ტრისტან დერემს
მე სასადილოს კუთხეში ვზივარ მეგობარო და გწერთ ამ წერილს
გარეთ კი ქარი წივის მწუხარედ ცას შერჩენია თავისი ფერი
ცისფერი მაგრამ მტრული და უნდო თქვენ თითქმის უკვე წელიწადია
რაც დამივიწყეთ აღარ მწერთ წერილს
მე ძველებურად თქვენი გმირების
გვერდით ყოფნა მსურს და სიკვდილიც მათთან მწადია
მე ვმეთაურობ მძღოლებს
ქვემეხებს სამოცდათხუთმეტოთხმოცდაათ კალიბრიანებს
ჩემი ცხენები არგენტინული მიქრიან
თითქოს ჩრდილოეთოს ქარი გრიალებს.
დილით მივიღე თქვენი პოემა და უკვე ოცჯერ გადავიკითხე
მიყვარს ისეთი როგორიც არის ახლაც გამირბის თვალი იქითკენ
თქვენი ლექსები მძღოლებმა და ჯარისკაცებმა წაიკითხეს
და აუჩუყდათ გული იმათაც
ცივმა ცრემლებმა დაუსველა ბურჩხი თმაწვერი
ჯოჯოხეთური ცეცხლის ბინადართ
ძალიან მინდა თქვენი ნახვა მაგრამ რას იზამ
წინ უმძიმესი ბრძოლა მომელის
ჩამოდით ერთხელ მოგვინახულეთ
თქვენი გიიომ აპოლინერი.
მონპარნასი
სასტუმროს კარი მწვანეა და ხისაა მაგრამ
აღარასოდეს არ ამწვანდება
სად გავდგი ფესვი ან სად არის ჩემი ნაყოფი
სასტუმროს კართან დგას ანგელოსი და ზნეობის პროსპექტს
არიგებს
ასე არასდროს არ უბრძოლიათ ჯერ დასაცავად
უმანკოების
იქნებ დამითმოთ სამუდამოდ ერთი ოთახი რომ აქირავებთ
მხოლოდ დროებით
წვერებიანო ანგელოსო სინამდვილეში
ლირიკოსი ხართ გერმანელი თქვენ ხართ პოეტი
რომელსაც სურს რომ გაეცნოს პარიზს და არ უნახავს
ჯერ არაფერი
და იცის ისე დახაზულია რომ არის თითქმის დანაშაული
ფეხი დაადგას იმის ქვაფენილს
იგი ოცნებობს გაატაროს კვირა დღე გარშში
ჰაერი ისე დახუთულია მხრებზე გაწვება მძიმე
სვეტივით
თქვენ ხართ პოეტი ქერათმიანი ცოტა სულელი
მაგრამ კეთილი
თქვენი თვალები ვით ბუშტები სავსე ჰაერით
დაუბმელია და აწყვეტილი
და ალაბედზე მიიწევს ზევით
მე სასადილოს კუთხეში ვზივარ მეგობარო და გწერთ ამ წერილს
გარეთ კი ქარი წივის მწუხარედ ცას შერჩენია თავისი ფერი
ცისფერი მაგრამ მტრული და უნდო თქვენ თითქმის უკვე წელიწადია
რაც დამივიწყეთ აღარ მწერთ წერილს
მე ძველებურად თქვენი გმირების
გვერდით ყოფნა მსურს და სიკვდილიც მათთან მწადია
მე ვმეთაურობ მძღოლებს
ქვემეხებს სამოცდათხუთმეტოთხმოცდაათ კალიბრიანებს
ჩემი ცხენები არგენტინული მიქრიან
თითქოს ჩრდილოეთოს ქარი გრიალებს.
დილით მივიღე თქვენი პოემა და უკვე ოცჯერ გადავიკითხე
მიყვარს ისეთი როგორიც არის ახლაც გამირბის თვალი იქითკენ
თქვენი ლექსები მძღოლებმა და ჯარისკაცებმა წაიკითხეს
და აუჩუყდათ გული იმათაც
ცივმა ცრემლებმა დაუსველა ბურჩხი თმაწვერი
ჯოჯოხეთური ცეცხლის ბინადართ
ძალიან მინდა თქვენი ნახვა მაგრამ რას იზამ
წინ უმძიმესი ბრძოლა მომელის
ჩამოდით ერთხელ მოგვინახულეთ
თქვენი გიიომ აპოლინერი.
მონპარნასი
სასტუმროს კარი მწვანეა და ხისაა მაგრამ
აღარასოდეს არ ამწვანდება
სად გავდგი ფესვი ან სად არის ჩემი ნაყოფი
სასტუმროს კართან დგას ანგელოსი და ზნეობის პროსპექტს
არიგებს
ასე არასდროს არ უბრძოლიათ ჯერ დასაცავად
უმანკოების
იქნებ დამითმოთ სამუდამოდ ერთი ოთახი რომ აქირავებთ
მხოლოდ დროებით
წვერებიანო ანგელოსო სინამდვილეში
ლირიკოსი ხართ გერმანელი თქვენ ხართ პოეტი
რომელსაც სურს რომ გაეცნოს პარიზს და არ უნახავს
ჯერ არაფერი
და იცის ისე დახაზულია რომ არის თითქმის დანაშაული
ფეხი დაადგას იმის ქვაფენილს
იგი ოცნებობს გაატაროს კვირა დღე გარშში
ჰაერი ისე დახუთულია მხრებზე გაწვება მძიმე
სვეტივით
თქვენ ხართ პოეტი ქერათმიანი ცოტა სულელი
მაგრამ კეთილი
თქვენი თვალები ვით ბუშტები სავსე ჰაერით
დაუბმელია და აწყვეტილი
და ალაბედზე მიიწევს ზევით
