მხატვრული ფილმის სინოპსისი
ეს ფილმი, ქუჩის სიმღერასავით მსუბუქი და უბრალო, ნიუ-იორკელ გოგონას ეხება. ის თოთხმეტი წლისაა, სწორედ იმ ასაკში, როცა ადამიანი ბავშვობას ემშვიდობება და სიყმაწვილეში შედის. გამხდარი, გრძელფეხება, ხარისთვალა, ფართოპირიანი გოგონა მანჰეტენის, ამ თანამედროვე ბაბილონის ხმაურში ისე ცხოვრობს, როგორც თევზი წყალში. მთელი ფილმის მანძილზე ის როლიკებს არ იხდის და მოკლე შორტითა და მაისურით, გულზე წარწერით “I ლოვე Nეწ- ყორკ”, მანქანებსა და ფეხით მოსიარულეთა გუნდებს შორის ჭრიჭინასავით დაქრის.
ეს ფილმია ნიუ-იორკის შესახებ. თითქოს მიმდინარე აგვისტოს წებოვან პაპანაქებაში წარმოქმნილი მირაჟია. ის ქალაქის ერთ-ერთ ქუჩას , კერძოდ 51-ე სტრიტს ეხება, რომელიც მანჰეტენს მდინარე გუდზონიდან ისტრივერამდე კვეთს. ეს ქუჩა მარშრუტია, რომელზეც ერთი ბოლოდან მეორეში გოგონა თავისი განუყრელი როლიკებით დაქრის. ქუჩა აგურის ჩიხებით, მანქანების საყრელით და მე-10 მე-9 და მე-8 ავენიუს დაუსახლებელი მიდამოთი იწყება, კვეთს ბროდვეის, რომელიც თავიდან ბოლომდე რეკლამებით აჭრელებულა და საღამოობით ნეონის ნათურების ცეკვით მხიარულობს, შემდეგ ავენიუ ოვ ამერიკასია (მეექვსე) ყველაზე დიდებული ცათამბჯენების ხეობა, მას მსოფლიოში ყველაზე დიდი ვიტრინებით მეხუთე ავენიუ მოსდევს, ეს უკანასკნელი კი მედისონ ავენიუზე მშენებარე ცათამბჯენის ჩონჩხამდე გრძელდება.
გოგონა სულ ქუჩაშია. ეს იმიტომ, რომ დედამისი უძველესი ხელობით ირჩენს თავს და მეათე ავენიუსთან მივარდნილ სახლში ავეჯით მოწყობილ, ნაქირავებ ბინაში მისი კლიენტები განუწყვეტლივ ცვლიან ერთმანეთს. როდესაც მორიგი მამაკაცი წავა, ფანჯარაზე იმ წუთას გადაიწევა ფარდა. ეს იმის პირობითი ნიშანია, რომ გოგონას შინ დაბრუნება შეუძლია. ამ დროს ის კიბეებს როლიკების კაკუნით აუყვება და არ იხდის მათ, იცის რა, რომ მალე მაინც გარეთ გამოუშვებენ სენდვიჩით ხელში, რომლის შეჭმაც სახლში ვერ მოასწრო. დედა-შვილი ერთად სადილობს. გოგონა როლიკებით მისრიალდება დედასთან, რომელიც თავის კუთხეში, იქ სადაც კლიენტებს იჭერს , ერთ ადგილს ტკეპნის, და მიდიან კაფეში. დედა ქალიშვილთან ერთად_ვერაფერს იტყვი, ჩვეულებრივი ოჯახია.
ქუჩა გოგონას იცნობს, გოგონა კი ქუჩას. ასეთივე როლიკებით, მხრის გადასწვრივ ქამრით დამაგრებული ხმამაღალი ტრანზისტორებით გოგონები და ბიჭები მანქანების ბორბლების ქვეშიდან ამოფრთხიალებული ფარვენებივით გუნდად დაქრიან და სქელ მხუთავ ჰაერს დისკო-ჯაზის ყურთასმენის წამღები შეძახილებით აყრუებენ.
იმ ოთახების პირდაპირ, რომლებშიც გოგონა დედასთან ერთად ცხოვრობს, პატარა ეკლესიაა. ის ასეთივე წითელი აგურით ნაშენ მივარდნილ შენობასაა შეფარებული და მხოლოდ ნეონის ჯვრით გამოირჩევა, რომელიც კროშტეინზე, ზუსტად გამვლელების თავთან კიდია. მასში ახალგაზრდა ასკეტური სახის მღვდელი _ამ ქუჩის კეთილი სულია შეკედლებული. ის დამღუპველი საცდურებისგან ბავშვების ხსნას ცდილობს. ეკლესიის უკან, ტრიალ მოასფალტებულ ადგილას მღვდელი როლიკებით რბოლაში შეჯიბრებებს აწყობს, სარდაფში კი ამ გოგონასა და მასზე ცოტა უფროს ბიჭთან ერთად მთელი შთაგონებით ამუშავებს სცენებს “რომეოსა და ჯულიეტადან”.
ეს ორი მამაკაცი გოგონას კერპები არიან. მღვდელთან გოგონა მოკრძალებულია, როგორც მისთვის უცნობ მამას, ისე ესწრაფვის მას. ყმაწვილი კი, მისი პარტნიორი რეპეტიციების დროს, გოგონას სპეტაკი, ჯერ კიდევ ბავშური სიყვარული არის, თავისი მოუქნელი სიკეკლუცით სულისშემძვრელი სხვებისგან დამალულია, რომ ასაგდები არ გახდეს
როლიკებით რბოლა ყოველთვის მშენებარე ცათამბჯენის კარკასთან მთავრდება. იქ, სულ მაღლა, ელექტრომადუღებლის ნაპერწკლებში მისი რომეო მუშაობს და პლასტმასის შლემიანი თავით თითქოს ღრუბულს ებჯინება. მასთან, ზუსტად ცის ქვეშ, გოგონა ბადისებრი სატვირთო ლიფტით როლიკებით მიიფრენს. ვაჟთან ერთად რკინის კოჭზე ჩამომჯდარს ფეხები უფსკრულში აქვს ჩაშვებული, უდარდელად აქნევს მათ, თან მეგობრისთვის სანახევროდ გაყოფილ სენდვიჩს ღეჭავს და რკინის ქილით კოკა-კოლას აყოლებს. მათ ქვეშ კი ჭიანჭველის ბუდის მსგავსად დუღს და გადმოდუღს ნიუ-იორკი.
ყმაწვილი მას ხანდახან სიგარეტების ამოსატანად აგზავნის და გოგონაც ფრთაშესხმული მიექანება ჯერ ქვემოთ, შემდეგ ისევ ზემოთ და გულამომჯდარი ჯილდოდ საჯდომზე მფარველურ მოთათუნებას იღებს. მას ბიჭი პატარა დაიკოსავით ექცევა. ის ხომ უკვე თითქმის ზრდასრულია. მალე 17 წლის შესრულდება. გოგონა კი სულ ბავშვია, შეყვარებული და ეჭვიანი, რომელმაც შესძლო, გარემომცველ ბინძურ სამყაროში სპეტაკი დარჩენილიყო.
ყოველ დილას გოგონას მამლის ყივილი აღვიძებს. დილაობით ნიუ-იორკის შიგ შუაგულში, მანჰეტენის ქვის ჯუნგლების ქაოსში, კაცმა არ იცის საიდან, ყივის მამალი ასე ხმამაღლა და მედიდურად. ამ ყივილს ქალაქის დახუთულ, მოწამლულ ჰაერში სოფლის მინდვრების არომატი, ცოცხალი ბუნების გამოძახილი შემოაქვს და ახლად გამოღვიძებულ გოგონას სახეზე ბედნიერ ღიმილს ჰგვრის. ფრინველიც კი, რომელიც საიდღანაც ყივის, მისი მეგობარია. მან მისთვის საკენკიც იპოვა იმ იმედით, რომ ერთ დღეს მოძებნის და მარცვალს თავისი ხელის გულიდან ააკენკინებს. ამ დროს, როცა დედასთან კლიენტი გვიანობამდე რჩება, გოგონა როლიკებით ღამის ქუჩებში დანავარდობს და თითქოს ნეონის რეკლამების ანარეკლში ბანაობს. ის მეხუთე ავენიუს ვიტრინების წინ დასრიალებს მაშინ, როდესაც ამ მდიდრულ ქუჩაზე მხოლოდ მანეკენები რჩებიან. ზოგი ბეწვეულსა და ძვირფასეულობშია გამოწყობილი, ზოგი კი სულ გახდილი, ურცხვად გაშიშვლებულია. სქელი მინის მიღმა მხატვრები მანეკენებს ტანსაცმელს უცვლიან, ადგილს უნაცვლებენ. მათ ვარდისფერ პლასტმასის სხეულებს ნებისმიერ ინტიმურ ადგილზე ხელის ჩავლებით უხეშად და უცერემონიოდ დაათრევენ. მათ ახალ, უკანასკნელი მოდის ტანსაცმელში გამოაწყობენ და ელეგანტური პოზებს უყენებენ. გოგონაც როლიკებით რიტმულად ცეკვავს, ვიტრინიდან ვიტრინისკენ დასრიალებს და უსიცოცხლო მანეკენებთან ერთად ერთი ცხოვრებით ცხოვრობს, ღამით ისინი გოგონას თამაშის წარმოსახვითი პარტნიორები ხდებიან. ეს სცენები ღამეული მეხუთე ავენიუს საცეკვაო სიუიტაში დიდი მუსიკალობით და გამომსახველობით იღვრებიან. მათთვის შერჩეული მუსიკა, და საერთოდ, მთელი ფილმის მუსიკალური გაფორმება ქუჩის ზანგი მუსიკოსების მიერაა შესრულებული მჭექარე, შიგნით შეზნეგილი დასარტყამი კსილოფონებით.
კვანძის გახსნა ახლოვდება, როცა ეჭვიანობით გატანჯული გოგონა არკვევს, თუ სად მიიჩქარის მისი რომეო. მის კვალდაკვალ გოგონა ჯერ პატარა ეკლესიაში, იქიდან კი მღვდლის სენაკში შედის. უცებ თავზე ცა ჩამოექცევა. ის ხედავს, რომ თავისი ორივე კერპი ორი საუკეთესო ადამიანი დედამიწაზე, გახელებით მისცემიან ჰომოსექსუალურ ცოდვას. ელდანაკრავი უკან იხევს, ამ დროს, უკუნ ბნელში რაღაცას წამოედება და მაგნიტოფონს ძირს აგდებს, რომელიც მიწაზე დაცემისგან ჩაირთვება, მისი დინამიკებიდან მამლის ხმამაღალი ყივილი ამოვარდება ის ფირზე ყოფილა ჩაწერილი. ეს ის ყივილია, დილაობით გოგონას აღვიძებდა. მისი მესამე და უკანასკნელი მეგობარი მამალი, ცოცხალი კი არა, გამოგონილი აღმოჩნდა.
გოგონა მჩქეფარე ქუჩაზე, ავტომობილების აურზაურში, დისკო- ჯაზისა და ნეონის შუქების ორომტრიალში გამორბის. ის ფეხშიშველაა. მაშინ გაიხადა, როცა რომეოს უთვალთვალებდა. ყელიანი ფეხსაცმელი როლიკებით, მთელი ფილმის მანძილზე პირველად, მხარზე გადაუკიდია. კამერა მას ორმოცდამეთერთმეტე ავენიუზე, ხალხისა და მანქანების შუაგულში ტოვებს და აიხედავს ცისკენ, მაისურზე წარწერის მიხედვით, გოგონასთვის ასე საყვარელი ნიუ-იორკის შეძახილებსა და დამაბრმავებელი სინათლეების თავზე.
ფილმში დიალოგები მინიმალური რაოდენობით უნდა იყოს. ის მუსიკით, ბუნებრივი ხმაურითა და დიდი ქალაქის ცხოვრების დოკუმენტური სიზუსტით გადაღებული პატარ-პატარა მსუყე ჟანრობრივი სცენებით დატვირთული წარმომიდგენია. მთელი ფილმი უნდა გადაიღონ ნატურაზე, ოთხი მსახიობის მონაწილეობით, გოგონა და რომეო სრულიად შესაძლებელია, რომ არაპროფესიონალებს შორის აირჩეს. ფილმის გადაღება შესაძლებელია საკმაოდ სწრაფად, ორიოდ კვირაში, თან წარმოუდგენლად მცირე ბიუჯეტით.
სეველა ეფრაიმ - Sevela Efraim
