემს თავზე იწყებდა ლივლივს წყალში, დიდ, ცხიმიან რძისფერ გუნდებად.

ამის შემდეგ იყო კიდევ უფრო მეტი ყვინთვა, რათა შემეგროვებინა ეს გუნდები და ხელები პირსახოცზე შემემშრალებინა. აი რატომ ერქვა მას ყვინთვა მარგალიტებისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ წყალი ქლორიანი იყო მე მაინც ვნერვიულობდი ჩემს დაზე. ან, ღმერთო ჩემო, დედაჩემზე.

ყველაზე მეტად ამის მეშინოდა: ჩემი თინეიჯერი, ქალიშვილი და ფიქრობს, რომ უბრალოდ სუქდება, მაგრამ ბოლოს აჩენს, ორთავა განუვითარებელ ბავშვს, რომლის ორივე თავი ჩემი ასლია. მე ვარ მამაც და ბიძაც ერთდროულად. თუმცა საბოლოოდ ადამიანს სწორედ ის ემართება რაც არასდროს ეგონა, რომ დაემართებოდა.

ყველაზე კარგი, რაც მარგალიტებისთვის ყვინთვას ქონდა, იყო აუზის ფილტრის ნახვრეტი და წყლის გამწოვი ტუმბო. ყველაზე მაგარი მომენტი იყო, ბოლომდე გაშიშვლება და მასზე დაჯდომა.

როგორც ფრანგები იტყვიან: არსებობს ვინმე ვისაც არ მოსწონს, როცა ტრაკს ულოკავენ? ერთი სიტყვით, თავიდან მნძრეველი მოზარდი ხარ და მეორე წუთში აღმოაჩენ, რომ იურისტი ვეღარასდროს გახდები.

ერთ დღესაც მე ვზივარ აუზის ფსკერზე, ჩემ თავს ზემოთ რვა ფუტი, ტალღისებური და ღია ცისფერის წყლის ცაა. მთელი სამყარო ჩუმდება და მხოლოდ საკუთარი გულისცემა მესმის ყურებში. ჩემი ყვითელზოლებიანი საცურაო ტრუსი კისერზე მაქვს შემოხვეული, იმ შემთხვევისთვის თუ ვინმე მომისწრებს. მაგალითად მეგობარი, მეზობელი, ან ვინმე სხვა, იმის გასარკვევად თუ რატომ გავაცდინე საფეხბურთო ვარჯიში. აუზის ფილტრის ნახვრეტი სტაბილურად წუწნის, ის ეფერება ჩემ კანს და მე, ჩემი თეთრი ტრაკით აქით-იქით ვტრიალებ, რათა ეს კაიფი დავიჭირო.

ჯერ კიდევ მაქვს სამყოფი ჰაერი ფილტვებში და ჩემი ყლე ჩემს ხელებშია. მშობლები სამსახურში არიან, ჩემ დას რეპეტიცია აქვს ბალეტში. უახლოესი რამდენიმე საათი სახლში არავინ მოვა. ჩემ ხელს მივყავარ ორგაზმამდე. მე ვჩერდები.Mმივცურავ ზემოთ, რათა ჰაერი ჩავისუნთქო. შემდეგ ისევ ვყვინთავ და ვჯდები ფსკერზე.

ეს მეორდება და მეორდება.

შესაძლოა, სწორედ ამიტომ მოსწონთ გოგოებს, როცა სახეზე გაჯდებიან. ეს შეგრძნება, გავს მინეტს, რომელიც დაუსრულებლად გრძელდება. როცა ყლე ამდგარი მაქვს და ჩემი ტრაკი ბოლომდე გამოლოკილია, ჰეარი აღარ მჭირდება. ჩემი გულისცემა ჩემს ყურებში, მე ვრჩები წყალში სანამ პატარა, ნათელი ვარსკვლავები ჩემს თვალწინ არ გაიელვებენ. მე ვასწორებ ფეხებს და მუხლების უკანა ნაწილებით ვეხები ბეტონის ფსკერს. ხელის და ფეხის თითები ნაოჭდებიან და ლურჯდებიან, წყალში დიდხანს ყოფნისგან.

ხოლო შემდეგ მე ვუშვებ, რომ ეს მოხდეს. დიდი, თეთრი გუნდები იწყებენ წყალში ცურვას. მარგალიტები. ახლა კი ნამვილად მჭირდება ჰაერი. მაგრამ როცა ვცდილობ მოვწყდე ფსკერს, ვერ ვახერხებ. ვერ ვახერხებ ფეხების მოკეცვას. ჩემი ტრაკი გაიჭედა.

სასწრაფო დახმარების ექიმებს, შეუძლით დაგიდასტურონ, რომ წელიწადში დაახლოებით ასორმოცდაათი ადამიანი ზუსტად ასე იჭედება საკუთარ აუზში, შესრუტული გამწოვი ტუმბოს მიერ. ხან გამწოვი არ უშვებს მათ ტრაკებს, ხან მათივე გრძელ თმებს იხვევს. და ისინი იხრჩობიან. ყოველ წელს უამრავი ადამიანი კვდება ასე. ამ შემთხვევების უმეტესობა ფლორიდაში ხდება.

ხალხი უბრალოდ არ ლაპარაკობს ამ თემაზე. არსებობს თემები, რომლებზეც ფრანგებიც კი არ ლაპარაკობენ. ფეხს ვწევ და მის მუხლში მოხვრას ვახერხებ, ნახევრამდე ვდგები და ვგრძნობ, რომ რაღაც მექაჩება ტრაკზე. ამ დროს ვდგავ მეორე ფეხს და სწრაფად ვწყდები ფსკერს. მე ვთავისუფლდები და ვტივტივებ, ბეტონისგან მოშორებით, თუმცა ჰაერის აღებას მაინც ვერ ვახერხებ.
მთელი ძალით ვურტყამ ფეხს წყალს და ორივე ხელით ვაკეთებ მოსმებს. ნახევარი გზა მრჩება გასაცური ზედაპირამდე და ისევ ვიჭედები. გულის ცემა უფრო ჩქარი და ხმამაღალი ხდება ჩემს ყურებში.

მე ვხედავ უამრავ ნათელ ვარსკვლავს, რომლებიც კვეთენ და კვეთენ ჩემს მზერას. ვტრიალდები და უკან ვიხედები... მაგრამ ჩემთვის მაინც გაუბარია რა ხდება. რაღაც მოთეთრო-მოლურჯო, გველის მსგავსი, ძარღვიანი და დაწნული მსხვილი თოკი, რომელიც აუზის ფილტრის ნახვრეტიდან ამოდის, იჭერს ჩემ ტრაკს და არ მიშვებს. ამ ძარღვების ზოგიერთი ნაწილი სისხლითაა დაფარული, წითელი სისხლით, რომელიც შავად მოჩანს წყლის სიღრმეში. ის მოედინება ამ გველის ფერმკრთალი და გახეული კანიდან. სისხლი ჟონავს და წყალში ქრება, ხოლო გველის, მოთეთრო-მოლურჯო კანს მიღმა ჩანს, ნახევრადგადამუშავებული საჭმლის ნაწილები.

ახლა უკვე ყველაფერს ვხვდები. საშინელი ზღვის მონსტრი, წყლის გველი, საზიზღრობა, რომელსაც არასდროს უნახავს მზის სინათლე, იმალებოდა აუზის ფსკერზე, ნახვრეტში და უცდიდა ჩემს მისვლას, რომ ტრაკი მოეჭამა.

მაშ ასე.. მე ვურტყამ წიხლებს მის მოლიპულ, დაძარღვულ კანს და მეჩვენება, რომ მისი ნაწილი უკვე ამოვათრიე, აუზის ნახვრეტიდან. ის ახლა უკვე ჩემი ფეხის სიგრძეა, მაგრამ მაინც ჯიუტად ებღაუჭება ჩემს ტრაკს. მე კიდევ ერთხელ ვურტყამ ფეხს და კიდევ ერთი დუიმით ვუახლოვდები ზედაპირს, სადაც შევძლებ ჰაერის ჩასუნთქვას. თუმცა ვგრძნობ, რომ გველი ჯერ კიდევ ებღაუჭება ჩემს ტრაკს. მე კიდევ ერთი დუიმით ახლოს ვარ ხსნასთან.

გველს შიგნიდან, სიმინდის და თხილის ნარჩენები მოუჩანს. მოუჩანს, ღია ფორთოხლისფერი ბურთულა.Eეს რაღაც მულტივიტამინია, რომელსაც მამაჩემი მასმევს, იმისათვის, რომ საჭირო წონა ავკრიფო. მას უნდა, რომ ფეხბურთის გუნდში მოვხვდე. ბურთულა, გატენილი რკინით და ამინომჟავებით.

მე ვუყურებ ამ ვიტამინის ტაბლეტს, რომელმაც უნდა იხსნას ჩემი ცხოვრება.
ეს არ არის გველი, ეს არის ჩემი სწორი ნაწლავი, რომელიც ჩემი სხეულიდან გამოძვრა. პროლაფსი, როგორც ექიმები უწოდებენ. ეს არის ჩემი ნაწლავი, რომელიც ნახვრეტმა შეისრუტა.

სასწრაფო დახმარების ექიმებს, შეუძლიათ დაადასტურონ, რომ აუზის წყლის გამწოვი ტუმბო, წუთში ოთხმოც გალონ წყალს ტუმბავს. რაც წონაში გულისხმობს ოთხას ფუნტს. მთელ პრობლემას ის წარმოადგენს, რომ ჩვენს სხეულში ყველაფერი ერთმენეთთან არის დაკავშირებული. შენი ტრაკი, შენი პირის შორეული დაბოლოვებაა. თუ მე დავუშვებ, რომ ტუმბომ განაგრძოს ჩემი შიგნეულობის გამოწოვა, საბოლოო ჯამში ის ჩემს ენასაც შეისრუტავს. წარმოიდგინე, რომ შენ მოჯვი ოთხასი ფუნტი მძღნერი და მიხვდები, ეს იგივეა, რომ შიგნდან გარეთ ჩამოგაბრუნონ.

ერთადერთი რითიც შემიძლია გაგახაროთ არის ის, რომ ნაწლავები ვერავითარ ტკივილს ვერ გრძნობენ. ყოველ შემთხვევაში ეს არ გავს ტკივილს, რომელსაც კანი გრძნობს. იმას, რასაც ჩვენ გადავამუშავებთ ექიმები ეძახიან ფეკალურ მასებს. ნაწლავის ზედა ნაწილში მე ვხედავ თხევად მასას, რომელშიც ცურავენ სიმინდის თხილის და მუხუდოს მწვანე ნამცეცები. ჩემს გარშემო ცურავს ამ ყველაფრის მთელი სუპი, სისხლის და სიმინდის, მძღნერის და სპერმის და თხილის. მაშინაც კი, როცა ნაწლავები გარეთ მაქვს გამოყრილი ტრაკიდან, მე ვეჭიდები იმას რაც ჯერ კიდევ დამრჩა. ასეთ დროსაც კი ჩემი უპირველესი სურვილია, როგორმე ამოვიცვა ჩემის საცურაო ტრუსი.

ღმერთმა არ ქნას, რომ ჩემმა მშობლებმა ჩემი ყლე ნახონ.

ერთ ხელში საკუთარი ნაწლავი მიჭირავს, მეორე ხელით ვცდილობ ჩემი ყვითელზოლებიანი საცურაო ტრუსი მოვიხსნა კისრიდან, თუმცა მისი ჩაცმა შეუძლებელია.

თუ გაინტერესებთ, როგორ გამოიყურებიან თქვენი ნაწლავები, იყიდეთ ცხვრის ნაწლავისგან დამზადებული პრეზერვატივი, აიღეთ და გაწელეთ ის, აავსეთ ის თხილის ზეთით, წაუსვით ვაზელინი და გააჩერეთ წყალში. შემდეგ სცადეთ მისი შუაზე გახევა, ის ისეთი სრიალაა, რომ ხელსაც ვერ ჩაჰკიდებთ წესივრად.
ცხვრის ნაწლავის პრეზერვატივი იგივეა, რაც ადამიანის ბებერი, უბრალო ნაწლავი.

ხედავთ საით მივდივარ?

საკმარისია ერთი წამით მოვდუნდე და ნაწლავები აღარ შემრჩება.

საკმარისია ზემოთ გავცურო, ჰაერის ასაღებად და ნაწლავები აღარ შემრჩება.

საკმარისია არ გავცურო და დავიხრჩობი.

მე უნდა ავირჩიო, მოვკვდე ახლავე თუ მოვკვდე ერთი წუთის შემდეგ.

სამსახურიდან დაბრუნებული ჩემი მშობლები, იპოვნიან დიდ, შიშველ მოკეცილ ემბრიონს, რომელიც იტივტივებს აუზის, მუქ წყალში, მათ უკანა ეზოში. რომელიც მსხვილი, ძარღვიანი და დაფლეთილი თოკით მიბმული იქნება აუზის ფსკერს. სრულიად საპირისპირო იმ ბავშვის, რომელმაც ნძრევის დროს, შემთხვევით დაიხრჩო თავი კედლის კარადაში. ეს ის ბავშვია, რომელიც მშობლებმა უპატრონო ბავშვთა სახლიდან მოიყვანეს ცამეტი წლის წინ. ეს ის ბავშვია, რომელიც მათ იმედებს გაამართლებდა, მოხვდებოდა სკოლის საფეხბურთო გუნდში და მიიღებდა მაგისტრის ხარისხს. ბავშვი, რომელიც იზრუნებდა მათზე სიბერეში. ბავშვი, რომელიც მთელ მათ იმედებს და ოცნებებს წარმოადგენდა. ის მკვდარი და შიშველი ტივტივებს აუზში. დიდი, რძისფერი, მის მიერ დაღვრილი სპერმის მარგალიტებით გარშემორტყმული.

ან შესაძლოა ჩემი მშობლები მიპოვნიან, უგონო მდგომარეობაში, აუზიდან სამზარეულოს ტელეფონისკენ მიმავალ გზაზე, სისხლიან პირსახოცში გახვეულს, დაფლეთილი და დახეული ნაწლავებით, რომლებიც ყვითელზოლიანი საცურაო ტრუსის ცალი ფეხიდან მექნება გამოჩრილი.

აი ის, რაზეც ფრანგებიც კი არ ილაპარაკებენ.

უფროსმა ძმამ, საზღვაო ფლოტიდან გვასწავლა ერთი გამოთქმა. რუსული გამოთქმა, ამერკელები ასე ვაბობთ “მე ეს ისევე მჭირდება, როგორც ნახვრეტი თავში...” ხოლო რუსები ამბობენ, “მე ეს ისევე მჭირდება, როგორც კბილები ტრაკში...”


Mne eto nado kak zuby v zadnitse



ეს არის ამბავი იმის შესახებ თუ როგორ იჭამენ ფეხებს ხაფანგში მოხვედრილი ცხოველები. მაშ ასე, ნებისმიერი კოიოტი გეტყვით, რომ რამდენიმე წუთის მანძილზე ტკივილი, სიკვდილზე უფრო ჯოჯოხეთურია.

ჯანდაბა... იმ შემთხვევაშიც კი თუ რუსი ხარ, შეიძლება დადგეს მომენტი, როცა შენ ამჯობინებ, ტრაკში კბილები გქონოდა.

სხვა შემთხევაში, შენ გრჩება ერთადერთი გზა, მოიკეცო. შენ კრავ ხელებს მუხლს ქვემოთ და ფეხი სახესთან მიგაქვს. შენ ღრღნი და კბენ საკუთარ ტრაკს. შენ ჰაერი გაგითავდა ფილტვებში და მზად ხარ ყველაფერი დაღრღნა იმისათვის, რომ კიდევ ერთხელ ჩაისუნთქო ის.

ამაზე არასდროს მოუყვებოდი გოგონას პირველ პაემანზე. მითუმეტეს თუ მისგან გამოსამშვიდებელ კოცნას ელოდები. თუ გეტყვით, რა გემო ქონდა მას, მე გპირდებით, რომ თქვენ აღარასდროს, აღარასდროს გასინჯავთ კალმარს.

ძნელი სათქმელია, რა უფრო დიდ საზიზღრობად მოეჩვენათ ჩემს მშობლებს, რის გამო გავიჭედე იქ, თუ როგორ დავაღწიე თავი იქიდან. როცა საავადმყოფოდან გამომწერეს დედაჩემმა მითხრა: “არც კი იცოდი რას აკეთებდი ძვირფასო, შენ შოკში იყავი.” ამის შემდეგ მან კვერცხის მოხარშვა ისწავლა.

საინტერესოა, ამ ადამიანებს ვძულდი თუ ვეცოდებოდი...

მე მინდა ეს ვიცოდე, ისევე როგორც მინდა ტრაკში კბილები მქონდეს.

დღესდღეობით ადამიანები ხშირად მეუბნებიან, რომ ძალიან გავხდი. როცა მე ვახშამზე მათ მომზადებულ შემწვარ ხორცს არ ვეკარები, უკვირთ და ნერვიულობას იწყებენ. მე მკლავს შემწვარი ხორცი. შებოლილი შაშხი. ნებისმიერი საკვები, რომლის გადამუშავებასაც ორ საათზე მეტი ჭირდება, გამოდის ჩემგან როგორც საკვები. სახლში მომზადებული ჩაშუშული ლობიო, თევზის ნაჭრები, მე ვპოულობ მათ როცა უნიტაზიდან ვდგები.

რადიკალური ოპერაციის შემდეგ, ნაწლავების დასავიწროვებლად, ხორცის გადამუშავება გაცილებით რთული ხდება. უმეტესობა თქვენგანს აქვს ხუთი ფუტის სიდიდის ნაწლავი. მე კი ბედნიერი ვარ ჩემი ექვსი დუიმით. ერთი სიტყვით, მე არასდროს მოვხვედრილვარ ფეხბურთის გუნდში და არასდროს მიმიღია მაგისტრის ხარისხი. ორივე ჩემი მეგობარი, ცვილის ბიჭი და სტაფილოს ბიჭი, გაიზარდნენ და დაკაცდნენ, მე ერთი ფუნტიც კი არ მომიმატებია წონაში, მას შემდეგ, რაც ცამეტი წელი შემისრულდა.

მეორე დიდი პრობლემა ის იყო, რომ ჩემს მშობლებს უამრავი ფულის ჩადება მოუწიათ იმ აუზში. საბოლოოდ მამაჩემმა აუზის შემკეთებელს უთხრა, რომ ეს ძაღლი იყო. ოჯახის ძაღლი აუზში ჩავარდა და დაიხრჩო. მისი მკვდარი სხეული, წყლის გამწოვმა ტუმბომ ჩაითრია. მაშინაც კი როცა აუზის შემკეთებელმა, მოხსნა ფილტრი და იქიდან წყალწყალა რეზინისმაგვარი ნაწლავი ამოიღო, სადაც ჯერ კიდევ ჩანდა ფორთოხლისფერი ვიტამინის ტაბლეტი, მამაჩემმა თქვა, “ეს იყო დედამოტყნული, საზიზღარი ძაღლი.”
ჩემი ოთახის ფანჯრიდანაც კი გარკვევით მესმოდა, როგორ ამბობდა მამაჩემი: “წუთითაც არ შეიძლებოდა ამ ძაღლის მარტო დატოვება.”

შემდეგ ჩემ დას თვიური დაუგვიანდა.

მას შემდეგ, რაც აუზში წყალი გამოცვალეს. მას შემდეგ, რაც მათ სახლი გაყიდეს და სხვა შტატში გადავედით საცხოვრებლად, მას შემდეგ, რაც ჩემ დას აბორტი გაუკეთეს, მაშინაც კი, ჩემს მშობლებს სიტყვა აღარ დაუძრავთ ამაზე.

არასდროს.

ეს ჩვენი უხილავი სტაფილოა.

ახლა კი შეგიძლიათ თავისუფლად ამოისუნთქოთ.

მე კი დღემდე ვერ ვახერხებ ამას.