ბანანათევზის ამინდი
სასტუმროში ოთხმოცდაჩვიდმეტი ნიუ-იორკელი იყო, სარეკლამო საქმის აგენტები, და რაკი საქალაქთაშორისო ტელეფონის ხაზები სულ იმათ დაეკავებინათ, 507-ე ნომერში მცხოვრებ ახალგაზრდა ქალს თორმეტი საათიდან მოკიდებული ლამის სამის ნახევრამდე დასჭირდა ლოდინი, მანამ შეაერთებდნენ. თუმცა უქმად არ გაჩერებულა. ქალთა ჟურნალში სტატია წაიკითხა — „სექსი ან სიამოვნებაა, ან ჯოჯოხეთი“. სავარცხელი და ჯაგრისი გარეცხა. ჩალისფერი კოსტიუმიდან ლაქა ამოიყვანა. ბლუზაზე ღილი გადააკერა, ხალიდან პინცეტით ორი ახალამოწვერილი ბუსუსი ამოიგლიჯა და როცა ტელეფონმა, ბოლოს და ბოლოს, დარეკა, თითქმის ამთავრებდა ლაქის წასმას მარცხენა ხელის ფრჩხილებზე.
ისეთი ქალი არ გახლდათ, საქმე ხელად მიეტოვებინა და ტელეფონთან მივარდნილიყო. ისე იჯდა, გეგონებოდა, რაც მომწიფებაში შევიდა, განუწყვეტლივ ეს ზარი ესმისო.
დინჯად მოატარა ფუნჯი ნეკის ფრჩხილზე, ფრთხილობდა, მთვარის პატარა რკალიც შიგ არ მოჰყოლოდა. ტელეფონი კი რეკავდა და რეკავდა. მერე ლაქის ფლაკონს საცობი დაუცო და წამოდგა. მარცხენა, ახალშეღებილი ხელი ჰაერში გაიქნია, მშრალი ხელით სავარძლიდან სავსე საფერფლე აიღო და საღამურ მაგიდასთან მიიტანა, სადაც ტელეფონი იდგა. ფართო საწოლზე ჩამოჯდა და — უკვე მეხუთე თუ მეექვსე ზარის შემდეგ — მილი აიღო.
— ალო, — ჩასძახა მილში, მარცხენა ხელის თითები გაფარჩხული ეჭირა, ცდილობდა, აბრეშუმის თეთრი ხალათისათვის არ გაეკარებინა. სხვა არც არაფერი სცმია, გარდა ფაჩუჩებისა; ბეჭდები სააბაზანოში დაეტოვებინა.
— ნიუ-იორკს გიერთებთ, მისის გლას, — უთხრეს ტელეფონში.
— გმადლობთ, — მიუგო ახალგაზრდა ქალმა და საღამურ მაგიდაზე ნივთები მისწი-მოსწია, საფერფლე ჩადგა.
ტელეფონში ქალის ხმა გაისმა.
— მიურიელ, შენა ხარ?
ქალმა ცოტათი მოიშორა ყურიდან მილი.
— მე ვარ, დედა. როგორ ხართ?
— შენი დარდი არ მასვენებს. რატომ არ დამირეკე, როგორა ხარ?
— წუხელაც ვცადე, გუშინწინაც, მაგრამ ტელეფონზე აქ ისეთი...
— როგორ ხარ, მიურიელ?
ქალმა ცოტათი კიდევ გასწია მილი.
— კარგად, კარგად. ოღონდ ვიწვით. ამისთანა სიცხე არ მოსწრებია ფლორიდას აგერ...
— რატომ არ დამირეკე? ვეღარ მოვისვენე და...
— ნუ ღრიალებ რა, დედა. მშვენივრად მესმის. ორჯერ ვცადე. ერთი, როგორც კი ჩამოვედით...
— ვუთხარი კიდეც მამაშენს, ამაღამ დარეკავს-მეთქი. მაგრამ, გაგიგონია!.. ხომ იცი... როგორ ხარ, მიურიელ? მართალი მითხარი.
— კარგად ვარ. ნუ ჩამაცივდი, რა!
— მანდ როდის ჩახვედით?
— რა ვიცი, ოთხშაბათ დილას, ადრიანად.
— მანქანას ვინ მართავდა?
— სიმორი მართავდა, — უპასუხა ქალმა, — ნუ გაგიჟდები ახლა. მშვენივრად მოჰყავდა. გამიკვირდა კიდეც.
— სიმორი?! მიურიელ, ხომ შემპირდი, რომ...
— დედა! — შეაწყვეტინა ქალმა, — აკი გითხარი. მშვენივრად მოჰყავდა. მთელი გზა ისე მოდიოდა, ორმოცდაათზე არც კი ასულა.
— იმ თავის ხუშტურს ხომ აღარ წამოუვლია, ხეები რომ დაინახა?
— ხომ გითხარი, დედა — მშვენივრად მოჰყავდა. კარგი რა, ახლა! თავიდანვე გავაფრთხილე, თეთრ ხაზთან ახლოს იარე-მეთქი და დამიჯერა. მაშინვე მიმიხვდა. ის კი არა და, თვითონვე ცდილობდა, არ გაეხედა ხეებისკენ. ხელად შეატყობდი, როგორ ცდილობდა. ჰო, მართლა, ის მანქანა თუ შეაკეთებინა მამამ?
— ჯერ არა, ოთხასი დოლარი მარტო...
— სიმორი ხომ შეჰპირდა მამას, მე თვითონ გადავიხდიო. რაღა საჭიროა...
— კარგი, მაგასაც ვნახავთ. როგორ იქცეოდა ხოლმე — მანქანაში ან ისე?
— ძალიან კარგად! — მიუგო ქალმა.
— ის საშინელი რაღაც აღარ დაუძახია შენთვის?..
— არა. ახალი სახელი გამომიგონა.
— მაინც რა?
— ოჰ, სულერთი არ არის, დედა?
— მიურიელ. მე უნდა ვიცოდე. მამაშენი...
— კარგი, კარგი. 1948 წლის გამოშვების წმინდა მაწანწალას მეძახის, — უთხრა ქალმა და გაიცინა.
— ნეტა რა გაცინებს, მიურიელ, სულაც არ არის სასაცილო. საშინელებაა პირდაპირ. ძალიან სამწუხარო ამბავია. რომ გამახსენდება, როგორ...
— დედა, მისმინე, — შეაწყვეტინა ქალმა, — გერმანიიდან რომ წიგნი გამომიგზავნა, ხომ გახსოვს? აი, გერმანული ლექსები, შენც იცი. ნეტა სად დავკარგე? რამდენი ხანია, თავს ვიმტვრევ და ვერ...
— არსადაც არ დაგიკარგავს.
— ვითომ?
— როგორ არა, ჩემთან არის. ფრედის ოთახშია. აქ დაგრჩა და სხვა ადგილი... რაო? სჭირდება?
— არა. ისე მკითხა მანქანაში, აქეთ რომ მოვდიოდით. თუ წაიკითხეო, აინტერესებდა.
— ის რომ გერმანულია?
— ჰო, ვიცი. მაგას რა მნიშვნელობა აქვს, — თქვა ქალმა და ფეხი ფეხზე გადაიდო, — ჩვენი საუკუნის ერთადერთი დიდი პოეტიაო. თარგმანები უნდა გეშოვაო, მეუბნება. ან ენა გესწავლაო. ხომ ხედავ!
— მტრისას! მტრისას! ძალიან სამწუხარო ამბავია. წუხელ ამბობდა სწორედ მამაშენი...
— ერთი წუთი, დედა! — წამოდგა, ფანჯარასთან მივიდა, სავარძლიდან სიგარეტი აიღო, მოუკიდა, ისევ დაბრუნდა და ლოგინზე დაჯდა, — მისმენ, დედა? — თქვა და პირიდან კვამლი გამოუშვა.
— მიურიელ, ახლა ყური დამიგდე.
— გისმენ.
— მამაშენი ექიმ სივეტსკის ელაპარაკა.
— მერე?
— ყველაფერი უამბო. ყოველ შემთხვევაში, მე ასე მითხრა... მამაშენი ხომ იცი!.. იმ ხეების ამბავიც, ფანჯარაც, ბებიას რომ დღე დააწია — აი, გეგმას რომ აწყობდა ბებიაშენი, როგორ უნდა დამმარხონო... იმ მშვენიერ ფერად სურათებს რომ დაერია, ბერმუდის კუნძულებზე ნაყიდ სურათებს... ყველაფერი, ყველაფერი!
— მერე?
— ერთი სიტყვით, დანაშაულიაო, იმას უთქვამს, სამხედრო ჰოსპიტლიდან როგორ გამოუშვესო... სინდისს გეფიცები! პირდაპირ უთხრა მამაშენს: ადვილი შესაძლებელია — ძალიან ადვილი შესაძლებელიაო, ასე უთქვამს — მალე სულ დაკარგოს თვითკონტროლიო. სინდისს გეფიცები.
— აქ ერთი ფსიქიატრია, სასტუმროში, — უთხრა შვილმა.
— ვინა? რა გვარია?
— არ მაგონდება. რიზერი თუ რაღაც ამგვარი. ძალიან აქებენ.
— პირველად მესმის.
— მაგას რა მნიშვნელობა აქვს. ძალიან აქებენ.
— წესიერად ილაპარაკე, თუ შეიძლება. მოსვენება აღარ გვაქვს შენ გამო. მამაშენს წუხელ დეპეშის გამოგზავნა უნდოდა, ჩამოდიო...
— არა, ჯერ მაინც ვერ ჩამოვალ, დედა. თქვენ ნუ გეშინიათ.
— მიურიელ, სინდისს გეფიცები, სივეტსკიმ თქვა, მალე იქნებ სულ დაკარგოს თვითკონტ...
— ჯერ ჩამოსვლაც არ მომისწრია, დედა, ხეირიანად. აგერ, რამდენი წელიწადია, პირველად ვეღირსე დასვენებას. ისევ ჩავალაგო ჩემი ბარგი და დავბრუნდე?! ჯერ ერთი, არც შემიძლია წამოსვლა — ისე დავიწვი მზეზე, რომ ძლივს ვინძრევი.
— მზეზე დაიწვი?! ბრინჯაოს მალამო რატომ არ წაისვი? ჩემოდანში ჩაგიდე, ზედ იმასთან...
— წავისვი, მაგრამ მაინც არ მიშველა.
— უი, რა საშინელებაა! რა დაგეწვა?
— ყველაფერი, დედა, მთელი ტანი.
— უი, რა საშინელებაა!
— გავუძლებ, არა უშავს.
— მომისმინე, იმ ფსიქიატრს არაფერი უთხარი?
— ისე, გაკვრით, — უპასუხა შვილმა.
— რაო, მერე? სიმორი სად იყო, როცა ელაპარაკებოდი?
— დარბაზში იყო, როიალს უკრავდა. რაც ჩამოვედით, ის ორი ღამე სულ როიალს უჯდა.
— რაო, მერე ექიმმა?
— ისეთი არაფერი. თვითონვე გამომელაპარაკა. წუხელ „ბინგოს“ ვთამაშობდით და ჩემ გვერდით მოხვდა. თქვენი ქმარი ხომ არ არის, დარბაზში როიალს რომ უკრავსო. კი-მეთქი, ვუთხარი. ავად ხომ არ ყოფილა ან ხომ არაფერი გადაუტანიაო. მეც ავდექი და...
— რატომ გკითხა ვითომ?
— აბა, რა ვიცი, დედა. ალბათ, ძალიან გამხდარი და გაფითრებული მოეჩვენა, — უპასუხა შვილმა, — „ბინგოს“ შემდეგ, რამე დავლიოთო, მიმიპატიჟეს ექიმმა და მისმა ცოლმა. მეც გავყევი. საშინელი ცოლი ჰყავს. ბონუიტის ვიტრინაში ერთი საშინელი საღამური კაბა ვნახეთ, გახსოვს? შენ რომ ამბობდი, ამას წვრილი და კოხტა...
— მწვანე კაბა?
— ის კაბა ეცვა. იმხელა ბარძაყები აქვს! ჩამაცივდა — სიმორი იმ სუზანა გლასის ხომ არაფერიაო, შლაპების სახელოსნო რომ აქვს მედისონ ავენიუზე.
— რაო, მერე ექიმმა, რა გითხრა?
— ო, ისეთი არაფერი. ბარში ვისხედით, საშინელი ღრიანცელი იდგა.
— ჰო, მაგრამ... არ უთხარი, ბებიას სავარძელს რა უქნა?
— არა, დედა. ასეთი წვრილმანები არ მითქვამს, — უპასუხა შვილმა, — კიდევ შევხვდები, ალბათ, სალაპარაკოდ. მთელი დღე ბარში ზის.
— რაო, მაინც როგორ მგონიაო, ხომ არაფერი მოუვლისო?.. რამე ახირებული ხუშტური?.. ხომ არაფერს გავნებსო?
— არა, არა, — უთხრა შვილმა, — მაგას როგორ გეტყვის, უფრო დაწვრილებითი ფაქტები თუ არ ექნა. ჯერ ერთი, მთელი ბავშვობის თავგადასავალი უნდა იცოდეს, და რა ვიცი. ხომ გითხარი, ისეთი ღრიანცელი იდგა, რომ ერთმანეთის ხმა ძლივს გვესმოდა.
— შენი ლურჯი პალტო რა დღეშია?
— რა უჭირს. მხრებთან ცოტა ბამბა გამოვაცალე, სარჩულის ქვეშ.
— საერთოდ, როგორ აცვიათ წელს?
— საშინლად, სად მოვხვდიო, იტყვი, საითკენაც უნდა გაიხედო, სულ ზიზილ-პიპილები აცვიათ.
— ოთახი როგორი შეგხვდათ?
— კარგია, არა უშავს. ომამდე რომ ნომერი გვქონდა, იმას ვეღარ ჩამოვუსწარით, — უპასუხა ქალმა, — საშინელი ხალხია წელს. ერთი შეგახედა, სადილობის დროს რა ხალხი გვიზის გვერდით, მეზობელ მაგიდასთან. საბარგო მანქანით ჩამოსულებს ჰგვანან.
— ყველგან ასეა ახლა. ის კაბა როგორ მოგერგო?
— ძალიან გრძელი გამოდგა. ხომ გეუბნებოდი, გრძელი იქნება-მეთქი!
— მიურიელ, ტყუილი არ მითხრა — მართლა კარგად ხარ?
— ჰო, დედა, ჰო! — უპასუხა შვილმა, — ოთხმოცდაათჯერ ხომ არ უნდა გითხრა?!
— არც შინ წამოსვლა გინდა?
— არა, დედა.
— მამაშენი ამბობდა წუხელ, რაც უნდა დამიჯდეს, გადავიხდი, ოღონდ კი იქაურობას მოშორდეს და სადმე სხვაგან წავიდეს მარტო, კარგად ჩაუფიქრდეს თავის მდგომარეობასო. აირჩევდი რამე გემს და მშვენივრად იმგზავრებდი. მეც და მამაშენიც ამას...
— არ მინდა, მადლობელი ვარ, — შეაწყვეტინა შვილმა და ფეხი ჩამოიღო, — ამოდენა ლაპარაკი, დედა, რა დაგვიჯდება ალბათ...
— რომ გამახსენდება, რამდენ ხანს უცდიდი მაგ ბიჭს, მანამ ომი არ გათავდა... საერთოდ, რამ დაგაგიჟათ ეს ახალგაზრდა ცოლები, რომ...
— დედა, გავათავოთ რა... საცაა სიმორი შემოაღებს კარს.
— სად არის?
— პლაჟზე.
— პლაჟზე? მარტოკა? პლაჟზე როგორღა იქცევა?
— რა მოგივიდა, დედა, ისე ლაპარაკობ, თითქოს დასაბმელი გიჟი იყოს...
— არაფერიც, მიურიელ, ასეთი რა ვთქვი!
— რა ვიცი, ისეთი ხმით მელაპარაკები! წევს თავისთვის სილაზე და არის. საბანაო ხალათი არც კი გაუხდია.
— არ გაუხდია? რატომ მერე?
— არ ვიცი, ალბათ ერიდება, ძალიან გამხდარი რომ არის.
— გენაცვალე, მზეა სწორედ მაგისთვის მისწრება. უნდა როგორმე აიძულო.
— სიმორის ამბავი არ იცი?! — უთხრა შვილმა და ისევ გადაიდო ფეხი ფეხზე, — ყველა სულელს რატომ უნდა ვაყურებინო ჩემს ნატატუირებ ტანზეო, დაუჟინია.
— ტატუირება საიდან მოიგონა?! თუ ჯარში დაიჩხვლიტა ტანი?
— არა, დედა! არა, გენაცვალე! — უთხრა შვილმა და წამოდგა, — იცი რა, იქნებ ხვალაც დაგირეკო.
— მიურიელ, ყური დამიგდე.
— გისმენ, დედა, — უთხრა შვილმა და სხეულის სიმძიმე მარჯვენა ფეხზე გადაიტანა.
— იმავე წუთში დამირეკე, თუ რამე აურიოს — ან სიტყვით, ან საქმით... ხომ მიხვდი, რასაც გეუბნები? გესმის?
— დედა, მე სულაც არ მეშინია სიმორის.
— მიურიელ, პატიოსანი სიტყვა მომეცი.
— კარგი, დაგირეკავ. ნახვამდის, დედა. მამა მომიკითხე, — თქვა და ყურმილი დადო.
„სიმორ გლასი — შინ მოსვლაში“, — წაიღიღინა სიბილ კარპენტერმა, რომელიც სასტუმროში ცხოვრობდა დედასთან ერთად, — სიმორ გლასი არ გინახავს?
— გეყოფა, ფისუნია, რას დაიჟინე! დედას ნუ გააგიჟებ. წყნარად იჯექი.
სიბილი მაგრად გაბერილ ვეებერთელა ბურთზე იჯდა და თავს ძლივს იმაგრებდა, პირი ოკეანისკენ ჰქონდა, მისის კარპენტერი ზეთს უსვამდა მხრებსა და ფრთებივით თხელ ბეჭებზე. ყვითელი საბანაო კოსტიუმი ეცვა, მთლიანი კი არა — ორნაჭრიანი; თუმცა ერთი ნაჭერი, გულზე ასაფარებელი, არც ახლა სჭირდებოდა და არც მომავალი ცხრა-ათი წლის განმავლობაში დასჭირდებოდა.
— ჩვეულებრივი აბრეშუმის ხელსახოცი ყოფილა, მაგრამ მანამ ახლოს არ მიხვალ, ვერ შეატყობ, — თქვა ქალმა, რომელიც მისის კარპენტერის გვერდით იჯდა დასაკეც სკამზე, — ნეტავ როგორ გამონასკვა ასე კოხტად, მართლაც რომ დიდებულია.
— ეტყობა, — დაეთანხმა მისის კარპენტერი, — სიბილ, მოისვენე, ფისუნია.
— „სიმორ გლასი — შინ მოსვლაში“, — კვლავ წაიღიღინა სიბილმა. მისის კარპენტერმა ამოიხვნეშა.
— აჰა, — თქვა მან და ზეთის შუშას საცობი დაუცო, — ახლა გაიქეცი და ითამაშე, ფისუნია. დედიკო სასტუმროში წავა, ცოტა მარტინის დალევს მისის ჰაბელთან ერთად. ზეთისხილს შენ მოგიტანს.
როგორც კი თავისუფლად იგრძნო თავი, სიბილი ხელად გავარდა, პლაჟს მიაშურა, იქიდან კი მეთევზეების პავილიონისკენ შეუხვია. ერთგან შედგა მხოლოდ და სველი სილის დანგრეულ სასახლეში ჩაჰკრა ფეხი. მალე უკან ჩამოიტოვა სასტუმროს პლაჟი.
თითქმის მეოთხედი მილი გაიარა, ისევ პლაჟისკენ ჩაუხვია, რბილი სილის ნაპირს მიადგა და უცებ შედგა — თავზე წაადგა ახალგაზრდა კაცს, რომელიც გულაღმა გაწოლილიყო.
— წყალში არ ჩავიდეთ, სიმორ გლას? — ჰკითხა გოგონამ.
ჭაბუკი ერთბაშად შეცბა და მარჯვენა ხელი თავისი ხაოიანი ხალათის საყელოსკენ გააქანა. მერე გადაბრუნდა, მუცელზე გაწვა, ძეხვივით დაგრეხილი პირსახოცი, რომელიც სახეზე ეფარა, სილაზე დავარდა. ცერად ახედა სიბილს.
— შენ ხარ, სიბილ?
— არ უნდა იბანაო?
— შენ გელოდებოდი, — უპასუხა ჭაბუკმა, — ახალი რა იცი?
— რაო? — ჩაეკითხა სიბილი.
— ახალი რა იცი-მეთქი? პროგრამაში რა ცვლილებებია?
— ხვალ მამაჩემი უნდა წამოვიდეს ნეროპლანით, — უპასუხა სიბილმა და ფეხით სილა წამოყარა.
— სახეში ნუ შემაყრი, გოგონი, — უთხრა ჭაბუკმა და ხელი კოჭზე დაადო სიბილს, — დროც არის, თუ ჩამოვა მამაშენი. საათობით ველოდები, საათობით.
— ის ქალი სად არის? — ჰკითხა სიბილმა.
— ის ქალი? — თავისი თხელი თმიდან სილა გადმოიბერტყა ჭაბუკმა, — მაგას ჩვენ რას მივხვდებით, სიბილ. ათას ადგილზე შეიძლება იყოს — ან პარიკმახერთან იქნება თმის შესაღებად, ან თავის ოთახში ზის და ღარიბ ბავშვებს ტიკინებს უკერავს, — თავი წამოსწია, მოკუმული მუშტები ერთმანეთს დააწყო და ზედ ნიკაპით დაეყრდნო, — სხვა რამე მკითხე, სიბილ, — განაგრძო მან, — ეს რა კარგი რამე გაცვია! ლურჯი საბანაო კოსტიუმივით არაფერი მიყვარს ქვეყნად.
სიბილმა გაკვირვებით შეხედა, მერე თავის გამობზეკილ მუცელზე დაიხედა.
— ეს ხომ ყვითელია, — უთხრა მან, — ყვითელია ესა.
— მართლა? აბა, ახლოს მოდი.
სიბილმა წინ გადადგა ნაბიჯი.
— მართალი ყოფილხარ. რა სულელი ვარ!
— არ უნდა იბანაო? — ჰკითხა სიბილმა.
— ჯერ მოვიფიქრო. ასე ადვილად კი ვერ გადავწყვეტ, ფიქრი უნდა, სიბილ.
სიბილმა ფეხი წამოჰკრა რეზინის ლეიბს, რომელსაც ჭაბუკი თავის დასადებად ხმარობდა ხოლმე ზოგჯერ.
— გაბერვა უნდა, — თქვა მან.
— შენ მართალი ხარ. გაბერვა უნდა და მაგრადაც, მე რომ მგონია, იმაზე უფრო მაგრად, — მუშტები გამოიღო და ნიკაპი სილაზე დადო, — რა ლამაზი გოგო ხარ, სიბილ, მთელი სიამოვნებაა შენი შეხედვა. მითხარი შენი ამბავი, — გადასწვდა და გოგონას ორივე კოჭი ხელში მოიქცია, — მე თხის რქა ვარ, — განაგრძო მან, — შენ რაღა ხარ?
— შერონ ლიპშუცმა თქვა შენზე, როიალის სკამზე იჯდა და მეც გვერდით მომისვაო.
— მართლა ასე თქვა შერონ ლიპშუცმა?
სიბილმა დიდის ამბით დაუქნია თავი.
ჭაბუკმა გოგონას ხელი აუშვა, მკლავები მკერდქვეშ მოიქცია და ლოყა მარჯვენა ხელის იდაყვს დააყრდნო.
— რას იზამ, — თქვა მან, — შენც ხომ იცი, როგორ ხდება ხოლმე, სიბილ. ჩემთვის ვიჯექი და ვუკრავდი. შენ არსად ჩანდი. მოვიდა შერონ ლიპშუცი და გვერდზე მომიჯდა. რა უნდა მექნა? ხომ არ გადმოვაგდებდი?
— რატომაც არა!
— აჰ, როგორ შეიძლება. მაგას როგორ ვიზამდი, — მიუგო ჭაბუკმა, — სამაგიეროდ, იცი, რა ვქენი?
— რა ქენი?
— ვითომ ვერ ვიცანი, თავი ისე ვაჩვენე, თითქოს შენ მეჯექი გვერდით.
სიბილი მაშინვე ჩაცუცქდა და სილის ჩიჩქნა დაიწყო.
— წამოდი, ვიბანაოთ, — უთხრა მან.
— წავიდეთ, — მიუგო ახალგაზრდა კაცმა, — სამაგისოდ მგონი გამოვდგე.
— კიდევ თუ დაგიჯდეს, გადმოაგდე, — უთხრა სიბილმა.
— ვინა?
— შერონ ლიპშუცი.
— აჰ, შერონ ლიპშუცი! — გაიმეორა ახალგაზრდა კაცმა, — სულ შერონ ლიპშუცი გახსოვს! ერთმანეთშია არეული სურვილი და მახსოვრობა! — ერთბაშად წამოხტა ფეხზე, — იცი, რა ვქნათ, სიბილ, ბანანათევზის დაჭერა ვცადოთ.
— რისა?
— ბანანათევზის, — გაუმეორა და ხალათის ქამარი შეიხსნა. გაიხადა ხალათი. ვიწრო, თეთრი მხრები ჰქონდა, ლურჯი ტრუსები ეცვა. ხალათი სამად მოკეცა, მერე პირსახოცი გაშალა, რომელიც ადრე თვალებზე ეფარა, ძირს გააფინა და დაკეცილი ხალათი ზემოდან დაადო. ლეიბს დასწვდა და მარჯვენა იღლიაში ამოიდო, მარცხენა ხელი სიბილს ჩასჭიდა. ოკეანისკენ დაიძრნენ.
— ბანანათევზი ალბათ ბევრი გინახავს, — უთხრა ჭაბუკმა.
სიბილმა თავი გააქნია.
— არა? სად ცხოვრობ ამისთანა ადგილას?
— არ ვიცი.
— გეცოდინება. როგორ შეიძლება. შერონ ლიპშუცი სამწლი-ნახევარისაა და იცის, სადა ცხოვრობს.
სიბილი შედგა და ხელი გამოგლიჯა. იქვე ლოკოკინას ნიჟარას დასწვდა, — ამისთანა ნიჟარები ბევრი ეყარა სილაში, — მოჩვენებითი ინტერესით დაუწყო თვალიერება და გადააგდო.
— შრიალა ტყე, კონეტიკატი, — წამოიძახა მან და მუცელგამობზეკილმა გზა განაგრძო.
— შრიალა ტყე, კონეტიკატი, — გაიმეორა ჭაბუკმა, — ეს შემთხვევით კონეტიკატის შრიალა ტყის მახლობლად ხომ არ არის?
სიბილმა ახედა.
— მე მანდა ვცხოვრობ — შრიალა ტყე, კონეტიკატი, — სხაპასხუპით წამოიძახა და გაიქცა, მარცხენა ხელით თავისივე მარცხენა ფეხს დასწვდა და რამდენიმე ნაბიჯი ასკინკილათი გაირბინა.
— შენ ვერც კი წარმოიდგენ, რა კარგად გამაგებინე ყველაფერი, — უთხრა ჭაბუკმა.
სიბილმა ფეხი დაუშვა.
— „პაწაწინა შავი სამბო“ თუ წაგიკითხავს, — ჰკითხა მან.
— რა უცნაურია — სწორედ წუხელ დავამთავრე, — მიუგო კაცმა, დაიხარა და ისევ ჩასჭიდა სიბილს ხელი, — მოგწონს?
— ვეფხვები ხეს ურბენდნენ ირგვლივ?
— არც გაჩერდებიან-მეთქი, მომეჩვენა. ჩემს დღეში არ მინახავს ამდენი ვეფხვი.
— არაფერიც, ექვსი ვეფხვი იყო, — უთხრა სიბილმა.
— მეტი არა? ცოტაა მერე?
— ცვილი გიყვარს?
— რა თუ მიყვარს?
— ცვილი.
— ძალიან. შენ?
სიბილმა თავი დაუქნია.
— ზეთისხილი თუ გიყვარს?
— ზეთისხილი? რა თქმა უნდა. ზეთისხილი და ცვილი. ფეხსაც არ ვიცვლი ხოლმე უცვილოდ და უზეთისხილოდ.
— შერონ ლიპშუცი? გიყვარს? — ჰკითხა სიბილმა.
— კი, მიყვარს, — უპასუხა ჭაბუკმა, — იმიტომ მიყვარს, რომ ძაღლებს არ აწვალებს სასტუმროს ვესტიბიულში. კანადელ ქალს რომ პაწაწინა ბულდოგი ჰყავს, ერთხელაც არ უხლია იმისთვის ხელი. შენ რა გგონია — ზოგი გოგო მიდის და ჯოხსა ჰკრავს ხოლმე. შერონი — არა. არავის არ აჯავრებს, ყველას ეფერება. მეც იმიტომ მიყვარს.
სიბილს ხმა არ გაუღია.
— მე კიდე სანთლის ღეჭვა მიყვარს, — თქვა მან ბოლოს.
— სანთლის ღეჭვა ვის არ უყვარს, — მიუგო ჭაბუკმა და ფეხი წყალში ჩაყო, — უ-უ! ცივია, — ლეიბი წყალზე დააგდო, — ჯერ არა, სიბილ, ცოტაზე ფეხით შევიდეთ წყალში.
ცოტა ფეხით გაიარეს, მანამ სიბილს წელამდე მისწვდებოდა წყალი, მერე კი ჭაბუკმა აიყვანა და პირჩაღმა დააწვინა ლეიბზე.
— საბანაო ქუდს არ იხურავ ხოლმე? თავზე არაფერს არ იკრავ? — ჰკითხა ჭაბუკმა.
— ხელი არ გამიშვა, — უბრძანა სიბილმა, — ასე გეჭიროს.
— დამშვიდდით, მის კარპენტერ. მე ვიცი ჩემი საქმე, — უთხრა ჭაბუკმა, — შენ წყალში იყურე, იქნებ ბანანათევზი შენიშნო, დღეს სწორედ ბანანათევზის ამინდია.
— სულაც არ ჩანან, — თქვა სიბილმა.
— ვიცი. უცნაური თევზია. ძალიან უცნაური, — კვლავ ხელით მიაცურებდა ლეიბს, წყალი ჯერ მკერდზეც არ სწვდებოდა, — ძალიან უბედური ცხოვრება აქვთ. იცი, რას აკეთებენ, სიბილ?
გოგონამ თავი გააქნია.
— ადგებიან და ბანანებით გამოტენილ დარანებში შეძვრებიან. როცა შიგ მიცურავენ, ნამდვილ თევზებსა ჰგვანან. მაგრამ შევლენ თუ არა დარანებში, ხელად ღორებს დაემსგავსებიან. ერთი თევზი ვიცი, შეძვრა ბანანის დარანში და სამოცდათვრამეტი ბანანი შესანსლა, — ჭაბუკმა ლეიბს ხელი ჰკრა და თავის მგზავრიანად კიდევ უფრო შორს შეაცურა ზღვაში, — ისე გაიყეყებიან, რომ გარეთ ვეღარ გამოდიან. კარში ვეღარ გამოეტევიან.
— ასე შორს ნუღარ მივდივართ, — უთხრა გოგონამ, — მერე რა მოსდით?
— ვის რა მოსდის?
— ბანანათევზებს.
— აჰ, ბანანით გაყეყილები რომ ვერ გამოეტევიან, მერე რა მოსდით?
— ჰო.
— ეჰ, თქმაც კი მიმძიმს, სიბილ, კვდებიან.
— რატომ?
— ბანანის ხურვება ჰკლავთ. საშინელი ავადმყოფობაა.
— ტალღა მოდის, — შეჰკივლა შეშინებულმა სიბილმა.
— ჩვენი დარდიც ეგ იყოს! — უთხრა ჭაბუკმა, — ტალღა ვინ მიგდია! ჩვენისთანა ყოჩაღ ხალხს რას დაგვაკლებს, — კოჭებში ჩაავლო სიბილს ხელი, დაბლა დასწია და წინ გააქანა. ლეიბმა ზემოდან გადაუარა ტალღას. წყალი ოქროსფერ თმაზე შეეშხეფა სიბილს, მაგრამ მისი კივილი ახლა უკვე სიამოვნების გამომხატველი იყო. როცა ისევ გასწორდა ლეიბი წყალზე, გოგონამ თვალებზე მიწებებული სველი კულული გადაიწია და განაცხადა:
— დავინახე.
— რა დაინახე, გენაცვალე?
— ბანანათევზი.
— ოჰ, კარგი ერთი! — თქვა ჭაბუკმა, — პირში ბანანი ვერ დაუნახე?
— როგორ არა, — მიუგო სიბილმა, — ექვსი ერთად.
გოგონას წყალში ჰქონდა ფეხები ჩაკიდებული, ჭაბუკმა უცებ აიღო სველი ფეხი და მუხლთან აკოცა.
— ჰეი! — შეჰყვირა ფეხის პატრონმა და გადაბრუნდა.
— შენ თვითონ ჰეი! უნდა გავბრუნდეთ. გვეყოფა.
— არა!
— მაპატიე, — უთხრა ჭაბუკმა და ლეიბი ნაპირისაკენ გაათრია. ნაპირთან გოგონა გადმოხტა. ჭაბუკმა ლეიბი იღლიაში ამოიდო.
— ნახვამდის! — შესძახა სიბილმა და სასტუმროსკენ გაიქცა, სინანული არც უგრძვნია.
ჭაბუკმა ხალათი ჩაიცვა, საყელო მჭიდროდ შეიკრა და პირსახოცი ჯიბეში ჩაიტენა. მერე სველი, სრიალა ლეიბი იღლიაში ამოიჩარა და ცხელ ქვიშას დაუყვა, მძიმე ნაბიჯით წავიდა სასტუმროსკენ.
სარდაფის სართულზე — ზღვიდან ახალმოსულები აქედან ადიოდნენ ხოლმე ნომრებში — ჭაბუკთან ერთად ლიფტში ერთი ქალი შევიდა, რომელსაც ცხვირზე თუთიის მალამო წაეთხიპნა.
— ფეხებზე რას დამაშტერდით? — მიმართა ქალს ჭაბუკმა, როცა ლიფტი დაიძრა.
— ბოდიში, ვერ გავიგონე?
— ფეხებზე რას დამაშტერდით-მეთქი?
— უკაცრავად, მაგრამ მე იატაკს ვუყურებდი, — უპასუხა ქალმა და კარისკენ შებრუნდა.
— თუ ასე გულით გინდათ ჩემი ფეხის დანახვა, თქვით კიდეც, — უთხრა ჭაბუკმა, — რაღა ჩუმ-ჩუმად მითვალთვალებთ?!
— გამიჩერეთ, აქ ჩამოვალ! — სწრაფად მიუბრუნდა ქალი მელიფტე გოგოს.
ლიფტის კარი გაიღო და ქალი უკანმოუხედავად გამოვარდა.
— ორი ჩვეულებრივი ფეხი მაქვს, ვერ გამიგია, რა არის საყურებელი, ვის რა ოხრობა უნდა, — თქვა ჭაბუკმა, — მეხუთე! — ხალათის ჯიბიდან თავისი ოთახის გასაღები ამოიღო.
მეხუთე სართულზე გამოვიდა, დერეფანს დაუყვა და 507-ე ნომერში შევიდა. ოთახში ახალი ტყავის ჩემოდნისა და ფრჩხილებზე ლაქის მოსაშორებელი სითხის სუნი იდგა.
დიდ საწოლზე ქალს ეძინა. ჭაბუკმა გადახედა, მერე თავის ჩემოდანთან მივიდა, გააღო, პერანგები და საცვლები ამოქექა და 7-65-კალიბრიანი რევოლვერი ამოიღო. მჭიდე გამოაძრო, შეამოწმა და უკანვე ჩადო. თითი გამოსდო, თავის საწოლთან მივიდა, ჩამოჯდა, მეორე საწოლზე მძინარე ქალს გადახედა, რევოლვერის ტუჩი მარჯვენა საფეთქელთან მიიდო და ფეხი გამოუშალა.
ვარდისფერი ბაგე და თვალები მწვანე
როცა ტელეფონმა დარეკა, თმაჭაღარა მამაკაცმა არცთუ ისე თავაზიანად ჰკითხა ახალგაზრდა ქალს, — ავიღო ყურმილი თუ გიჯობს, არ ვუპასუხო იმას, ვინც რეკავსო?
ქალი ფიქრებში იყო წასული და არ გაუგონია მისი სიტყვები.
მხოლოდ თავი მოაბრუნა კაცისკენ, თან ცალი თვალი მოხუჭა, რადგან სინათლე შიგ სახეში სცემდა. მეორე თვალი კი, ღია ცისფერი და ფართოდ გახელილი, შუქფარის ჩრდილში დარჩა და დაუმუქდა, გაუმელნისფრდა.
თმაჭაღარამ მოუთმენლად გაიმეორა შეკითხვა. ქალი ტახტზე წამოიწია, იდაყვით დაეყრდნო ბალიშს და მარჯვენა ხელით გაისწორა შუბლზე ჩამოშლილი თმა.
— ოჰ, ღმერთო ჩემო, — თქვა მან, — აბა, რა ვიცი, რაც გინდა, ის ქენი.
თმაჭაღარამ უპასუხა, რომ მისი აზრით, სულერთი იყო, აიღებდა ყურმილს თუ არა — ამით მაინც არაფერი შეიცვლებოდა. შემდეგ ზანტი მოძრაობით შეუცოცა ხელი ქალს იღლიაში და წელზე მოხვია, მარჯვენა ხელით კი ტელეფონს მისწვდა. ყურმილი რომ აეღო, საჭირო გახდა ზეზე წამოწევა და კაცმა შუქფარს მიაბჯინა კეფა. ძალზე გაჭაღარავებული, თითქმის მთლად თეთრი თმა განათდა ყოველი მხრიდან და ცხადი გახდა, რომ კაცი არცთუ ისე დიდი ხნის გამოსული იყო საპარიკმახეროდან. საფეთქლებსა და კეფაზე თმა ჩვეულებრივ, მოკლედ ჰქონდა შკრეჭილი, ქეჩოზე კი გრძლად დაეტოვებინა, რაც მას ზედმეტად „არტისტულ“ იერს აძლევდა.
— გისმენთ, — ხავერდოვანი ხმით წარმოთქვა კაცმა.
იდაყვს დაყრდნობილი ქალი თვალს არ აშორებდა თმაჭაღარას. ქალის თვალები არც აზრს გამოხატავდა და არც შეშფოთებას. მხოლოდ ერთ რამეს ხდიდა უცილობელს — საოცრად დიდი და ლურჯი თვალები ჰქონდა ქალს.
ყურმილში მოისმა მამაკაცის ხმა — ყრუ და ამავე დროს უცნაურად, არაბუნებრივად აღელვებული.
— ლი, ხომ არ გაგაღვიძე?
თმაჭაღარამ სწრაფად გაიხედა მარჯვნივ, ახალგაზრდა ქალისკენ.
— ვინ ლაპარაკობს? — იკითხა მან, —არტურ, შენა ხარ?
— ჰო, მე ვარ. ხომ არ გაგაღვიძე?
— არა, არა. ვიწექი და წიგნს ვკითხულობდი. მოხდა რამე?
— თუ ძმა ხარ, სიმართლე მითხარი, ხომ არ გაგაღვიძე?
— არა, ღმერთმანი, — თქვა თმაჭაღარამ, — საერთოდ, ამ ბოლო ხანს სულ მთლად გადავეჩვიე ძილს... ღამეში სულ რაღაც ოთხი-ხუთი საათი მძინავს.
— იცი, რაზე დაგირეკე, ლი? შემთხვევით ხომ არ დაგინახავს, როდის წავიდა ჯოანა? ან იქნებ იცი, ილინბოგენებს ხომ არ წაჰყოლია სადმე?
თმაჭაღარამ ისევ გაიხედა მარჯვნივ, მაგრამ ამჯერად არ შეუხედავს ქალისათვის, რომელიც ისე უთვალთვალებდა, როგორც ახალგაზრდა ცისფერთვალება ირლანდიელი პოლისმენი თავის მსხვერპლს. მან ჭერს ახედა ქალის თავს ზემოთ.
— არა, არტურ, არ დამინახავს, — თქვა მან, თან თვალი არ მოუცილებია სიბნელით მოცული ოთახის ზედა კუთხისათვის, სადაც ჭერი უერთდებოდა კედელს, — განა თქვენ ერთად არ წამოხვედით?
— არა, დალახვროს ეშმაკმა, არა... მაშ, შენ არ გინახავს, როდის ან ვისთან წავიდა ჯოანა?
— არა-მეთქი, ხომ გითხარი, არ მინახავს, გესმის, არტურ... სიმართლე გითხრა, დღეს საღამოს საერთოდ არაფერი მინახავს. კარში გამოსვლაც კი ვერ მოვასწარი, რომ უცებ დამეტაკა ვიღაც ყეყეჩი — არ ვიცი, ფრანგია თუ ავსტრიელი, ჯანდაბას მაგათი თავი — და აღარ მომეშვა! ეს ოხერი უცხოელები, ხომ იცი, სულ იმის ცდაში არიან, როგორმე უფასო კონსულტაცია გამოსტყუონ ვექილებს... მაინც რა მოხდა? სად დაიკარგა ჯოანა?
— აბა, რა ვიცი, დალახვროს ეშმაკმა მაგისი თავი და ტანი! ვეღარაფერი გამიგია, ხომ იცი მისი ხასიათი — როგორც კი დალევს და კარგად შეზარხოშდება, მერე ჯაჭვითაც ვერ დააბამს კაცი. აბა, რა ვიცი, სად წავიდოდა? იქნებ მოეპრიანა და...
— ილინბოგენებთან თუ დარეკე?
— დავრეკე, როგორ არა, მაგრამ ისინი ჯერ არ დაბრუნებულან. არ ვიცი, რა ვიფიქრო, მე ისიც კი არ მჯერა, რომ ჯოანა ნამდვილად მათთანაა. მხოლოდ ერთი რამ ვიცი, მხოლოდ ერთი რამ, დალახვროს ეშმაკმა! მეყო ამდენი თავისტეხა და ფიქრი! კმარა! ყველაფერს საზღვარი აქვს. ამჯერად მტკიცედ მაქვს გადაწყვეტილი — ბოლო უნდა მოეღოს ამ მასხრობას. ხუთი წელი ხუმრობა საქმე როდია, დალახვროს ეშმაკმა მისი თავი და ტანი!
— დამშვიდდი, არტურ, მომისმინე, ნუ ღელავ, — თქვა თმაჭაღარამ, — რამდენადაც ვიცნობ ილინბოგენებს, ისინი აიყოლიებდნენ ჯოანას, სამივენი ჩასხდებოდნენ ტაქსიში და ერთი-ორი საათით გაუტევდნენ ქეიფის გასაგრძელებლად სადმე, გრინვიჩ ვილიჯში ან სხვაგან. სავსებით შესაძლებელია, სულ ახლო ხანში სამივენი მოგადგნენ კარზე...
— შენ ეგრე ფიქრობ? მე კი გუმანით ვგრძნობ, რომ ამწუთას ჯოანა ვიღაც მამაძაღლთანაა განმარტოებული და ეკურკურება მას, დარწმუნებული ვარ, ასეა. მე ვიცი მაგ ქალის ხასიათი. შეზარხოშდება თუ არა, იმწამსვე მონახავს ბნელ კუნჭულს და კისერზე ჩამოეკიდება ვინმე მამაძაღლს! კმარა! მეტის მოთმენა აღარ შემიძლია! სინდისს გეფიცები, ამჯერად მტკიცედ მაქვს გადაწყვეტილი... ხუთი წელი, დასწყევლოს ეშმაკმა... ხუთი წელი!..
— საიდან ლაპარაკობ? — იკითხა თმაჭაღარამ, — სახლიდან?
— სახლიდანო? ჰმ... კი, აბა, სახლიდან, ჩემი სახლიდან. ბედნიერი და მყუდრო სახლიდან! დალახვროს ეშმაკმა!..
— მომისმინე, არტურ, ნუ ღელავ ასე. შენ რა... მთვრალი ხომ არა ხარ?
— რა ვიცი. აბა, საიდან უნდა ვიცოდე. დალახვროს ეშმაკმა...
— კარგი ახლა, დამშვიდდი. ყური მიგდე, დამშვიდდი-მეთქი... შენ ოღონდ დამშვიდდი, — თქვა თმაჭაღარამ, — ღმერთო ჩემო! შენ ხომ იცნობ ილინბოგენებს, რა ხალხიცაა! ნამდვილად შეაგვიანდებოდათ, ვერ მიუსწრებდნენ უკანასკნელ მატარებელს... გარწმუნებ, რამდენიმე წუთში სამივენი მოგადგებიან და როგორც სჩვევია ნაქეიფარ ხალხს...
— ილინბოგენები შინ წასულან კლუბიდან.
— შენ საიდან იცი?
— მათმა ძიძამ მითხრა. ამწუთას ველაპარაკე. ჩვენ საკმაოდ სასიამოვნო და ხანგრძლივი საუბარი გვქონდა. მე და ის ძიძა დიდი მეგობრები ვართ. დიახ, განუყრელი მეგობრები, დალახვროს ეშმაკმა...
— კარგი, კარგი, დამშვიდდი. ეგ ჯერ კიდევ არაფერს ნიშნავს. ბოლოს და ბოლოს, ვაჟკაცი ხარ და თავდაჭერა გმართებს, — თქვა თმაჭაღარამ, — დარწმუნებული ვარ, რამდენიმე წუთში სამივენი მოგადგებიან, შეგიძლია მერწმუნო, შენ ხომ იცი, რა ქალია ჯოანა? სიმართლე გითხრა, ვერ გამიგია, რა ემართებათ ამ პროვინციელებს — ნიუ-იორკში ჩამოვლენ თუ არა, ხბორებივით აცუნდრუკდებიან და საშველი აღარ დაადგებათ...
— კი, როგორ არა, ვიცი, ვიცი. რაო? ჰოო, არ ვიცი, მე ყველაფერს გეტყვი.
— რასაკვირველია, ასე იქნება. აბა, დაფიქრდი და ადვილად წარმოიდგენ, როგორ მოხდებოდა ყოველივე — იმ ორმა, ილინბოგენებზე მოგახსენებ, ალბათ აიძულა ჯოანა, წაჰყოლოდა მათ, აღარ მოეშვნენ და ისიც...
— არა, ლი, არა, ჯოანას არასოდეს დასჭირვებია არავის ხვეწნა და ძალდატანება... თუ ღმერთი გწამს, ნუ მიხვევ თვალს და ნუ მარწმუნებ, თითქოს ვიღაცამ აიძულა ჯოანა, წაჰყოლოდა სადმე...
— მე არც მიფიქრია შენთვის თვალის ახვევა, — მშვიდად თქვა თმაჭაღარამ.
— ვიცი, ვიცი! მაპატიე... ოჰ, ღმერთო ჩემო, ნამდვილად ჭკუიდან შევიშლები! მაშ, შენ მართლა არ გეძინა, ლი? თუ ძმა ხარ, არ დამიმალო, ხომ არ გაგაღვიძე?
— რომ გაგეღვიძებინე, გეტყოდი, რა არის დასამალი, — უპასუხა თმაჭაღარამ. მან ანგარიშმიუცემლად შეუშვა ქალს ხელი და თმაზე გადაისვა, — ყური მიგდე, არტურ, რას გეტყვი. გინდა, მეგობრული რჩევა მოისმინო? სერიოზულად გელაპარაკები.
— კი, კი, როგორ არა, თუმცა... არ ვიცი. დალახვროს ეშმაკმა, მოსვენებას არ გაძლევ! შენ ალბათ დაღლილი ხარ, გეძინება, მე კი... ვერ გამიგია, რა მიშლის ხელს, ავიღო სამართებელი და...
— მომისმინე, — თქვა თმაჭაღარამ, — პირველ ყოვლისა, მე ამას სერიოზულად გეუბნები, დამშვიდდი, დაწექი და მოისვენე. თუ გინდა, ცოტა კონიაკი გადაჰკარი ძილის წინ, მოგიხდება...
— ცოტაო? შენ რა, დამცინი? მე უკვე ლიტრაზე მეტი მაქვს დალეული. ცოტაო! ისეთი გახეთქილი მთვრალი ვარ, რომ ძლივს...
— კარგი, კარგი, მაშ, დაწექი და დაისვენე, — თქვა თმაჭაღარამ, — დაისვენე, გესმის? აბა, რა აზრი აქვს ახლა შენს წრიალს და მღელვარებას?
— ჰო, მესმის, რა თქმა უნდა. მე არც ავღელდებოდი, მაგრამ განა შეიძლება მას ენდოს კაცი? ვფიცავ ყველაფერს, იმას კაცი ვერ ენდობა! მას შეიძლება ენდო ისევე, როგორც, მაგალითად... არ ვიცი, ვის... თუმცა რა გელაპარაკო! დალახვროს ეშმაკმა, ლამის ჭკუიდან შევიშალო.
— კარგი ახლა, მოეშვი მაგაზე ფიქრს! თუ ჩემი ხათრი გაქვს, დაწყნარდი. შეგიძლია? — უთხრა თმაჭაღარამ, — აბა, სცადე, აღარ იფიქრო მაგაზე. მე მგონია, შენ აზვიადებ...
— ჰმ, ეგრე გგონია?.. იცი, რას ვაკეთებ ხოლმე ყოველ საღამოს, როცა შინ ვბრუნდები? არ იცი? მრცხვენია თქმა, მაგრამ მაინც გეტყვი. გითხრა?
— არტურ, მომისმინე, რად გინდა ახლა...
— მაცალე ერთ წუთს, მე მაინც გეტყვი, რომ შენ იცოდე, დალახვროს ეშმაკმა... ყოველ საღამოს, შინ რომ ვბრუნდები, ძლივს ვიკავებ ხოლმე თავს, რომ არ შევიხედო თითოეული საწოლის ქვეშ, არ გამოვაღო თითოეული განჯინა. ასე მგონია, ყველა კუნჭულში იმალება ვიღაც მამაძაღლი, მისი კურო, რომელიმე შიკრიკი ან ლიფტის მსახური, ან კიდევ პოლისმენი...
— კარგი, კარგი ახლა, არტურ, დამშვიდდი, თუ ღმერთი გწამს, დამშვიდდი, — თქვა ჭაღარამ, — მომისმინე... მე უკვე რამდენჯერ მითქვამს შენთვის — იცი, რას სჩადი შენ? გითხრა? შენ თითქოს შეგნებულად, ამას გულწრფელად გეუბნები, თითქოს შეგნებულად იწამებ თავს. არსებითად შენ თვითონვე არწმუნებ ჯოანას, რომ იგი... კაცმა აღარ დაამთავრა, მერე განაგრძო, — შენი ბედი, რომ ჯოანა ყოჩაღი ქალია. მე სერიოზულად გეუბნები. კაცმა რომ მოგისმინოს, ისე გამოდის, თითქო ჯოანას არც გემოვნება აქვს, არც ჭკუა... ბოლოს და ბოლოს, თუ მაგაზე მიდგა საქმე...
— ჭკუაო? შენ ხუმრობ? ჭკუა კი არა, ის არ გინდა?! ჯოანა მხოლოდ ცხოველია და მეტი არაფერი!
თმაჭაღარამ ნესტოები დაბერა და ღრმად შეისუნთქა ჰაერი.
— ჩვენ ყველანი ცხოველები ვართ, — თქვა მან, — ჩვენი არსებით ყველანი ცხოველები ვართ.
— როგორ არა! აბა, სწორედ! მე ცხოველი არ გახლავარ! შეიძლება ბრიყვი და სულელი ვიყო, მეოცე საუკუნის უბადრუკი ნაშიერი, მაგრამ ცხოველი არა ვარ და არც არასოდეს ვიქნები! ასეთი რამე აღარ მითხრა, მე ცხოველი არა ვარ!
— მომისმინე, არტურ, ჩვენ ასე ვერასოდეს ვერ...
— ჭკუა მოსთხოვე ჯოანას! ღმერთო ჩემო, შენ აზრზეც არ ხარ, რა სასაცილო რამეს ამბობ!.. თუმცა, მას რომ ჰკითხო, თავი კულტურული და განათლებული ქალი ჰგონია. კი, როგორ არა! მოკვდები კაცი სიცილით! იგი გაზეთებსაც კითხულობს, თეატრალურ ქრონიკებსაც ათვალიერებს, ტელევიზორს ხომ ვერ მოაცილებ... მაშასადამე, ის კულტურული ქალია... სინამდვილეში კი, იცი, ვინ არის ჩემი ცოლი? არა, მართლა, ნუთუ არ გინდა იცოდე, ვინ არის ჩემი ცოლი? იგი არის უდიდესი მსახიობი, მწერალი, ფსიქოლოგი და, საერთოდ, ნიუ-იორკის ყველაზე გამოჩენილი ადამიანი, ოღონდ მისი ტალანტი ჯერ აქამდე არავის გამოუმჟღავნებია და არც არავის უღიარებია! აი, ვინ არის ჩემი ცოლი! რაო, განა არ იცოდი? დალახვროს ეშმაკმა, მეცინება კიდეც, რომ შენ ამის შესახებ არაფერი იცოდი... ასეა, ჩემო ძმაო... არ ვიცი, რა მიშლის ხელს, ავიღო სამართებელი და გამოვიჭრა ყელი! ჰმ, მადამ ბოვარი, კოლუმბიის კურსების მსმენელი! მადამ ბოვარი...
— ვინ? — მოუთმენელი უკმაყოფილებით ჩაჰკითხა თმაჭაღარამ.
— მადამ ემა ბოვარი, ტელესტუდიის ლექციების მსმენელი... ოჰ, ღმერთო ჩემო, რომ იცოდე, როგორი...
— კარგი, კარგი, მორჩი. ასე ჩვენ დილამდე ვერ დავამთავრებთ, — თქვა ჭაღარამ. იგი მობრუნდა ქალისკენ და ტუჩებთან თითის მიტანით ანიშნა, პარიროსი მომაწოდეო, — შენ ეშმაკიც ვერაფერს გაგიგებს, ჭკვიანი კაცი ხარ, თავდაჭერა კი გაკლია, — იგი ოდნავ წინ გადაიხარა, რომ ქალი მისწვდომოდა მის ზურგს უკან მაგიდაზე დაგდებულ პაპიროსის კოლოფს, — სერიოზულად გეუბნები. ეგ შენს პირად ცხოვრებას ვნებს, გარდა ამისა...
— შენც ერთი, ჭკუა მომთხოვე ახლა! არა, ნამდვილად გადავირევი! ღმერთო დიდებულო!.. მითხარი, მოგისმენია როდისმე ჯოანას აზრი რომელიმე მამაკაცზე? მე გთხოვ! ძმურად გთხოვ, როცა დროს გამონახავ, სთხოვე ჯოანას, გიამბოს რომელიმე თავისი ნაცნობის შესახებ. ყველა მამაკაცზე, რომლისთვისაც კი ოდესმე მოუკრავს თვალი, იგი ერთსა და იმავეს გაიძახის: „გადასარევი კაციაო!“ სულერთია მისთვის, ახალგაზრდა იქნება იგი თუ ვინმე მიხრწნილი და გამოთაყვანებული ბებერი...
— რა საჭიროა ახლა ეს, არტურ, — უხეშად გააწყვეტინა თმაჭაღარამ, — აბა, რა საჭიროა?! — მან გამოართვა ქალს მოკიდებული პაპიროსი და გააბოლა. ქალმაც მოუკიდა თავის პაპიროსს, — ჰო, მართლა, — თქვა თმაჭაღარამ, — როგორ დამთავრდა შენი დღევანდელი საქმე?
— რაო?
— როგორ დამთავრდა-მეთქი შენი დღევანდელი საქმე? გაიმარჯვე?
— დალახვროს ეშმაკმა, არ ვიცი... საზიზღრობაა!.. ის იყო, ვაპირებდი გამოსვლას, რომ უცებ იმ მელაძუა ლისბერგმა — მოსარჩელეს ვექილმა, სადღაც გამოძებნა ერთი შტერი შინამოსამსახურე ქალი, რომელმაც ნივთიერ საბუთად წარუდგინა სასამართლოს მთელი გროვა ზეწრებისა. ზეწრები კი მთლად ბაღლინჯოებით იყო მოსვრილი! კინაღამ გული ამერია!
— მაინც რითი დამთავრდა? წააგე საქმე? — იკითხა თმაჭაღარამ და ნესტოებიდან კვამლი გამოუშვა.
— იცი, ვის მიჰყავდა პროცესი? ბიცოლა ვიტორიოს!.. ვერ გამიგია, რას მერჩის ეს კაცი?! პირის გაღებაც კი ვერ მოვასწარი, რომ უცებ თავს დამესხა... ასეთებს, ხომ იცი, ვერავითარი საბუთით ვერ დაარწმუნებ, უაზრობაა მათთან დავა.
თმაჭაღარამ კისერი მოიღრიცა და ქალს შეხედა. ქალმა საფერფლე აიღო მაგიდიდან და მათ შორის ჩადგა ტახტზე.
— მაშ, წაგიგია საქმე და ეგ არი.
— რა თქვი?
— წაგიგია-მეთქი საქმე.
— აბა, მეც სწორედ ეგ მინდოდა მეთქვა. არც მქონდა რაიმე შანსი მოგებისა. როგორ ფიქრობ, შეფი ალბათ გაცეცხლდა, არა? თუმცა მე ფეხებზე მკიდია მისი გაცეცხლება, მაგრამ მაინც... როგორ ფიქრობ, ძალიან გაცეცხლდება?
მარცხენა ხელით თმაჭაღარამ პაპიროსი დააფერფლა საფერფლეს.
— მე ვფიქრობ, მაინცდამაინც არ უნდა გაცეცხლდეს, — აუჩქარებლად თქვა თმაჭაღარამ, — თუმცა, არც ესიამოვნება. იცი, რამდენი წელიწადია, რაც თავს დავტრიალებთ მაგ სამ სასტუმროს? მოხუცმა შენლიმ ააწყო ეს საქმე და...
— ვიცი, ვიცი. შეფს უამბია ჩემთვის ეგ ამბავი ბარე ორმოცდაათჯერ. საოცარი ამბავია... ჰოდა, ასე... წავაგე საქმე. ჩემი ბრალი არ არის. ჯერ ერთი, თავიდანვე იმ გადარეულმა ვიტორიომ არ მომცა საშველი, მერე კიდევ იმ სულელმა მოსამსახურემ მომითავა ხელი თავისი ბაღლინჯოიანი ზეწრებით...
— მერედა ვინ ამბობს, რომ შენი ბრალია, არტურ? — თქვა თმაჭაღარამ, — შენ ჩემი აზრი გაინტერესებდა იმაზე, გაჯავრდება თუ არა შეფიო და მეც გულახდილად გითხარი...
— ჰო, ვიცი, ვიცი... არა, არაფერი არ ვიცი. აბა, რა უნდა ვიცოდე! უკიდურეს შემთხვევაში, შემიძლია სამხედრო სამსახურს დავუბრუნდე. განა არ მითქვამს შენთვის ამის შესახებ?
თმაჭაღარა ისევ მოტრიალდა ქალისაკენ. შესაძლოა, მას სურდა, ეჩვენებინა ქალისათვის, თუ რა საოცარი, პირდაპირ სტოიკური მოთმინებით უსმენდა იგი ტელეფონში მოლაპარაკეს, მაგრამ ქალს არ დაუნახავს თმაჭაღარას სახე. საფერფლისათვის მუხლი ეკრა, გადაებრუნებინა და ახლა გამალებით აგროვებდა ფერფლსა და პაპიროსის ნამწვავებს... ქალმა თავი ასწია მხოლოდ მაშინ, როცა თმაჭაღარა მას აღარ უყურებდა.
— არა, არტურ, შენ ჩემთვის ეგ არ გითქვამს, — თქვა თმაჭაღარამ.
— კი, კი, მე შემიძლია ისევ სამხედრო სამსახურს დავუბრუნდე. ჯერ არ გადამიწვეტია, მაგრამ... რასაკვირველია, მაინცდამაინც დიდი სურვილი არ მაქვს ხელმეორედ ჯარში წასვლისა და არც წავალ, სხვა რაიმე გამოსავალი თუ გამოვნახე, მაგრამ იქნებ სწორედ ასეც მოვიქცე. სხვა რომ არა იყოს რა, ჯარი ყველაფერს დაგავიწყებს ამ ქვეყანაზე. მოგცემენ ისევ ტროპიკულ მუზარადს, ერთ კარგ ბადურას კოღოებისაგან სახის დასაფარავად და... ჰერი, ბიჭო! სამხრეთისაკენ გიკრავენ თავს... ჩინებულია!
— ყური მიგდე, რას გეტყვი, არტურ. მინდა, ჭკუა დაგარიგო, — თქვა თმაჭაღარამ, — გულით მინდა. შენ გასულელდი... ჭკვიანი კაცი მეგონე და რაღაც ბავშვურ სისულელეებს როშავ. ჩასჭიდებიხარ წვრილმანებს და ისე აზვიადებ, თითქოს საშველი აღარ იყოს...
— არა, ლი. მე უნდა გავშორდე მას. გესმის? უნდა გავშორდე. ჯერ კიდევ შარშან, ზაფხულში, უნდა გამეთავებინა ყველაფერი. მაშინ გვქონდა კიდეც ამაზე საუბარი, შენ იცი. მაგრამ არ ვქენი. გითხრა, რატომ არ ვქენი, გითხრა?
— არტურ, თუ ღმერთი გწამს... აბსოლუტური უაზრობაა ამაზე ლაპარაკი.
— არა, მოიცა. დამიგდე ყური. გითხრა, რატომ არ გავეყარე ჯოანას? მაშ, მომისმინე და გეტყვი. იმიტომ, რომ შემეცოდა, დიახ, შემეცოდა. სრულ სიმართლეს გეუბნები. შემეცოდა. არა გჯერა?
— აბა, რა ვიცი. ესე იგი, მინდა ვთქვა, რომ თქვენი ურთიერთობა ჩემი კომპეტენციის გარეშეა, — თქვა თმაჭაღარამ, — ოღონდ, ჩემი აზრით, შენ გავიწყდება ერთი რამ — ის, რომ ჯოანა უკვე ბავშვი აღარ არის. მე, რასაკვირველია, ბევრი რამ არ ვიცი, მაგრამ მაინც ვფიქრობ, რომ...
— ბავშვი არ არისო?! არა, ნამდვილად გადამრევს ეს კაცი!.. ჯოანა ბავშვია, დიდი ბავშვი! არა გჯერა? მაშ, მომისმინე. ერთხელ, მახსოვს, პირს ვიპარსავდი... არა, შენ მომისმინე... პირს ვიპარსავდი-მეთქი, და უცებ მესმის — ჯოანა მეძახის თავისი ოთახიდან. დასაკლავი გოჭივით ყვირის... მე ჯერ არ გამეთავებინა პირის პარსვა, მთლად საპონში ვიყავი ამოგანგლული, მაგრამ შემეშინდა, მივატოვე ყველაფერი და გავიქეცი, რომ გამეგო, რა დაემართა. და იცი, რა მითხრა? იცი, თურმე რაზე მეძახდა? უნდოდა, ეკითხა ჩემთვის — როგორ ვფიქრობ მე, ჭკვიანი ქალია იგი თუ არა? გეფიცები ყველაფერს, აი, ამისთვის დამიძახა! შენ კი მეუბნები, რომ... არა, ჯოანა მხოლოდ სიბრალულის ღირსია... რამდენჯერ მიყურებია მისთვის ღამით, როცა სძინავს და... მე ვიცი, რასაც ვამბობ... შეგიძლია, დამიჯერო...
— კი, რასაკვირველია, შენ უკეთ იცი, ვიდრე... მე მხოლოდ იმის თქმა მინდოდა, რომ... ყველაფერი ეს ჩემი კომპეტენციის გარეშეა, — თქვა თმაჭაღარამ, — მაგრამ, დასწყევლა ღმერთმა, მთელი უბედურება ისაა, რომ შენ თვითონ...
— ჩვენ არ შევეფერებით ერთმანეთს. მორჩა და გათავდა! ეს ასეა. ჩვენ სრულებით არ შევეფერებით ერთმანეთს. იცი, მას რა სჭირდება? მას სჭირდება ერთი კარგი ზორბა მუტრუკი, ბუღასავით კაცი, რომელიც ლათაიებს კი არ გაუბამს, არამედ... აი, ასეთი კაცი მოარჯულებს მას! დროდადრო ჩაბღუჯნის, მიანიჭებს ღვთაებრივ სიამოვნებას, მერე კი... წავა თავისთვის და მშვიდად გაზეთის კითხვას განაგრძობს. აი, ვინ სჭირდება მას! დალახვროს ეშმაკმა მისი თავი და ტანი... მე მისთვის საკმაოდ სუსტი მამაკაცი ვარ. ადრეც ვიცოდი ეს, ჯერ კიდევ მაშინ, როცა დავქორწინდით. ვიცოდი, მაგრამ... აი, შენ, მაგალითად, ჭკვიანი კაცი ხარ, ეშმაკობაც არ გაკლია, ცოლი არ შეგირთავს, მაგრამ ალბათ იცი — დაოჯახების წინ ყველა მამაკაცი წარმოიდგენს ხოლმე, ასე და ასე წარიმართება ჩემი ოჯახური ცხოვრება, ესა და ეს მელის მომავალშიო. მე კი არ დავფიქრებულვარ, არც არაფერი ამიწონ-დამიწონია, ისე, ჰაიჰარად... დალახვროს ეშმაკმა... არა, მე ნამდვილად სუსტი მამაკაცი ვარ, უძლური და უნიათო. მორჩა და გათავდა.
— ნუ სულელობ. რომელი სუსტი მამაკაცი შენა ხარ. ცოტა ჭკუა უნდა მოიკრიბო და ყველაფერი მოწესრიგდება, — თქვა თმაჭაღარამ და გამოართვა ქალს მოკიდებული პაპიროსი.
— რასაკვირველია, მე სუსტი ვარ, რასაკვირველია!.. ოჰ, ღმერთო ჩემო, მე ხომ ვიცი, რაცა ვარ! მე რომ არ ვიყო სუსტი მამაკაცი, როგორ გგონია, მოვითმენდი იმას, რომ... ეჰ, რაღა სალაპარაკოა. ცხადია, მე უძლური და უშნო ვარ, მოკლედ, დედალი ვარ... ოჰ, ღმერთო! შენ ალბათ გეძინება, მე კი თავი მოგაბეზრე ჩემი ყბედობით... ნუ მერიდები, თუ ძმა ხარ, დააგდე ეგ ოხერი ყურმილი და მორჩი, დააგდე.
— არც მიფიქრია, არტურ. მე მინდა დაგეხმარო, თუკი შევძელი, — თქვა თმაჭაღარამ, — ჩემი აზრით, შენ თვითონვე ხარ შენი თავის...
— არა, ლი. ის მე პატივს არა მცემს. თუმცა რას ვამბობ, რის პატივი, რა პატივი... მე მას არ ვუყვარვარ. ესაა მთავარი. საბოლოო ანგარიშით, არც მე მიყვარს ის. არ ვიცი... კიდეც მიყვარს და კიდეც არა, ხან ისეა და ხან ასე... ოჰ, ღმერთო ჩემო! ყოველთვის, როცა მტკიცედ გადავწყვეტ ხოლმე საბოლოოდ გავშორდე, რატომღაც ისე ხდება, რომ ან სადმე ვართ დაპატიჟებულნი და მე მას უნდა შევხვდე და გავაცილო სახლში, ის კი გამომეცხადება ხოლმე თავისი დაწყევლილი ხელთათმანებით და... ეჰ, არ ვიცი... ან კიდევ, მე თვითონ რაღაც ჯანდაბა მემართება. მომაგონდება ის დღე, როცა ჩვენ პირველად გავემგზავრეთ ნიუჰევენში, პრინსტონის შეჯიბრებებზე... მახსოვს, გავედით თუ არა ქალაქიდან, მანქანა გაგვიჩერდა. საშინლად ციოდა და სანამ მე ძრავაში ვიქექებოდი, ის თავზე მადგა, მინათებდა ჯიბის ფარნით... გესმის, რისი თქმა მინდა? არ ვიცი... ან კიდევ გამახსენდება ხოლმე... დალახვროს ეშმაკმა, მრცხვენია კიდეც თქმა... გამახსენდება ის სულელური ლექსი, რომელიც ჩვენი გაცნობის პირველ დღეს დავუწერე... „ვარდისფერი ბაგე და თვალები მწვანე“... დასწყევლოს ეშმაკმა, უხერხულიც კია... ეს სტრიქონები ყოველთვის მაგონებს მას. თუმცა მისი თვალები მწვანე ფერის არაა, ეს შენც იცი, ისინი ზღვის ნიჟარებს უფრო ჰგავს, მაგრამ მაინც მაგონებს... ეჰ, რა აზრი აქვს ახლა ამაზე ლაპარაკს? ალბათ, ჭკუიდან ვიშლები და თვითონაც არ მესმის, რას ვროშავ... რატომ არ დააგდებ ყურმილს და არ გაათავებ? ლი, მე სერიოზულად...
თმაჭაღარამ ჩაახველა.
— მე სრულიადაც არ ვაპირებ ყურმილის დადებას, არტურ. აქ მხოლოდ ერთი გარემოებაა...
— ერთხელ, მახსოვს, მან კოსტიუმი მიყიდა. თავისი ფულით. ნუთუ არ მიამბია შენთვის?
— არა, მე...
— იცი, წავიდა და მიყიდა კოსტიუმი. თვითონ, უჩემოდ წავიდა და მიყიდა... დასწყევლოს ეშმაკმა!.. მე იმის თქმა მინდა, რომ მას კარგი თვისებებიც აქვს. ჰოდა, შენ წარმოიდგინე, კოსტიუმი შესანიშნავად მომერგო ტანზე, თითქოს ჩემს ზომაზე იყო შეკერილი. შარვალს დასჭირდა მხოლოდ ოდნავ დავიწროება ზევით... და დამოკლება. დალახვროს ეშმაკმა!.. მე იმის თქმა მინდოდა, რომ მას კარგი თვისებებიც აქვს...
თმაჭაღარამ უსმინა ცოტა ხანს და მერე უცებ ქალისაკენ მობრუნდა. შეხედა თუ არა, ქალი იმწამსვე მიხვდა, თუ რა ხდებოდა სატელეფონო ხაზის მეორე ბოლოს.
— კარგი, კარგი, არტურ, აბა, რად გინდა, ასე რომ ეწამები. ყური მიგდე, რა გითხრა — ჩემი მეგობრული რჩევაა, ნებისყოფა მოიკრიბო, გაიხადო, ჩაწვე ლოგინში და მოისვენო. კარგი? ჯოანა რამდენიმე წუთში შინ იქნება. შენ ხომ არ გინდა, გნახოს ასეთ დღეში? სიმართლეს არ ვამბობ? — იგი გაჩუმდა და ერთხანს უსმენდა. — არტურ, გესმის, რას გეუბნები?
— ოჰ, ღმერთო! ამ შუაღამისას მოსვენებას არ გაძლევ. შენ ალბათ გეძინება, მე კი...
— არა, სრულებითაც არ მეძინება, — თქვა თმაჭაღარამ, — შენ მაგაზე ნუ წუხხარ. ხომ გითხარი, ღამეში ოთხ-ხუთ საათზე მეტი არ მძინავს-მეთქი. მინდა, რითიმე დაგეხმარო, თუ, რასაკვირველია, შევძლებ, — იგი გაჩუმდა, — არტურ, არ გესმის, რასაც გეუბნები?
— კი, მესმის. იცი, რას გეტყვი, რომ მოვიდე შენთან და გადავკრა რამე? ხელს ხომ არ შეგიშლი?
თმაჭაღარა წელში გასწორდა და მარცხენა ხელი ჩამოისვა კეფაზე.
— ახლა გინდა მოსვლა? ამწუთას?
— ჰო, ახლა, თუ, რასაკვირველია, შენ წინააღმდეგი არ იქნები. მე მხოლოდ ერთი-ორი წუთით შემოვირბენ. სახლში არ მიჩერდება გული... შეიძლება, მოვიდე?
— კი, რატომ არ შეიძლება, მაგრამ... არტურ, იცი, რას გეტყვი, მე ვფიქრობ, ახლა არ ღირს, — თქვა თმაჭაღარამ და ჩამოუშვა ხელი, — თუმცა, რა თქმა უნდა, ძალიან გამიხარდება შენი მოსვლა, მერწმუნე, ახლა უმჯობესია, დამშვიდდე და დაელოდო ჯოანას. ასე აჯობებს, ჯოანა რომ მოვა, უკეთესია, შინ დახვდე... ხომ მართალი ვარ?
— კი... ალბათ. არ ვიცი... არ ვიცი.
— მე კი ვიცი. შეგიძლია, მერწმუნო, — თქვა თმაჭაღარამ, — მომისმინე. რატომ არ გინდა, გაიხადო და ჩაწვე ლოგინში? მერე, მოგვიანებით, თუ მოგესურვა, შეგიძლია კიდეც დამირეკო, თუ სათქმელი გექნება რამე... და, თუ ძმა ხარ, ნუ ღელავ! ყველაზე მთავარი ეგ არის, გესმის? ხომ მეთანხმები?
— ჰო, კარგი.
თმაჭაღარამ კიდევ ერთხანს უსმინა, მერე ნელა დადო ყურმილი.
— რაო, რა თქვა? — მაშინვე იკითხა ქალმა.
თმაჭაღარამ აიღო საფერფლე, ნახევრად დამწვარი ნამწვავებიდან ამოარჩია ერთი და გააბოლა. მერე თქვა:
— აქ მოსვლა უნდოდა.
— ოჰ, ღმერთო! მერე შენ რა უთხარი?
— ხომ გაიგონე, — თქვა თმაჭაღარამ, თან მზერა არ მოუცილებია ქალისათვის, — განა არ გაგიგონია, რაც ვუთხარი? — მან თითებშუა მოკეცა პაპიროსი და მოჭმუჭნა.
— შენ პირდაპირ გადასარევი იყავი! — თქვა ქალმა, — გადასარევი... ღმერთო ჩემო, რა ცუდად ვარ, რომ იცოდე...
— ჰმ... — გაიქნია თავი თმაჭაღარამ, — მდგომარეობა მართლაც ძალზე გართულდა. გადასარევზე კი რა მოგახსენო...
— არა, ნამდვილად გადასარევად გეჭირა თავი, — თქვა ქალმა, — მე კი ისეთი სისუსტე დამეუფლა, ვერ აგიწერ. ერთი ნახე, რა ცივი მაქვს ხელები...
თმაჭაღარა არ განძრეულა, მხოლოდ შეხედა ქალს.
— მართლაც რომ წარმოუდგენელი მდგომარეობაა, — თქვა მან, — ესე იგი, იმდენად არანორმალური, რომ არც კი ვიცი...
— მაპატიე, საყვარელო, ერთი წუთით... — აჩქარებით თქვა ქალმა და გადმოიწია მისკენ, — მომეჩვენა, რომ ცეცხლი მოგეკიდა! — მან ხელის სწრაფი მოძრაობით ჩამოაცალა კაცს პიჯაკის სახელოდან რაღაც, — არა, არაფერია. ფერფლი ყოფილა... ღმერთო ჩემო, რა ცუდად ვარ, რომ იცოდე!
— მდგომარეობა მართლაც გართულდა. როგორც ეტყობა, ის პირდაპირ ჭკუიდან...
კვლავ აწკრიალდა ტელეფონი.
— დასწყევლოს ღმერთმა! — წამოიძახა თმაჭაღარამ და იმწამსვე დასწვდა ყურმილს, — ჰო, გისმენთ.
— ლი, ხომ არ გაგაღვიძე?
— არა, არა.
— მომისმინე. მე უცებ გავიფიქრე, რომ შენთვის უინტერესო არ უნდა იყოს ის, რაც მინდა გითხრა — ესწუთია ჯოანა შემოვიდა სახლში.
— რაო? — ჩაჰკითხა თმაჭაღარამ და მარცხენა ხელისგულით მოიჩრდილა თვალები, თუმცა სინათლე მას ზურგიდან ანათებდა.
— კი, ეს-ეს არის შემოვიდა... და მეც გადავწყვიტე, დამერეკა შენთვის, სანამ ჯოანა საპირფარეშოშია... მომისმინე, ლი, უაღრესად მადლობელი ვარ შენი. მე სერიოზულად გეუბნები. შენ იცი, რაზედაც ვამბობ... ხომ არ გაგაღვიძე? თუ ძმა ხარ, მითხარი, ხომ არ გაგაღვიძე?
— არა, არა. მე ის იყო ვაპირებდი... არა, არა, — თქვა თმაჭაღარამ და ჩაახველა.
— ჰოდა, იმას ვამბობდი... როგორც ჩანს, ასე ყოფილა საქმე — ჯოანა გემოზე გამომთვრალა და აურზაური აუტეხია, მოუთხოვია კიდევ ღვინო... ამიტომ ბობმა სთხოვა ჯოანას, გაჰყოლოდა მათ სადმე, რესტორანში, სანამ ყველაფერი მოწესრიგდებოდა. მე კი, აბა, რა ვიცოდი ამის შესახებ. ეს შენც იცი... ყველაფერი ისეა არეულ-დარეული, ვერაფერს გაიგებს კაცი. ჰოდა, ასე, ჯოანა ახლა შინაა. გეფიცები, ყველაფერში ეს ოხერი ნიუ-იორკია დამნაშავე!.. ჰოდა, მე ვფიქრობ ახლა — თუ ყველაფერი მოწესრიგდა, იქნებ ჩვენ, მე და ჯოანა, წავიდეთ აქედან. შორს წასვლა არ არის საჭირო, მაგრამ სადმე აუცილებლად უნდა წავიდეთ. ისეთ ადგილას, სადაც ადამიანურად შეიძლება იცხოვროს კაცმა. დალახვროს ეშმაკმა, ხომ არსებობს ასეთი ადგილი ქვეყანაზე!.. გესმის, ჯოანას გაგიჟებით უყვარს ყვავილები, ბუჩქნარი, ხეხილი და სხვა ამისთანები. მას რომ თავისი ბაღჩა ჰქონდეს, პატარა ბაღჩა, ჭკუიდან შეიშლებოდა სიხარულით. გამიგე, რას გეუბნები?.. ნიუ-იორკში ხომ ყველა, ვისთანაც ჩვენ ურთიერთობა გვაქვს, შენ გარდა, რასაკვირველია, გიჟები და ფსიქოპათები არიან! მათი შემყურე ნორმალური კაციც შეიძლება ჭკუიდან შეცდეს... გამიგე, რას გეუბნები?
თმაჭაღარა არ პასუხობდა. ხელისგულით მოჩრდილული თვალები დაეხუჭა და დუმდა.
— ერთი სიტყვით, მინდა, დღესვე მოველაპარაკო ამის შესახებ, ან იქნებ ხვალ დილით აჯობებს, რადგან ის ჯერ კიდევ ვერ არის დალაგებულ ჭკუაზე... გესმის?.. კაცმა რომ თქვას, ჯოანა არ არის ურიგო ქალი და თუ ოდნავ მაინც საშუალება მოგვეცა, მოვაწესრიგოთ ჩვენი ცხოვრება, სისულელე იქნება, რომ არ ვისარგებლო ამით და... ჰო, მართლა, ვეცდები ის საქმეც — ბაღლინჯოებიან ზეწრებზე გეუბნები — მოვაწესრიგო რამენაირად. უკვე მოვიფიქრე, როგორ უნდა გაკეთდეს. როგორ გგონია, ლი, რომ მივიდე შეფთან და პირდაპირ ვუთხრა, გულახდილად...
— მაპატიე, არტურ, მაგრამ მე...
— შენ ოღონდ არ იფიქრო, თითქოს იმიტომ გირეკავ, რომ ჩემი სამსახურის საქმეები მაწუხებს ან რაიმე ამის მსგავსი... არაფერიც. ფეხებზე მკიდია სამსახური... დალახვროს ეშმაკმა!.. მე მხოლოდ ვიფიქრე, თუკი როგორმე მოხერხდა შეფის დამშვიდება ისე, რომ ამისათვის თავის დამცირება არ დამჭირდეს, სულელი ვიქნები თუ...
— მომისმინე, არტურ, — შეაწყვეტინა თმაჭაღარამ და ჩამოუშვა თვალებზე აფარებული ხელი, — რატომღაც საშინლად ამტკივდა თავი. არ ვიცი, რისგანაა, ხომ არ გეწყინება, თუ ახლა დავამთავრებთ. დილით მოვილაპარაკოთ. კარგი? — იგი კიდევ ერთხანს უსმენდა, მერე დადო ყურმილი.
ქალმა იმწამსვე სხაპასხუპით მიაყარა სიტყვები. თმაჭაღარამ აიღო საფერფლიდან პაპიროსის ნამწვავი, მაგრამ ვიდრე ტუჩებთან მიიტანდა, ხელიდან გაუვარდა. ქალი დასწვდა, რომ მიეწოდებინა, მაგრამ კაცმა უთხრა, რომ უმჯობესი იქნება, თუ ის, დალახვროს ეშმაკმა, თავის ადგილას დაეტევა, მშვიდად იჯდება და, რაც მთავარია, ნაკლებს ილაპარაკებს.
სელინჯერი ჯერომ- Jerome Salinge
