ჩინი მერილინ - Chini Merilin



სევდიანი გიტარის სიმღერა

მაქსინ ჰონგ კინგსტონისადმი

იმ საშინელ 1988 წელს კალიფორნიაში, სან დიეგოში გამაძევეს, რათა იქ მავანის ცოლი გავმხდარიყავი. ზაფხული იდგა. ბოსტნეულს ვყიდულობდი ტროტუარზე, ინი და იანის ნიშნის ქვეშ. მანქანების გასაჩერებელ ადგილას ლეკვები ყმუილს აყოლებდნენ ნაცნობ მელოდიას, რომელსაც ვიღაც ქალი სამოციანი წლებისათვის დამახასიათებელი გატაცებითა და ემოციურობით უკრავდა გიტარაზე. მუსიკოსს სახელი ვკითხე.
მან ასე მიპასუხა:
_“ქვის ჯადვარი მქვია, მაგრამ თუ ამ სახელით მომმართავ, იცოდე, მოგკლავ!“
_“გეთანხმებით, რა თქმა უნდა, ქვა მეტისმეტად უხეში ეპითეტია ასეთი ნაზხმიანი არსებისათვის.”- ვუთხარი მე.
მან კი აი, რა თქვა:
_”არა, მე“ჯადვარი”მძულს; ის ზედმეტად დახვეწილი, შაბლონური და სულ მუდამ ვარდისფერია!”
ბაზრის ჩანთიდან თსინგ თაო ამოვიღე, ქალს მივაწოდე და ძალიან ვთხოვე, მასზე დაეკრა.
ის ამღერდა ქვეყნიერების გარშემო ხეტიალზე, მთვარეზე და ტბებზე, სახლისაკენ მიმავალ მოყიყინე ბატებზე, გამოცდებზე ჩაჭრილ მოსწავლეებზე, ომში მიმავალ კაცებზე, სადარაჯო კოშკებზე აცოცებულ ქალებზე. მღეროდა სამეფო კარზე, იმ უამრავ ფარისეველ მსაჯულსა და მათ ნაშიერებზე, რომლებიც ძარცვავდნენ ქვეყანას.
უეცრად მძაფრად შევიგრძენი საკუთარი მიუსაფარობა. ხომ შემეძლო, მომღერალი გავმხდარიყავი და მემეღერა, თუ რა მშვენიერია სამყარო გაზაფხულზე, მაგრამ ეს შესაძლებლობა ხელიდან გავუშვი... ვთხოვე, კიდევ დაეკრა.
“იშხაპუნე, იშხაპუნე, წვიმავ,
იბღავლე, იბღავლე, უღრან ტყეში დაკარგულო ირემო.
სუუ, იყუჩე, საიდუმლოს გაგანდობ.
ყეფე, იყეფე, ეზოში ძაღლო.”
შემდეგ მან ტონალობა შეცვალა, ნელ, სამგლოვიარო საგალობელზე გადავიდა. მოღუშული, ხმის კანკალით მღეროდა სიკვდილზე, გიტარის ფუტლიარზე, რომელიც კუბოსავით იხსნება... ყოველი სიმი თრთოდა, ყოველი ნოტი აზრით იყო აღსავსე. მითხარი, ჯადვარო, საით მივდივართ? “ცვლილებების წიგნი ახალს არაფერს გვთავაზობს. წესები უცვლელია. ჩვენი ბედი საბოლოოდ გადაჭრილია _თქვა ჯადვარმა_ სიმღერა სამგლოვიარო გალობაა, რომელიც გამოგვაღვიძებს ხოლმე.”
ჩვენი შეხვედრიდან ორი წლის შემდეგ ჩემში ყველაფერი აირ-დაირია. აღარც საჭმელის მზადება შემეძლო, აღარც დალაგება. ჩემი სახლი საღორეს დაემსგავსა. ჩემი ბავშვები გზას ასცდნენ. ქმარმა კი ხანგრძლივი, ვნებიანი რომანი გააბა სხვა ქალთან. ერთხელაც სახლი გადაიწვა. მე კი, ციებ-ცხელებით შეპყრობილი ვიჯექი გარაჟის თავზე, ვარდისფერ ნაპრალში და ვმღეროდი: “ოცის ცოლად გამოგყვები.Oოცდაათის კი შენს ყოველ მოძრაობას შევიძულებ.”
ერთ დღესაც, როცა ულბერრყ ანე-საკენ მივდიოდი მანქანით, რადიოდან ნაცნობი ხმა მომესმა. ეს ქვის ჯადვარი იყო. ის ამბობდა: ”ეს სიმღერა ჩემს ძველ მეგობარს ეძღვნება. მას მეი ლინგი ჰქვია. ეს თბილი და მგრძნობიარე დიასახლისი კალიფორნიაში,ჰელს კრიკში ცხოვრობს. ეს სიმღერა პირადად მისთვის დავწერე “სევდიანი გიტარის სიმღერა”.
მხოლოდ ახლა შევძელი, გამეგონა სიმღერაში ჩამალული სიმღერა, ტირიფში ჩაგუბებული ტირილი... და თქვენც, რომ დადიხართ, ლაპარაკობთ, გგონიათ, რომ ცოცხლობთ, შეიძლება სინამდვილეში მკვდრები ხართ და ელით, როდის გამოგიხმობთ სევდიანი გიტარის სიმღერა.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.