ციმერმანი ნამორ - Cimerman Namor



მე ჯონათან კამერონი ვარ

მე ჯონათან კამერონი ვარ დანფერმლაინიდან, ფიქტიური ლიტერატურული პერსონაჟი არ გეგონო მართლა ვარსებობ. თუ წარმოდგენაც კი არ გაქვს დანფერმლაინი რა უბედურებაა, მინდა გითხრათ დიდი არაფერი. ერთი პატარა ქალაქია ედინბურგთან ახლოს, დეპრესიული მკვდარი ქუჩებით, მუშა კლასით და ისტორიულ-ტურისტული შენობებით, აი ისეთები ზაფხულში 60 წელს გადაცილებულ ბებია-ბაბუებს რომ უყვართ, ფოტოაპარატი და ყავა ლათე მზის გულზე, ნუ მოკლედ, მე დანფერმლაინი სასიცოცხლოდ მკიდია, ბოლოს სულაც 5 წლის წინ ვიყავი. ჰმ, ეს რომ არ ვახსენო ტეხავს, ბუმბერაზი კაპიტალისტი ანდრეუ კარნეგი და როკ-ჯგუფი ნაზარეთი აი სწორედ ამ მკვდარ ბუდეში ჩაისახნენ.

მე, ედინბურგის უნის პოსტგრადი ვარ, კლასიკურ ფილოსოფიას ვსწავლობ და კურსელებს მესამე წლის შემდეგ არ ვეკონტაქტები ისე როგორც მშობლებს, ყველანი დავიკიდე. მიზეზი ნაწილობრივ ახსნადია, გეი ვარ. ცოტა ისეთი პონტია, ჯერ კიდევ ზოგიერთებისთვი ტეხავს რა. პირველად შეყვარებული გოგო რომ მყავდა მაშინ გამიჩნდა ეჭვები, გულმოდგინედ ვუმტკიცებდი რომ გეი ვარ მეთქი, ის კი დაჟინებული კოცნით მპასუხობდა. მაშინ თექვსმეტი წლის ვიყავი ეხლა კი ოცდასამის ვარ. ოცდაათამდე პარტნიორი გამოვიცვალე, ხო Bitch არ გეგონოთ, ესე მოხდა, პირველად კამპუსში ფრეშერები დავთვერით და მაშინ მეძინა ჯემისთან, მერე 1 წელი ერთად სიამის ტყუპებივით ვიყავით, სიყვარული, გრძნობების ნთხევა და ოთახიდან გამოუსვლელი დღეები. ჯემის მარტინ მაკლეოდი მოჰყვა, მერე ყველაფერი აირია და ვჟიმაობდი ყველაგან, ფართიზე, ტუალეტში, მანქანაში, პარკინგზე, კამპუსში.

ერთ-ერთი საუკეთესო სტუდენტი ვარ კურსზე, ვსაუბრობ ფრანგულად, გერმანულად, ესპანურად, ინგლისური ნაგულისხმევია და შოტლანდიურიც მესმის, კიდევ ვიცი ლათინური და ძველი ბერძნული, კლასიკოსებს კი ორიგინალში ვკითხულობ, უფრო სწორად გამოცდისთვის ვემზადები. რამდენჯერმე ვცადე კიდეც უნის დატოვება მაგრამ ბოლო მომენტში ჩავფლავდი. ამ მიზეზით პერუშიც კი ვიყავი 2 კვირით, იქ შუა ხნის ქალბატონი ამეკიდა ხელი მოვაწეროთ და ბრიტანეთში წავიდეთო, გულში ვფიქრობდი ზუსტად რომ ამიტომ გადავიხადე ბილეთში ცხრაასამდე ფუნტი, Fuck Off. სწავლის ფულს ბიძაჩემი მიხდის, ბოლოს მგონი 15 წლის წინ თუ ვნახე თუ მნახა.

ედინბურგში დალრი როუდზე ვცხოვრობ გერმანელ, ესპანელ და ავსტრალიელ სტუდენტებთან ერთად, ერთმანეთი თანაბარი დოზით გვკიდია, იშვიათად ვეკონტაქტები და ისიც მხოლოდ კომუნალურ გადასახადებთან დაკავშირებით თუ მაწუხებენ, უფანჯრო Box Room -ში მძინავს, ოთახში ლოგინის და კარადის გარდა ერთდროულად მხოლოდ მე და სამზარეულოდან მოსეირნე სუსტი თაგვი ვეტევით. სულ შვიდ კვადრატული მეტრის ფართობზეა საუბარი. ცარიელი კოკა-კოლის ბოთლები, ჩიპსების ნარჩენები და დიდი რაოდენობით წიგნები.

დღის რეჟიმი მარტივი მაქვს, 10-ზე ვიღვიძებ შხაპს გადავივლებ და 11-ზე ლექცია მეწყება, პირველის ნახევრისათვის უკვე ოთახში ვარ, ვწერ, ვკითხულობ, ვანძრევ, მუსიკას ვუსმენ, მერე სუპერმარკეტში ჩავდივარ კოკა-კოლას და გაყინულ პიცას ვყიდულობ და გამყიდველ ფრანგ ბიჭსაც თვალს შევავლებ ხოლმე. დიდი გულუბრყვილო ტიპი ჩანს, არა და ჩემი მეგობრული დამოკიდებულების მიღმა სექსუალური სურვილები რომ იმალება ცოტა მიტყდება. საღამოთი საერთო ოთახში არეულ პიანინოს მივუჯდები და რამდენიმე სონეტს ვყლაპავ. Weekend -ზე პაბში ვმუშაობ 30 საათი და დანარჩენი კვირისთვის სამყოფ თანხას ასე გამოვიმუშავებ. თუ გამიმართლა შაბათობით სამსახურის შემდეგ სადმე ბინის ფართიზე გავეძრობი.

1 თვის წინ კაფეში ლეპტოპი მომპარეს, გამისწორდა კიდეც, უფრო დიდი დრო მრჩება საკუთარი თავისთვის. დღემდე არ ვიცი რა მინდა ცხოვრებაში ვაკეთო. პერმანენტული მარტოობა და დეპრესია არაფრისაკენ მიმაქანებს, ზოგჯერ ღამით გავდივარ ხოლმე სახლიდან უმისამართოდ, ცენტრალურ ქუჩებს რამდენიმე წამში გავივლი, ხელიხელჩაკიდებულ წყვილებს თვალს ვარიდებ და მერე Fast Food -ის გავლით შინ ბრუნდები. ბალიშში თავს ჩავრგავ და ვტირივარ, დილის სამ ან ოთხ საათმდე არ მეძინება ხოლმე. What a Fuck is This ??

ერთწლიანი პაუზის შემდეგ ბოლოს სექსი წინა კვირას მქონდა Greyfriar\'s სასაფლაოზე, რამდენიმე ჯოინთის და წითელი ღვინით შერყეული დილის 3 საათზე პარკინგზე მარტო ვღეროდი, მერე შინისაკენ დავიძარი, გზაში 30 წლამდე გალეშილ ტიპს გამოველაპარაკე და ეს ყველაფერი Greyfriar- ის სასაფლაოს ქვაზე ჟიმაობით დასრულდა, მარჯვენა მუხლის თავიც კი გადავიტყავე, ჩემმა პარტნიორმა კი საფულე დაკარგა. იქაურობას სწრაფი ნაბიჯით გავეცალე, შინ ტაქსით დავბრუნდი, წყალი გადავივლე და ნატკენი მუხლი შევიხვიე. მეორე დილით ყველაფერი საწყის მდგომარეობას დაუბრუნდა.

მეგობრები არ მყავს, ამ ბოლოს ჩემი ფლეთმეითის 25 წლის ფრანგ შეყვრებულს დავუახლოვდი, ოლივიეს რამდენიმეჯერ თარგმანში დავეხმარე და მერე პაბში ლუდზე დავპატიჟე. ერთ დღესაც როდესაც ხელიხელჩაკიდებული ოლივიე და ნერეა ერთად დავინახე მუცელში ყრუ ტკივილი ვიგრძენი და მივხვდი რომ მიყვარს, ის კი კეთილი მეგობარივით მექცევა, თუმცა საშინელი ეგოისტია ისე როგორც მე, რაც უფრო მიზიდავს. ვიცოდი წინასწარვე განწირული ვიყავი და მაქსიმალურად ვცდილობდი თვალი ამერიდებინა.

წელს უნის ვარმთავრებ!

მოპარული მგრძნობიარე ფაილი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.