ო, რა იქნება, დამმარხე, ქარო
ო, რა იქნება, დამმარხე, ქარო,
ახლობელთაგან არვინ მოვიდა,
ჩემს გვერდით მხოლოდ სუნთქვაა მიწის
და მონაქროლი სიო შორიდან.
ერთ დროს მეც ვიყავ თავისუფალი,
ვერ ვერეოდი სიცოცხლის წყურვილს,
ახლა კი გდია ჩემი ცხედარი
და უკანასკნელს შენ განდობ სურვილს.
დაფარე ჩემი შავი ჭრილობა
საღამოს ბინდის ნაზი სალბუნით,
სთხოვე ცისფერ ნისლს, რომ წაიკითხოს,
როგორც წესია, ჩემთვის ფსალმუნი,
რომ მარტოდმარტო, ადვილად შევხვდე
მარადი ძილის მხარეზე ფიქრებს,
აახმიანე მაღალი ისლი,
ჩემს გაზაფხულზე იმღეროს იქნებ.
მეალერსება აპრილი ნაზად
მეალერსება აპრილი ნაზად,
საღამო რძისფერ ნისლში ეხვევა,
თუმცა მრავალი წლით დაგაგვიანდა,
მე მიხარია შენთან შეხვედრა.
მაგრამ არაა იქნება გვიანი
შენმა თვალებმა სულ სხვა რამ მამცნეს.….
აჰა, რვეული ცისფერყდიანი
ჩემი ბავშვური ლექსებით სავსე.
მაპატიე, რომ დარდი მათრობდა,
არ შევხაროდი ნათებას მზისას,
მაპატიე, რომ ძალიან ხშირად
შენად ვიღებდი სიყვარულს სხვისას.
ვუყურებ დროშას გამოხუნებულს
ვუყურებ დროშას გამოხუნებულს,
ქალაქს დაბურულს ყვითელი ნისლით,
სუნთქვა მეკვრის და გული მელევა,
ძლივსღა მოძრაობს ძარღვებში სისხლი.
ნეტავი, ვიყო პატარა გოგო,
ქოშებში მედგას ფეხი შიშველი,
თავზე მეხვიოს თმები გვირგვინად,
სიმღერისაგან მტკიოდეს ყელი.
პარმაღზე მდგომი, ვუცქერდე ისევ
ხერსონის ტაძრის მშვენიერებას
და არ ვიცოდე, როგორ აბერებს
გულს დიდება და ბედნიერება.
გუშინ არც ჭაღარა მოჩანდა
გუშინ არც ჭაღარა მოჩანდა,
არც სევდის ვიყავი ყმა,
ტრფობის მარწუხი არ მბოჭავდა,
ჯერ არ გამბზარვოდა ხმა.
და გაფიქრებაც არ მაცალა,
წამში გამომათრო მეც...
სულ ერთ ცხელ კოცნაში გაცვალა
სამყარო, მთვარეც და მზეც.
სიყვარულს დავუდექ ვასალად
და თავისუფლება მძულს...
კვლავ ვნების შემასვი სამსალა,
კვლავ ტაბუ აჰხადე სულს!
მეუფევ, გულთა და რაყიფთა,
თქვი, რად მარიდებდი თვალს?
ბალახიც სხვაგვარად გაყვითლდა,
ვარსკვლავიც სხვაგვარად მწვავს.
განაჩენი
სიტყვა სასტიკი, ცივი და ბასრი
ჯერ ცოცხალ გულზე დამეცა ლოდად,
მე გადავიტან. ამას ველოდი
და არც არაფრის იმედი მქონდა.
დღეს ბევრი საქმე მელის. დღეს უნდა
წავშალო, რაც კი ახსოვს გონებას,
მთლად გავიქვავო სული და გული,
მერე ვისწავლო ისევ ცხოვრება.
გარეთ კი უდგას ზეიმი ზაფხულს,
ფანჯრის მინაში მზის სხივი ბრწყინავს...
დიდი ხანია, გული ხედავდა
ამ ნათელ დღეს და ცარიელ ბინას.
მოკლე და მკვეთრი მისი სახელი
მოკლე და მკვეთრი მისი სახელი
მესმის. მუხლები მეკვეთებიან,
ხოლო თვალები ღამენათევი,
შეგვიბრალეო, მევედრებიან.
დავხეტიალობ. ბილიკს დავეძებ
მოჭრილ მორებში, მინდვრებზე, ხნულზე,
ნიავს კი ახლავს ის სურნელება,
როგორც სჩვევია მას გაზაფხულზე.
აღარ მიდგება გული საგულეს,
ფიქრით დავყვები შორეულ გზებზე:
ის ცოცხალია, ის მხიარულობს,
ის ბედავს, სულაც არ წუხდეს ჩემზე.
გული გულზე მიჯაჭვული
გული გულზე მიჯაჭვული არ გეგონოს,
შეგიძლია დამტოვო,
ბედნიერი ის იქნება ალბათ მხოლოდ,
ვინც წარსულზე არ გლოვობს.
არა ვჩივი, დამრჩენია მხოლოდ ლოცვა,
ლოცვა სასომიხდილი,
დავიღალე, აღარ მინდა შენი კოცნა,
აწ მაკოცებს სიკვდილი.
შევუწყვილე ზამთრის დღეებს მწარე დარდი,
დარდი, ჩემთვის ჩვეული,
რატომა ხარ, რატომა ხარ უფრო კარგი,
ვიდრე ჩემი რჩეული?
"ჰამლეტის" კითხვისას
1.
სასაფლასოთან მტვერდებოდა ნამოსახლარი
და ცისფრდებოდა მდინარე იქვე
და შენ მითხარი „მაშინ, კარგი მონასტერს წადი
ან ქმრად სულელი ვინმე შეირთე“
უფლიწულები, ვიცი ხშირად ამბობენ ასე
მაგრამ ჩემს ხსოვნას მხოლოდ შენი ფრაზა ენიშნა.
როგორც ყარყუმის მანტია მხარზე
ისე გადასწვდეს ეს სიტყვები ათას წელიწადს.
2.
„შენ...“ უნებურად
მოვწყვიტე ბაგეს.
ძვირფასი სახე
გაანათა ღიმილის სხივმა.
ნაკვერჩხალივით გაიკვესებს
მზერში ასე ნათქვამი სიტყვა.
მე შენ მიყვარხარ,
როგორც ორმოც დას,
ერთად მოგროვილს,
ვერ ეყვარები..
ის გვატყვევებდა
ის გვატყვევებდა გაუწაფავ, მარტივ ჰანგებით
და ოდითგანვე სიყვარული სახელად ერქვა.
უცნაურია, სულ ახლახან, რაღაც განგებით,
შენგან შორს იყო თმაში ვერცხლი და გულში სევდა.
ის იცინოდა შენს ბაღებში, სახლში, ველებზე,
შეჰხაროდი და სამუდამოდ რაცხდი მეგობრად,
სულ ვერ ამჩნევდი მოოქროვილ ბორკილს ხელებზე,
თავისუფალი საკუთარი თავი გეგონა.
შენ შუქს აფრქვევდი, სანამ მისი მონა იყავი,
გაბრუებული, მის საწამლავს სვამდი შარბათად,
გეჩვენებოდა უფრო დიდი ყველა ვარსკვლავი,
სულ სხვანაირი სუნი ჰქონდა შემჭკნარ ბალახსაც,
შემოდგომის შემჭკნარ ბალახსაც.
ახალმთვარობის ღამეს დამტოვა
ახალმთვარობის ღამეს დამტოვა,
ერთადერთი რამ წასვლისას მკითხა:
როგორ ვიცეკვებ აწი ბაგირზე,
ანდა უმისოდ თუ გავძლებ დიდხანს.
მე ვუპასუხე, ვით ძმას საყვარელს,
მშვიდად, გარეშე ცრემლის ღვარღვარის,
რომ დანაკარგს ვერ შემიმსუბუქებს
ოთხი ლაბადა ახალთახალი.
სახიფათოა ჩემი გზა, მაგრამ
უფრო საშიში სევდის გზა არის,
მხიარულ ჰანგებს ორკესტრი უკრავს
და იღიმება ბაგე მრავალი.
პრიალებს ჩემი ფეხსაცმელები,
ბრდღვიალებს ჩემი ჩინური ქოლგა,
გულმა კი იცის, გულმა კი იცის
ცარიელია მეხუთე ლოჟა.
ჩვენი ხელობა წმინდათაწმინდა
ჩვენი ხელობა წმინდათაწმინდა
ათასი წელი არსებობს ქვეყნად...
იგი უმზეოდ გამსჭვალავს ბინდსაც,
მაგრამ არ მახსოვს ერთ პოეტს ეთქვას
არ არის სიბრძნე, არც დროის ფეთქვა,
იქნებ სიკვდილიც არ არის მეტად.
1944
ჩვენ არ ვუთმობდით ერთმანეთს მისხალს
ჩვენ არ ვუთმობდით ერთმანეთს მისხალს,
გვავარვარებდა როდესაც რისხვა.
არ გვიკმევია არც ერთს ბედისთვის,
მივაცილებდით დღეთა ქარავანს.
წარმოიდგინე, ერთმანეთისთვის
თვით დედამიწაც გვეპატარავა.
გულში მწუხარე ბინდი ინთხევა
და ცეცხლოვანი გვეტმასვნის სენი...
ნიშნს გვიგებს, თითქოს და გვეკითხება:
“რად გაიმეტე მიჯნური შენი?”
ტალღები კვნესენ, ავი ქარები
თვალიდან გვგლეჯენ ლიბრსა და ნიღაბს.
ვხევდებით. ვჩნდებით და ვიმალებით...
და სულში მაინც ჩაგვცქერის ვიღაც.
სულ სხვანაირი წლები მოდიან
სულ სხვანაირი წლები მოდიან,
ვინღა მოისმენს ახლა სიმღერებს,
შენ კი წკრიალებ მაინც ზარივით,
რაც უნდა გითხრა, არ დამიჯერებ.
აგერ ახლახან, როგორც მერცხალი,
ზეცას სერავდი ფრთების ფათქუნით,
დღეს კი მათხოვრობ და არვის ესმის
უცხო კარებზე შენი კაკუნი.
მზის ცხელი სუნთქვა აღარც კი მახსოვს
მზის ცხელი სუნთქვა აღარც კი მახსოვს,
ვემდური გუმანს.
ო, ნაადრევად თოვს და დაათოვს
სამყაროს მდუმარს.
ეს წყარო, ალბათ, უხვობდა ერთობ,
საწყალი, მოკვდა!
ასე ძალიან ნუ ჩქარობ, ღმერთო,
გვაცალე, ცოტა!
მივტირი მზეს და ცხელ ქარებს, ფრთოსანთ.
ვახრჩოლებ თუთუნს.
ამ ერთ ღამეში მოასწრებს მოსვლას
ზამთარი, ნუთუ?
მზეს ძლივს ვიხსენებ
მზეს ძლივს ვიხსენებ, გაუმუქდა
სიყვითლე ბალახს.
ქარს ადრეული ფიფქი მოაქვს
ალაგ და ალაგ.
ვიწრო ხევებში ნაკადულებს
ყინული მოსდევს.
აქ არ მოხდება არაფერი, –
აღარასოდეს!
ტირიფებს ცაზე გაუშლიათ
მარაო თრთოლვის,
იქნებ ასე სჯობს, რომ მე თქვენი
არა ვარ ცოლი.
მზეს ძლივს ვიხსენებ, ეს რა არის?
წყვდიადი? ალბათ! ...
და ერთ ღამეში ჩამოდგება
ზამთარი კართან.
მე გუგულივით საათში ვცხოვრობ
მე გუგულივით საათში ვცხოვრობ
და სხვა სულდგმულთა არ მხიბლავს სორო.
დამქოქავენ და გავარღვევ უკუნს,
ჩემს ძველ სიმღერას დავძახებ “გუგუ!”
და მართლაც, უნდა ვიყო უსულო,
ჩემი ბედი რომ ვინმეს ვუსურვო!
ვიცი: არცა წყალს
ვიცი: არცა წყალს, არცა ტკბილ ღვინოს
არასდროს დავლევთ ერთი ჭიქიდან,
არ დავიძინებთ ერთ ჭერქვეშ ღამე,
ამბორს ვერ ვუძღვნით ერთურთს ცისკრისას.
შენ მზითა სუნთქავ, მე ვსუნთქავ მთვარით,
მაგრამ ორივე ტრფობით ვართ მთვრალი.
შენ მხიარული სატრფო გყავს გვერდით,
მე მეგობარი ერთგული, ნაზი,
მაგრამ თვალებში შიშის კვალს გამჩნევ
და მას ნაცნობი ბეჭედი აზის.
სულ ერთი წამით ერთმანეთს ვხვდებით,
თავს არა ვკარგავთ უგონო ვნებით.
მაგრამ შენს ლექსში სუნთქვაა ჩემი,
ხოლო ჩემსაში _ შენი ხმა ისმის,
ხომ არის ცეცხლი, რომ ვერ ჩააქრობს
დრო, დავიწყება, რაღაცის შიში.
სულ მახსოვს (ხსოვნას ვერ ვეურჩები!)
ეგ ვარდისფერი, მშრალი ტუჩები.
ბევრს ითხოვს სატრფო
ბევრს ითხოვს სატრფო. არაფერს არ გთხოვს
მიტოვებული ოდესღაც ქალი.
მე მიხარია, რომ გამჭვირვალე
ყინულქვეშ აღარ ხმაურობს წყალი.
ფეხით შევდგები მყიფე საფარზე,
მხოლოდ უფალსღა შევთხოვ წყალობას,
შენ კი მიხედე წერილებს ჩემსას
დაე, განგვსაჯოს შთამომავლობამ,
შენზე ესოდენ ბრძენზე, გულადზე
რომ წარმოდგენა ჰქონდეს ნათელი...
მაგ შენს დიდებულ ბიოგრაფიას
ვით ეკადრება თეთრი ლაქები.
ვერ გავექეცით მიწიერ ვნებებს,
სასიყვარულო მჭიდროა ქსელი.
სკოლაში, წიგნში ამოიკითხონ,
დაე, ბავშვებმა ჩემი სახელი.
დაე, გაეცნონ სევდიან ამბავს
და გაიღიმონ ანცად ან კრძალვით
ბედნიერება თუ არ მაღირსე,
მაჩუქე მწარე დიდება მაინც.
წამოსასხამქვეშ თითებს იმტვრევს
წამოსასხამქვეშ თითებს იმტვრევს.
"რატომ გაფითრდი?"
დარდით დავათვრე. ძლივს გადადგა
ზღურბლზე ნაბიჯი.
რამ დამავიწყოს სახე ჰქონდა
ტანჯვით შეშლილი.
უკან მივდევდი გონს მოსული,
გულგახეთქილი.
"არ დაიჯერო. მე ვიხუმრე.
მიყვარხარ. დარჩი."
მოტრიალდა და მშვიდად მითხრა:
" ნუ დგახარ ქარში."
ღრუბლები, ნაკვეთი უხეშ საჭრეთელით
ღრუბლები, ნაკვეთი უხეშ საჭრეთელით
ირევიან ცაზე და თავისას წუხან
ხოლო ამ ტყე-პარკში ერთადერთი მუხა
ჯერ უღონო ყლორტთა ამწვანებას ელის.
მე მახარებს ახლა: ეს სენაკი ვიწრო,
შუაღამით ისევ ცისკრის სხივთა ფენა,
ო, რა კარგად მესმის მცენარეთა ენა,
ყველა ხე და ბუჩქი მოფერებას ითხოვს.
მე მახარებს ახლა: ამ ტყე-ღრეში ყოფნა,
რაღაც მშვენიერზე მომღერალი ჩიტი,
უბადრუკი, ოდნავ ჩაზნექილი ხიდი
და ისიც, რომ დიდხანს არ მომიწევს მოცდა.
უკვე დაეშვა დუმილის ფარდა
უკვე დაეშვა დუმილის ფარდა
და სიყვარულიც ხელში მიქრება,
ერთი იმედით ნაკლები დამრჩა,
ერთი სიმღერით მეტი იქნება.
ისიც იქცევა დაცინვის საგნად
(ბრბოს სხვის გრძნობებზე უყვარს ქილიკი!),
სულში კი მეფობს ტკივილი, რადგან
აღარ ბილიკობს შენსკენ ბილიკი.
უკანასკნელად შევხვდით
უკანასკნელად შევხვდით მაშინ სანაპიროზე,
ნევასთან ახლოს როგორც ყოველთვის,
ლაპარაკობდი ზაფხულზე და იმაზე, თუ რა
უაზრობაა ქალი-პოეტი.
ო, როგორ მახსოვს პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრე,
მეფის სასახლე გუმბათმაღალი.
ქალაქში რაღაც საოცარი იდგა სინათლე
და მაღლდებოდა ნევაში წყალი.
მეჩვენებოდა, თითქოს გულმა შეწყვიტა ძგერა,
ხოლო გარემო სამოთხეს ჰგავდა
და მე ვმღეროდი უკანასკნელ შეშლილ სიმღერას,
ვაი, რომ შენი დაკარგვის ფასად.
სულერთია, სად მოვიწყენ
სულერთია, სად მოვიწყენ
მოწყენისთვის არ არსებობს ზღუდე.
ბორცვის ძირას წისქვილი თვლემს
და აქ წლობით შეიძლება დუმდე.
დასტრიალებს აბრეშუმას
ფუტკარი და ბზუილით კვეთს სივრცეს,
ტბორთან ვდგავარ, ალს ვეძახი,
ის კი უკვე მკვდარიაო, მითხრეს.
ტბორი, ყლარტით დაფარული,
დამშრალია, ენატრება ნამი,
მოცახცახე ვერხვის ფოთლებს
მთვარის შუქი ავარაყებს ღამით.
ვეღარა ვცნობ აქ ვერაფერს,
ალვა ცრემლებს მარგალიტად ისხამს.
ვდგავარ, ვდუმვარ და მზადა ვარ,
თუნდ ახლავე შევუერთდე მიწას.
სულ უბრალოდ და მარტივად ვცხოვრობ
სულ უბრალოდ და მარტივად ვცხოვრობ,
ცას ვუცქერ და ღმერთს მადლობას ვუხდი,
ოღონდ ძილის წინ ვსეირნობ დიდხანს,
რომ მოვერიო უაზრო წუხილს.
ხრამში შრიალებს ოროვანდები,
ცირცელს მტევნების სიმძიმე ღუნავს,
მე კი ლექსებით ვეხმიანები
ცხოვრების სწრაფ და ცვალებად ბრუნვას.
ხელებს მილოკავს ფუმფულა ფისო.
ვბრუნდები. ვრითმავ ამბავს მოგონილს
და, ტბის ნაპირებს გადანთებული,
წითლად ანათებს ღამეს კოცონი.
მხოლოდ ხანდახან სიჩუმეს გაჰკვეთს
ყარყატი. გულმა კი რა იღონოს?
ახლა კარებზე შენი კაკუნი
მე, შეიძლება, ვერც გავიგონო.
სულ დაგვივიწყეს მზის სხივებმა
სულ დაგვივიწყეს მზის სხივებმა,
ყვეთლდება ბალახი
და უსიცოცხლო მინდვრებს ფარავს
ჭყაპი და ტალახი.
ვიწრო არხებში წყალმა უკვე
ხმაური შეწყვიტა
და ნაადრევი თოვლის ფიფქი
მეფრქვევა ზეციდან.
ტირიფმა ჩრდილი ჰორიზონტზე
მარაოდ გაშალა,
იქნება სჯობდა, რომ მე შენი
ცოლი არ გავმხდარვარ.
მზის ოქროსფერი ათინათი
ნატვრად მაქვს ქცეული,
ამაღამ, ალბათ, მობრძანდება
ზამთარი გრძნეული.
ოცდაერთი რიცხვი. ორშაბათი. ღამე
ოცდაერთი რიცხვი. ორშაბათი. ღამე.
სიზმარეულ ნისლში გახვეული ქალაქი.
ამიხსენით ვინმემ, ო, მითხარით რამე,
ვინ შეთხზა, რომ არის სიყვარული მარადი.
უსაქმობის გამო ეს იწამა ყველამ
და გონების საღ ხმას აღარავინ იგონებს,
სიყვარული უნდათ, სიყვარულის სჯერათ,
სიყვარულზე წერენ გულისმომკვლელ სტრიქონებს.
დაინახა ცოტამ ამ ყველაფრის მიღმა
სიყვარულის მითი ხალხის მონაგონია...…
მეც შემთხვევით ამას გადამყარა ფიქრმა
და მას შემდეგ თავი ავადმყოფი მგონია.
არც მაქო და არცა მლანძღა.
არც მაქო და არცა მლანძღა,
როგორც მტერმა, მეგობარმა,
მხოლოდ სული მომაბარა,
უფრთხილდიო, დამიბარა
რა თქმა უნდა, დავპირდი!
მხოლოდ ერთი რამ მადარდებს,
მხოლოდ ერთზე ავტირდი,
თუკი ახლა ის მოკვდება,
მთავარანგელოზი ღმერთთა
ამ სულისთვის მოვა ჩემთან.
რა თქმა უნდა, დავფიქრდი!
სად წავიღებ ნეტავ მაშინ,
უფალს დავუმალავ ვით?
ის, რაც ასე ტირის გალობს
უნდა იყოს ღმერთთან ახლოს,
სამოთხეში მე ვიცი!
არასდროს
არასდროს ღვინოს, არც თეთრს, არც წითელს,
ერთი ჭიქიდან ერთად არ დავლევთ,
ბნელ ღამეს კოცნით არ გავიფითრებთ,
მწუხრის შემოსვლას არ ვუთვალთვალებთ.
შენ მთვარის ძე ხარ, მე მზის ასული,
თუნდ ერთი გრძნობით გვიდგია სული.
მე სულ თან მახლავს ნაზი სწორფერი,
შენ კი საცოლე – მუდამ მღიმარი,
მაგრამ მე მესმის მაგ ნაცრისფერი
თვალების შიში და სატკივარი.
და შეხვედრებიც დიდ დროს არ გვართმევს,
სულთა მშვიდობა დავიცვათ, გვმართებს.
თუმც ჟღერს ჩემ ლექსში შენი ხმის ვერცხლი,
შენ ლექსებს ჩენი სურნელი ასდის,
ო, რა თქმა უნდა, არსებობს ცეცხლი,
რომ არ ქრება და არც ყავლი გასდის.
და ახლაც მწველი სურვილი მანგრევს,
შევეხო შენ მშრალ ვარდისფერ ბაგეს.
არა, არა მსურს სიკეთე მცირე.
არა, არა მსურს სიკეთე მცირე,
ქმარს სატრფოსთან მივაცილებ
და ბავშვს დაქანცულს ძლიერ,
დავასვენებ, დავაძინებ.
ისევ ალბათ ცივ ეკვდერში
ლოცვას მისმენს ღმრთისმშობელი...
ძნელია, განდგომილად იყო,
მხიარულად კი უფრო ძნელი.
ნეტავ მეწვიოს ზმანება მწველი,
რომ ზეციურ ტაძრად ვალ,
დამახსოვრებული ბილიკებით
თეთრთან და ხუთგუმბათოვანთან.
არა, არა გთხოვ სიყვარულს..
არა, არა გთხოვ სიყვარულს,
ის არის საიმედო ალაგს...
გჯეროდეს, არ ვწერ
შენს სატრფოს
საეჭვიანო ბარათს.
მიიღე ბრძნული რჩევა:
მიეცი ჩემი ლექსები
და პორტრეტების ასწავლე ცქერა.
თავაზიანობენ სიძენი!
და ამ უგნურთათვის ჯერ არს
სრული გამარჯვების სჯეროდეთ,
ვიდრე მეგობრული ნათელი ბაასი
და პირველი ნაზი დღეების რწმენა.
როცა კი ბედნიერების ხურდას
გამოლევ
შენი საამო მეგობრის თანა,
გამაძღარი სულისთვის უეცრად
სუყველაფერი იქნება ავად.
ჩემს საზეიმო ღამეში
ნუ მოიქცევი, კმარა.
შენ მე არ გიცნობ,
ან კი, რითი შევიძლებ შველას?
ბედნიერებისგან კურნება
ვიცი, არ შემეძლება.
ო, მე სიყვარულს არა გთხოვ უკვე
არა, არა მსურს სიკეთე მცირე
ო, მე სიყვარულს არა გთხოვ უკვე
ის საიმედო ადგილას არის.
არც შენს საცოლეს არ შეაწუხებს
ეჭვები შენგან წასული ქალის.
ოღონდ ერთ რჩევას მოგცემ მეგობრულს
(საქმროს ზრდილობა ყოველთვის შვენის!):
მას წააკითხე ჩემი ლექსები,
დე, შეინახოს პორტრეტიც ჩემი!
ამ სულელ ქალებს ახარებთ მხოლოდ
დამარცხებული მეტოქის ხილვა,
ხოლო პირველი ნაზი დღეების
მოგონებანი არ უღირთ ჩირად.
...და როს ცხოვრება ახალ სატრფოსთან
ვეღარ მოგიკლავს უგონო წყურვილს,
როს მოიყირჭებს ყველაფერს ერთად
კმაყოფილი და მაძღარი სული,
ნუ შეაშფოთებ ღამეებს ჩემსას,
ნუ მოხვალ მე შენ არ გიცნობ სულაც
და სენისაგან "ბედნიერება",
გულითაც მსურდეს, მე ვერ განგკურნავ.
ნაცრისფერ თვალთა
ნაცრისფერ თვალთა ცივ მზერას ვხედავ,
მოგონებებით კვლავ თავს ვიწამებ
და მახსენდებით მწარე ნაღველით
განმარტოებულს ტვერის მიწაზე.
თქვენ მანდ ტყვედ ყავხართ მშვენიერ ხელებს,
მე გადმოვყევი აქეთ გრიგალებს,
თქვენ ხომ, არც მეტი და არც ნაკლები,
თვით სიყვარულის მოკვლა მიბრძანეთ.
ჩემო ცნობილო თანამედროვევ,
თქვენ თქვით, რომ ჩვენი ჟამი წავიდა,
მე უღონო ვარ, სისხლი კი ბორგავს
და სათქმელს ისევ ვიწყებ თავიდან.
მე თუ მოვკვდები, რატომ არ ფიქრობთ,
ვინღა გიმღერებთ მწუხრის სიმღერებს,
ვინღა მოგიძღვნით ლექსებს ჩემს ნაცვლად,
ჯერ უთქმელ სიტყვებს ვინ ააჟღერებს?
მე იშვიათად გიგონებ ახლა
მე იშვიათად გიგონებ ახლა,
შენს ბედს არა ვჭვრეტ, როგორც მისანი,
იმ უმნიშვნელო შეხვედრამ შენთან
გულს დააჩნია მაინც ნიშანი.
განგებ გვერდს ვუვლი შენს წითელ სახლს და
მღვრიე მდინარეც თავისთვის ღელავს,
მზით გაჯერებულ სიმშვიდეს მაინც
მწარედ გიშფოთებ ვიცი და მჯერა.
შენ არ ხარ კაცი, ვისაც ვუყვარდი,
სწვავდა სურვილი ჩემი შეხების,
არც ის კაცი ხარ, ვინც ჩემი ტანჯვა
მოავარაყა ოქროს ლექსებით,
მაგრამ მომავლის ანარეკლს ვხედავ,
როს ცისფერ სამოსს საღამო იცვამს
და ხელმეორე ჩვენი შეხვედრის
გარდუვალობას მე გული მითქვამს.
მას მპირდებოდა სუყველაფერი
მას მპირდებოდა სუყველაფერი:
სევადიანი ცის კიდე მქრქალი,
შობის დღეების სიზმრები ტკბილი,
მრავალხმიანი აღდგომის ზარი.
მას მპირდებოდნენ: ვაზის ლერწები,
ჩანჩქერი პარკში, სხივები მთვარის
და, ბოლოს, ორი დიდი ჭრიჭინა,
თუჯის ჟანგიან მესერზე მჯდარი.
იმეგობრებდა ჩემთან უთუოდ
უკვე ვიცოდი, უკვე ვხვდებოდი,
გავარვარებულ ქვიან ბილიკით
როცა მთის ფერდობს მივუყვებოდი.
ის გვატყვევებდა
ის გვატყვევებდა გაუწაფავ, მარტივ ჰანგებით
და ოდითგანვე სიყვარული სახელად ერქვა.
უცნაურია, სულ ახლახან, რაღაც განგებით,
შენგან შორს იყო თმაში ვერცხლი და გულში სევდა.
ის იცინოდა შენს ბაღებში, სახლში, ველებზე,
შეჰხაროდი და სამუდამოდ რაცხდი მეგობრად,
სულ ვერ ამჩნევდი მოოქროვილ ბორკილს ხელებზე,
თავისუფალი საკუთარი თავი გეგონა.
შენ შუქს აფრქვევდი, სანამ მისი მონა იყავი,
გაბრუებული, მის საწამლავს სვამდი შარბათად,
გეჩვენებოდა უფრო დიდი ყველა ვარსკვლავი,
სულ სხვანაირი სუნი ჰქონდა შემჭკნარ ბალახსაც,
შემოდგომის შემჭკნარ ბალახსაც.
ჩვენ არ ვსვამთ ერთი სასმისით
ჩვენ არ ვსვამთ ერთი სასმისით, არა,
არც წყალს და არცა ღვინოსა ტკბილს,
არც გავიღვიძებთ დილით ალერსით,
არც დავიღამებთ ერთად ფანჯრის წინ.
შენ სუნთქავ მზით და მე კი მთვარეთი,
ჩვენ ვცოცხლობთ მხოლოდ ტრფობით ასეთით.
მე ნაზი, ერთგული მეგობარი მყავს,
შენ კი მხიარული რჩეული გახლავს,
მაინც რუხი თვალების კრთომა მაწვალებს
და შენ ხარ, იცოდე, ჩემი ტანჯვა.
მოკლე შეხვედრებს ჩვენ არ ვახშირებთ.
ასე უნდა თურმე სიმშვიდეს დაცვა.
შენი ხმა ჩემს ლექსებში მღერის
და ჩემი სუნთქვა შენს ლექსებს ახლავს.
ანთია ჩვენში კოცონი ძველი
მას ვერც დავიწყება, ვერც შიში მარხავს.
ო, რა საამოა ჩემთვის ახლა
შენი მშრალი და ვარდისფერი ბაგის ნახვა.
ჩემს თავს რაღაც ხდება ისევ
ჩემს თავს რაღაც ხდება ისევ...
გული უმწეოდღა სუნთქავს.
დროა, მზეს ვაჩვენო სისხლი,
სამყაროს უხუცეს მკურნალს!
ქარი ურჩობდა
გზა წვიმისგან ლაპლაპებდა,
ქარი ურჩობდა,
გაცილების ნება მთხოვა
ვიღაც უცნობმა.
დავთანხმდი და დამავიწყდა
მისთვის შეხედვა,
მერე დიდხანს მის ნაკვალევს
სული ეძებდა.
ქუჩა ჩანდა ნისლში, როგორც
გუნდრუკნაკმევი,
მის ღიღინში კი ისმოდა
სტეპის ჰანგები.
ახლაც მახსოვს ძველ ჭიშკართან
გზის დასასრული,
სიმღერებით ამიშალა
დარდი ფარული.
ღვიძლ ძმასავით მომაწოდა
ჯვარი სპილენძის,
შემარყია, შემირხია
გულში სიმები.
შეჩერებაც ვერ მოვასწარ,
დავიგვიანე,
სად ხარ, ჩემო თანამგზავრო,
შემეხმიანე!
უკანასკნელად
უკანასკნელად სანაპიროზე შევხვდით,
სადაც ყოველთვის ვხვდებოდით უწინ.
მაღალი იყო ნევაში წყალი
და წყალდიდობას ქალაქი უფრთხის.
ის საუბრობდა ზაფხულზე და რომ
ქალი-პოეტი ეს სირეგვნეა.
მე ასე მახსოვს სახლები მეფის,
ციხესიმაგრე პეტრე-პავლესი!
ჰაერი სულაც არ იყო ჩვენი
საამო იყო, ვით მადლი ღმრთისა
და ზუსტად იმ დროს მეღირსა მაშინ
ხმა უკანასკნელ შლეგ სიმღერისა.
როგორც ყოველთვის
როგორც ყოველთვის, გაყრის დღეებში,
იმ პირველ დღეთა გვეწვია ლანდი
და შემოიჭრა ვერცხლი ტირიფის,
დიდებულებით ჭაღარა კაბის.
ჩვენ, მედიდურებს, ჩლუნგებს, უგუნურებს
თვალთ ზეაღპყრობა გვჭირდება რაში?
დაიწყო ჩიტმა გალობა ღმერთთა
ვუფთხილდებოდით ერთმანეთს მაშინ.
როგორ უყურებ ნევას
როგორ უყურებ ნევას,
ხიდებზე შედგომას როგორ ბედავ?
ამოდ არ დავალ სევდად,
რაც დამელანდე შენ.
შავ ანგელოზებს ფრთები აქვთ ბასრი,
განკითხვის ჟამიც მოვა აწი
და ჟოლოსფერი კოცონთა ჯაჭვი
ამ თოვლში აყვავებულ ვარდებად ფეთქს.
მოხატული და ორმაგი
მოხატული და ორმაგი
ტყავის ქამრით მირტყა ქმარმა.
მე სარკმელთან შენ გელოდი,
არ ჩამიქრო ცეცხლი ალმა.
შეინათლა. სამჭედლოსთან
აიწელა კვამლის სვეტი.
ოჰ, ვერ შესძელ ჩემთან ყოფნა,
ტყვე სევდისთვის გამიმეტე.
სატანჯველი შევიხვედრე,
მე შენს გამო ცრემლი ვღვარე.
იქნებ გიყვარს ქერა ქალი,
ან წითური შეიყვარე?
კვნესა როგორ შევიკავო
გული თვრება კაეშანით,
ხელუხლები ლოგინი კი
მზის სხივებმა გაიშალეს.
მოწყენილია გზა
მოწყენილია გზა,
თითქოს დამრეციც არის.
ეს გუშინ იყო, როცა
შენს ხსოვნას მავედრებდი.
აქ დარჩა მხოლოდ ქარი
და შეძახილი მწყემსთა,
აღელვებული კედრები
ანკარა წყაროს წყლებთან.
მოვედი
მოვედი აქ, მე, უსაქმურა,
სულერთია, მოვიწყენ სად!
შემაღლებულზე ჩათვლემს წისქვილი,
თუგინდ საუკუნე იყუჩე აქ.
აბრეშუმასთან, გამხმართან, დაფრინავს
ის ალბათ ფუტკარია;
ტბასთან ვდგავარ, სირინოზს ვეძახი,
ის სირინოზი მკვდარია.
ჟანგისფერი ყლარტი ედება,
დამარჩხდა განიერი ტბა,
მთრთოლავ ვერხვებში მაღლიდან
მთვარემ მსუბუქმა გამოაბრწყინა.
ყველაფერი თითქო ახალია,
ნოტიო სუნი აქვთ ალვებს.
ჩუმად, ჩუმად ვარ მზად, რახანია,
მიწავ, კვლავ შენად გავხდე.
მე მუსიკასთან მარტო დამტოვე
მე მუსიკასთან მარტო დამტოვე,
ჩვენ შევთანხმდებით მალე სრულებით:
იგი უძირო წყალსატევია,
მე კი – აჩრდილი საყვედურებით.
მე მას არ ვუშლი ჟღერდეს გამებად,
ის კი – სიკვდილში დამეხმარება.
მე დავიბადე
მე დავიბადე არც ადრე, არც გვიან
ეს მადლიანი დროა ერთი.
მაგრამ ღალატის გარეშე ყოფნა
გულს არ ეწერა ღმერთით.
ნათელი ოთახი ახლა ბნელია,
ამიტომაც ჩემი მეგობრები,
როგორც მოწყენილი მწუხრის ჩიტები,
არშემდგარ სიყვარულზე
სიმღერებს მღერიან.
კარი დარჩა ღია
კარი დარჩა ღია,
სურნელია ცაცხვის . . .
მაგიდაზე გდია
შენი ხელთათმანი.
ფრთხილად ვუსმენ ჩურჩულს
შუქის ყვითელ წრისა,
რატომ მიმატოვე?
მე ვერ გამიგია . . .
მხიარული, მშვიდი
ხვალ იქნება დილა.
ამ ცხოვრებამ ლაღმა,
გული გადარია.
ის კი დაიღალა,
ფეთქავს უფრო ჩუმად.
იცი, ვკითხულობდი,
სული უკვდაავია . . .
1911
იგივე გაქვს ხმა
იგივე გაქვს ხმა, იგივე გავს მზერა,
თმებიც ისევ ისე აბრეშუმად შეგრჩა.
ყოველივე ისეა რაც ერთი წლის წინათ
შემოჭრილა ფანჯრიდან სხივი ნათელისა . . .
აჭრელდება კირი თეთრი კედლებისა,
საუცხოო სურნელი თეთრი შროშანისა,
და შენს მიერ თქმული სიტყვა ნუგეშისა
თუკი მოვუხმობ
თუკი მოვუხმობ, როგორც მჩვევია,
ძვირფას მეგობრებს, ბედნიერ წარსულს,
მე ამ უცნაურ გადაძახილში
მხოლოდ სიჩუმე თუ მაძლევს პასუხს.
ვცხოვრობ
ვცხოვრობ, საათში როგორც გუგული,
არა მშურს ტყეში ფრინველთ ჟღურტულის.
ვიძახი გუ-გუს ბედს არა ვყვედრი,
მაგრამ, იცოდე, ასეთი ხვედრი
მსურს იყოს მხოლოდ
ჩემი მტრის ბოლო.
ვით უცხოსთან
ვით უცხოსთან, თავს ისე ვგრძნობ,
საკუთარ სახლს თითქოს ვერ ვცნობ,
ვჭვრეტ სარკეში შიშის თვალებს.
რა ჩანს მათში, ღმერთო, ღმერთო! –
ყოველივე მე მგავს ერთობ...
ნუთუ ასე შევიცვალე?
ო, რა იქნება, დამმარხე, ქარო,
ახლობელთაგან არვინ მოვიდა,
ჩემს გვერდით მხოლოდ სუნთქვაა მიწის
და მონაქროლი სიო შორიდან.
ერთ დროს მეც ვიყავ თავისუფალი,
ვერ ვერეოდი სიცოცხლის წყურვილს,
ახლა კი გდია ჩემი ცხედარი
და უკანასკნელს შენ განდობ სურვილს.
დაფარე ჩემი შავი ჭრილობა
საღამოს ბინდის ნაზი სალბუნით,
სთხოვე ცისფერ ნისლს, რომ წაიკითხოს,
როგორც წესია, ჩემთვის ფსალმუნი,
რომ მარტოდმარტო, ადვილად შევხვდე
მარადი ძილის მხარეზე ფიქრებს,
აახმიანე მაღალი ისლი,
ჩემს გაზაფხულზე იმღეროს იქნებ.
მეალერსება აპრილი ნაზად
მეალერსება აპრილი ნაზად,
საღამო რძისფერ ნისლში ეხვევა,
თუმცა მრავალი წლით დაგაგვიანდა,
მე მიხარია შენთან შეხვედრა.
მაგრამ არაა იქნება გვიანი
შენმა თვალებმა სულ სხვა რამ მამცნეს.….
აჰა, რვეული ცისფერყდიანი
ჩემი ბავშვური ლექსებით სავსე.
მაპატიე, რომ დარდი მათრობდა,
არ შევხაროდი ნათებას მზისას,
მაპატიე, რომ ძალიან ხშირად
შენად ვიღებდი სიყვარულს სხვისას.
ვუყურებ დროშას გამოხუნებულს
ვუყურებ დროშას გამოხუნებულს,
ქალაქს დაბურულს ყვითელი ნისლით,
სუნთქვა მეკვრის და გული მელევა,
ძლივსღა მოძრაობს ძარღვებში სისხლი.
ნეტავი, ვიყო პატარა გოგო,
ქოშებში მედგას ფეხი შიშველი,
თავზე მეხვიოს თმები გვირგვინად,
სიმღერისაგან მტკიოდეს ყელი.
პარმაღზე მდგომი, ვუცქერდე ისევ
ხერსონის ტაძრის მშვენიერებას
და არ ვიცოდე, როგორ აბერებს
გულს დიდება და ბედნიერება.
გუშინ არც ჭაღარა მოჩანდა
გუშინ არც ჭაღარა მოჩანდა,
არც სევდის ვიყავი ყმა,
ტრფობის მარწუხი არ მბოჭავდა,
ჯერ არ გამბზარვოდა ხმა.
და გაფიქრებაც არ მაცალა,
წამში გამომათრო მეც...
სულ ერთ ცხელ კოცნაში გაცვალა
სამყარო, მთვარეც და მზეც.
სიყვარულს დავუდექ ვასალად
და თავისუფლება მძულს...
კვლავ ვნების შემასვი სამსალა,
კვლავ ტაბუ აჰხადე სულს!
მეუფევ, გულთა და რაყიფთა,
თქვი, რად მარიდებდი თვალს?
ბალახიც სხვაგვარად გაყვითლდა,
ვარსკვლავიც სხვაგვარად მწვავს.
განაჩენი
სიტყვა სასტიკი, ცივი და ბასრი
ჯერ ცოცხალ გულზე დამეცა ლოდად,
მე გადავიტან. ამას ველოდი
და არც არაფრის იმედი მქონდა.
დღეს ბევრი საქმე მელის. დღეს უნდა
წავშალო, რაც კი ახსოვს გონებას,
მთლად გავიქვავო სული და გული,
მერე ვისწავლო ისევ ცხოვრება.
გარეთ კი უდგას ზეიმი ზაფხულს,
ფანჯრის მინაში მზის სხივი ბრწყინავს...
დიდი ხანია, გული ხედავდა
ამ ნათელ დღეს და ცარიელ ბინას.
მოკლე და მკვეთრი მისი სახელი
მოკლე და მკვეთრი მისი სახელი
მესმის. მუხლები მეკვეთებიან,
ხოლო თვალები ღამენათევი,
შეგვიბრალეო, მევედრებიან.
დავხეტიალობ. ბილიკს დავეძებ
მოჭრილ მორებში, მინდვრებზე, ხნულზე,
ნიავს კი ახლავს ის სურნელება,
როგორც სჩვევია მას გაზაფხულზე.
აღარ მიდგება გული საგულეს,
ფიქრით დავყვები შორეულ გზებზე:
ის ცოცხალია, ის მხიარულობს,
ის ბედავს, სულაც არ წუხდეს ჩემზე.
გული გულზე მიჯაჭვული
გული გულზე მიჯაჭვული არ გეგონოს,
შეგიძლია დამტოვო,
ბედნიერი ის იქნება ალბათ მხოლოდ,
ვინც წარსულზე არ გლოვობს.
არა ვჩივი, დამრჩენია მხოლოდ ლოცვა,
ლოცვა სასომიხდილი,
დავიღალე, აღარ მინდა შენი კოცნა,
აწ მაკოცებს სიკვდილი.
შევუწყვილე ზამთრის დღეებს მწარე დარდი,
დარდი, ჩემთვის ჩვეული,
რატომა ხარ, რატომა ხარ უფრო კარგი,
ვიდრე ჩემი რჩეული?
"ჰამლეტის" კითხვისას
1.
სასაფლასოთან მტვერდებოდა ნამოსახლარი
და ცისფრდებოდა მდინარე იქვე
და შენ მითხარი „მაშინ, კარგი მონასტერს წადი
ან ქმრად სულელი ვინმე შეირთე“
უფლიწულები, ვიცი ხშირად ამბობენ ასე
მაგრამ ჩემს ხსოვნას მხოლოდ შენი ფრაზა ენიშნა.
როგორც ყარყუმის მანტია მხარზე
ისე გადასწვდეს ეს სიტყვები ათას წელიწადს.
2.
„შენ...“ უნებურად
მოვწყვიტე ბაგეს.
ძვირფასი სახე
გაანათა ღიმილის სხივმა.
ნაკვერჩხალივით გაიკვესებს
მზერში ასე ნათქვამი სიტყვა.
მე შენ მიყვარხარ,
როგორც ორმოც დას,
ერთად მოგროვილს,
ვერ ეყვარები..
ის გვატყვევებდა
ის გვატყვევებდა გაუწაფავ, მარტივ ჰანგებით
და ოდითგანვე სიყვარული სახელად ერქვა.
უცნაურია, სულ ახლახან, რაღაც განგებით,
შენგან შორს იყო თმაში ვერცხლი და გულში სევდა.
ის იცინოდა შენს ბაღებში, სახლში, ველებზე,
შეჰხაროდი და სამუდამოდ რაცხდი მეგობრად,
სულ ვერ ამჩნევდი მოოქროვილ ბორკილს ხელებზე,
თავისუფალი საკუთარი თავი გეგონა.
შენ შუქს აფრქვევდი, სანამ მისი მონა იყავი,
გაბრუებული, მის საწამლავს სვამდი შარბათად,
გეჩვენებოდა უფრო დიდი ყველა ვარსკვლავი,
სულ სხვანაირი სუნი ჰქონდა შემჭკნარ ბალახსაც,
შემოდგომის შემჭკნარ ბალახსაც.
ახალმთვარობის ღამეს დამტოვა
ახალმთვარობის ღამეს დამტოვა,
ერთადერთი რამ წასვლისას მკითხა:
როგორ ვიცეკვებ აწი ბაგირზე,
ანდა უმისოდ თუ გავძლებ დიდხანს.
მე ვუპასუხე, ვით ძმას საყვარელს,
მშვიდად, გარეშე ცრემლის ღვარღვარის,
რომ დანაკარგს ვერ შემიმსუბუქებს
ოთხი ლაბადა ახალთახალი.
სახიფათოა ჩემი გზა, მაგრამ
უფრო საშიში სევდის გზა არის,
მხიარულ ჰანგებს ორკესტრი უკრავს
და იღიმება ბაგე მრავალი.
პრიალებს ჩემი ფეხსაცმელები,
ბრდღვიალებს ჩემი ჩინური ქოლგა,
გულმა კი იცის, გულმა კი იცის
ცარიელია მეხუთე ლოჟა.
ჩვენი ხელობა წმინდათაწმინდა
ჩვენი ხელობა წმინდათაწმინდა
ათასი წელი არსებობს ქვეყნად...
იგი უმზეოდ გამსჭვალავს ბინდსაც,
მაგრამ არ მახსოვს ერთ პოეტს ეთქვას
არ არის სიბრძნე, არც დროის ფეთქვა,
იქნებ სიკვდილიც არ არის მეტად.
1944
ჩვენ არ ვუთმობდით ერთმანეთს მისხალს
ჩვენ არ ვუთმობდით ერთმანეთს მისხალს,
გვავარვარებდა როდესაც რისხვა.
არ გვიკმევია არც ერთს ბედისთვის,
მივაცილებდით დღეთა ქარავანს.
წარმოიდგინე, ერთმანეთისთვის
თვით დედამიწაც გვეპატარავა.
გულში მწუხარე ბინდი ინთხევა
და ცეცხლოვანი გვეტმასვნის სენი...
ნიშნს გვიგებს, თითქოს და გვეკითხება:
“რად გაიმეტე მიჯნური შენი?”
ტალღები კვნესენ, ავი ქარები
თვალიდან გვგლეჯენ ლიბრსა და ნიღაბს.
ვხევდებით. ვჩნდებით და ვიმალებით...
და სულში მაინც ჩაგვცქერის ვიღაც.
სულ სხვანაირი წლები მოდიან
სულ სხვანაირი წლები მოდიან,
ვინღა მოისმენს ახლა სიმღერებს,
შენ კი წკრიალებ მაინც ზარივით,
რაც უნდა გითხრა, არ დამიჯერებ.
აგერ ახლახან, როგორც მერცხალი,
ზეცას სერავდი ფრთების ფათქუნით,
დღეს კი მათხოვრობ და არვის ესმის
უცხო კარებზე შენი კაკუნი.
მზის ცხელი სუნთქვა აღარც კი მახსოვს
მზის ცხელი სუნთქვა აღარც კი მახსოვს,
ვემდური გუმანს.
ო, ნაადრევად თოვს და დაათოვს
სამყაროს მდუმარს.
ეს წყარო, ალბათ, უხვობდა ერთობ,
საწყალი, მოკვდა!
ასე ძალიან ნუ ჩქარობ, ღმერთო,
გვაცალე, ცოტა!
მივტირი მზეს და ცხელ ქარებს, ფრთოსანთ.
ვახრჩოლებ თუთუნს.
ამ ერთ ღამეში მოასწრებს მოსვლას
ზამთარი, ნუთუ?
მზეს ძლივს ვიხსენებ
მზეს ძლივს ვიხსენებ, გაუმუქდა
სიყვითლე ბალახს.
ქარს ადრეული ფიფქი მოაქვს
ალაგ და ალაგ.
ვიწრო ხევებში ნაკადულებს
ყინული მოსდევს.
აქ არ მოხდება არაფერი, –
აღარასოდეს!
ტირიფებს ცაზე გაუშლიათ
მარაო თრთოლვის,
იქნებ ასე სჯობს, რომ მე თქვენი
არა ვარ ცოლი.
მზეს ძლივს ვიხსენებ, ეს რა არის?
წყვდიადი? ალბათ! ...
და ერთ ღამეში ჩამოდგება
ზამთარი კართან.
მე გუგულივით საათში ვცხოვრობ
მე გუგულივით საათში ვცხოვრობ
და სხვა სულდგმულთა არ მხიბლავს სორო.
დამქოქავენ და გავარღვევ უკუნს,
ჩემს ძველ სიმღერას დავძახებ “გუგუ!”
და მართლაც, უნდა ვიყო უსულო,
ჩემი ბედი რომ ვინმეს ვუსურვო!
ვიცი: არცა წყალს
ვიცი: არცა წყალს, არცა ტკბილ ღვინოს
არასდროს დავლევთ ერთი ჭიქიდან,
არ დავიძინებთ ერთ ჭერქვეშ ღამე,
ამბორს ვერ ვუძღვნით ერთურთს ცისკრისას.
შენ მზითა სუნთქავ, მე ვსუნთქავ მთვარით,
მაგრამ ორივე ტრფობით ვართ მთვრალი.
შენ მხიარული სატრფო გყავს გვერდით,
მე მეგობარი ერთგული, ნაზი,
მაგრამ თვალებში შიშის კვალს გამჩნევ
და მას ნაცნობი ბეჭედი აზის.
სულ ერთი წამით ერთმანეთს ვხვდებით,
თავს არა ვკარგავთ უგონო ვნებით.
მაგრამ შენს ლექსში სუნთქვაა ჩემი,
ხოლო ჩემსაში _ შენი ხმა ისმის,
ხომ არის ცეცხლი, რომ ვერ ჩააქრობს
დრო, დავიწყება, რაღაცის შიში.
სულ მახსოვს (ხსოვნას ვერ ვეურჩები!)
ეგ ვარდისფერი, მშრალი ტუჩები.
ბევრს ითხოვს სატრფო
ბევრს ითხოვს სატრფო. არაფერს არ გთხოვს
მიტოვებული ოდესღაც ქალი.
მე მიხარია, რომ გამჭვირვალე
ყინულქვეშ აღარ ხმაურობს წყალი.
ფეხით შევდგები მყიფე საფარზე,
მხოლოდ უფალსღა შევთხოვ წყალობას,
შენ კი მიხედე წერილებს ჩემსას
დაე, განგვსაჯოს შთამომავლობამ,
შენზე ესოდენ ბრძენზე, გულადზე
რომ წარმოდგენა ჰქონდეს ნათელი...
მაგ შენს დიდებულ ბიოგრაფიას
ვით ეკადრება თეთრი ლაქები.
ვერ გავექეცით მიწიერ ვნებებს,
სასიყვარულო მჭიდროა ქსელი.
სკოლაში, წიგნში ამოიკითხონ,
დაე, ბავშვებმა ჩემი სახელი.
დაე, გაეცნონ სევდიან ამბავს
და გაიღიმონ ანცად ან კრძალვით
ბედნიერება თუ არ მაღირსე,
მაჩუქე მწარე დიდება მაინც.
წამოსასხამქვეშ თითებს იმტვრევს
წამოსასხამქვეშ თითებს იმტვრევს.
"რატომ გაფითრდი?"
დარდით დავათვრე. ძლივს გადადგა
ზღურბლზე ნაბიჯი.
რამ დამავიწყოს სახე ჰქონდა
ტანჯვით შეშლილი.
უკან მივდევდი გონს მოსული,
გულგახეთქილი.
"არ დაიჯერო. მე ვიხუმრე.
მიყვარხარ. დარჩი."
მოტრიალდა და მშვიდად მითხრა:
" ნუ დგახარ ქარში."
ღრუბლები, ნაკვეთი უხეშ საჭრეთელით
ღრუბლები, ნაკვეთი უხეშ საჭრეთელით
ირევიან ცაზე და თავისას წუხან
ხოლო ამ ტყე-პარკში ერთადერთი მუხა
ჯერ უღონო ყლორტთა ამწვანებას ელის.
მე მახარებს ახლა: ეს სენაკი ვიწრო,
შუაღამით ისევ ცისკრის სხივთა ფენა,
ო, რა კარგად მესმის მცენარეთა ენა,
ყველა ხე და ბუჩქი მოფერებას ითხოვს.
მე მახარებს ახლა: ამ ტყე-ღრეში ყოფნა,
რაღაც მშვენიერზე მომღერალი ჩიტი,
უბადრუკი, ოდნავ ჩაზნექილი ხიდი
და ისიც, რომ დიდხანს არ მომიწევს მოცდა.
უკვე დაეშვა დუმილის ფარდა
უკვე დაეშვა დუმილის ფარდა
და სიყვარულიც ხელში მიქრება,
ერთი იმედით ნაკლები დამრჩა,
ერთი სიმღერით მეტი იქნება.
ისიც იქცევა დაცინვის საგნად
(ბრბოს სხვის გრძნობებზე უყვარს ქილიკი!),
სულში კი მეფობს ტკივილი, რადგან
აღარ ბილიკობს შენსკენ ბილიკი.
უკანასკნელად შევხვდით
უკანასკნელად შევხვდით მაშინ სანაპიროზე,
ნევასთან ახლოს როგორც ყოველთვის,
ლაპარაკობდი ზაფხულზე და იმაზე, თუ რა
უაზრობაა ქალი-პოეტი.
ო, როგორ მახსოვს პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრე,
მეფის სასახლე გუმბათმაღალი.
ქალაქში რაღაც საოცარი იდგა სინათლე
და მაღლდებოდა ნევაში წყალი.
მეჩვენებოდა, თითქოს გულმა შეწყვიტა ძგერა,
ხოლო გარემო სამოთხეს ჰგავდა
და მე ვმღეროდი უკანასკნელ შეშლილ სიმღერას,
ვაი, რომ შენი დაკარგვის ფასად.
სულერთია, სად მოვიწყენ
სულერთია, სად მოვიწყენ
მოწყენისთვის არ არსებობს ზღუდე.
ბორცვის ძირას წისქვილი თვლემს
და აქ წლობით შეიძლება დუმდე.
დასტრიალებს აბრეშუმას
ფუტკარი და ბზუილით კვეთს სივრცეს,
ტბორთან ვდგავარ, ალს ვეძახი,
ის კი უკვე მკვდარიაო, მითხრეს.
ტბორი, ყლარტით დაფარული,
დამშრალია, ენატრება ნამი,
მოცახცახე ვერხვის ფოთლებს
მთვარის შუქი ავარაყებს ღამით.
ვეღარა ვცნობ აქ ვერაფერს,
ალვა ცრემლებს მარგალიტად ისხამს.
ვდგავარ, ვდუმვარ და მზადა ვარ,
თუნდ ახლავე შევუერთდე მიწას.
სულ უბრალოდ და მარტივად ვცხოვრობ
სულ უბრალოდ და მარტივად ვცხოვრობ,
ცას ვუცქერ და ღმერთს მადლობას ვუხდი,
ოღონდ ძილის წინ ვსეირნობ დიდხანს,
რომ მოვერიო უაზრო წუხილს.
ხრამში შრიალებს ოროვანდები,
ცირცელს მტევნების სიმძიმე ღუნავს,
მე კი ლექსებით ვეხმიანები
ცხოვრების სწრაფ და ცვალებად ბრუნვას.
ხელებს მილოკავს ფუმფულა ფისო.
ვბრუნდები. ვრითმავ ამბავს მოგონილს
და, ტბის ნაპირებს გადანთებული,
წითლად ანათებს ღამეს კოცონი.
მხოლოდ ხანდახან სიჩუმეს გაჰკვეთს
ყარყატი. გულმა კი რა იღონოს?
ახლა კარებზე შენი კაკუნი
მე, შეიძლება, ვერც გავიგონო.
სულ დაგვივიწყეს მზის სხივებმა
სულ დაგვივიწყეს მზის სხივებმა,
ყვეთლდება ბალახი
და უსიცოცხლო მინდვრებს ფარავს
ჭყაპი და ტალახი.
ვიწრო არხებში წყალმა უკვე
ხმაური შეწყვიტა
და ნაადრევი თოვლის ფიფქი
მეფრქვევა ზეციდან.
ტირიფმა ჩრდილი ჰორიზონტზე
მარაოდ გაშალა,
იქნება სჯობდა, რომ მე შენი
ცოლი არ გავმხდარვარ.
მზის ოქროსფერი ათინათი
ნატვრად მაქვს ქცეული,
ამაღამ, ალბათ, მობრძანდება
ზამთარი გრძნეული.
ოცდაერთი რიცხვი. ორშაბათი. ღამე
ოცდაერთი რიცხვი. ორშაბათი. ღამე.
სიზმარეულ ნისლში გახვეული ქალაქი.
ამიხსენით ვინმემ, ო, მითხარით რამე,
ვინ შეთხზა, რომ არის სიყვარული მარადი.
უსაქმობის გამო ეს იწამა ყველამ
და გონების საღ ხმას აღარავინ იგონებს,
სიყვარული უნდათ, სიყვარულის სჯერათ,
სიყვარულზე წერენ გულისმომკვლელ სტრიქონებს.
დაინახა ცოტამ ამ ყველაფრის მიღმა
სიყვარულის მითი ხალხის მონაგონია...…
მეც შემთხვევით ამას გადამყარა ფიქრმა
და მას შემდეგ თავი ავადმყოფი მგონია.
არც მაქო და არცა მლანძღა.
არც მაქო და არცა მლანძღა,
როგორც მტერმა, მეგობარმა,
მხოლოდ სული მომაბარა,
უფრთხილდიო, დამიბარა
რა თქმა უნდა, დავპირდი!
მხოლოდ ერთი რამ მადარდებს,
მხოლოდ ერთზე ავტირდი,
თუკი ახლა ის მოკვდება,
მთავარანგელოზი ღმერთთა
ამ სულისთვის მოვა ჩემთან.
რა თქმა უნდა, დავფიქრდი!
სად წავიღებ ნეტავ მაშინ,
უფალს დავუმალავ ვით?
ის, რაც ასე ტირის გალობს
უნდა იყოს ღმერთთან ახლოს,
სამოთხეში მე ვიცი!
არასდროს
არასდროს ღვინოს, არც თეთრს, არც წითელს,
ერთი ჭიქიდან ერთად არ დავლევთ,
ბნელ ღამეს კოცნით არ გავიფითრებთ,
მწუხრის შემოსვლას არ ვუთვალთვალებთ.
შენ მთვარის ძე ხარ, მე მზის ასული,
თუნდ ერთი გრძნობით გვიდგია სული.
მე სულ თან მახლავს ნაზი სწორფერი,
შენ კი საცოლე – მუდამ მღიმარი,
მაგრამ მე მესმის მაგ ნაცრისფერი
თვალების შიში და სატკივარი.
და შეხვედრებიც დიდ დროს არ გვართმევს,
სულთა მშვიდობა დავიცვათ, გვმართებს.
თუმც ჟღერს ჩემ ლექსში შენი ხმის ვერცხლი,
შენ ლექსებს ჩენი სურნელი ასდის,
ო, რა თქმა უნდა, არსებობს ცეცხლი,
რომ არ ქრება და არც ყავლი გასდის.
და ახლაც მწველი სურვილი მანგრევს,
შევეხო შენ მშრალ ვარდისფერ ბაგეს.
არა, არა მსურს სიკეთე მცირე.
არა, არა მსურს სიკეთე მცირე,
ქმარს სატრფოსთან მივაცილებ
და ბავშვს დაქანცულს ძლიერ,
დავასვენებ, დავაძინებ.
ისევ ალბათ ცივ ეკვდერში
ლოცვას მისმენს ღმრთისმშობელი...
ძნელია, განდგომილად იყო,
მხიარულად კი უფრო ძნელი.
ნეტავ მეწვიოს ზმანება მწველი,
რომ ზეციურ ტაძრად ვალ,
დამახსოვრებული ბილიკებით
თეთრთან და ხუთგუმბათოვანთან.
არა, არა გთხოვ სიყვარულს..
არა, არა გთხოვ სიყვარულს,
ის არის საიმედო ალაგს...
გჯეროდეს, არ ვწერ
შენს სატრფოს
საეჭვიანო ბარათს.
მიიღე ბრძნული რჩევა:
მიეცი ჩემი ლექსები
და პორტრეტების ასწავლე ცქერა.
თავაზიანობენ სიძენი!
და ამ უგნურთათვის ჯერ არს
სრული გამარჯვების სჯეროდეთ,
ვიდრე მეგობრული ნათელი ბაასი
და პირველი ნაზი დღეების რწმენა.
როცა კი ბედნიერების ხურდას
გამოლევ
შენი საამო მეგობრის თანა,
გამაძღარი სულისთვის უეცრად
სუყველაფერი იქნება ავად.
ჩემს საზეიმო ღამეში
ნუ მოიქცევი, კმარა.
შენ მე არ გიცნობ,
ან კი, რითი შევიძლებ შველას?
ბედნიერებისგან კურნება
ვიცი, არ შემეძლება.
ო, მე სიყვარულს არა გთხოვ უკვე
არა, არა მსურს სიკეთე მცირე
ო, მე სიყვარულს არა გთხოვ უკვე
ის საიმედო ადგილას არის.
არც შენს საცოლეს არ შეაწუხებს
ეჭვები შენგან წასული ქალის.
ოღონდ ერთ რჩევას მოგცემ მეგობრულს
(საქმროს ზრდილობა ყოველთვის შვენის!):
მას წააკითხე ჩემი ლექსები,
დე, შეინახოს პორტრეტიც ჩემი!
ამ სულელ ქალებს ახარებთ მხოლოდ
დამარცხებული მეტოქის ხილვა,
ხოლო პირველი ნაზი დღეების
მოგონებანი არ უღირთ ჩირად.
...და როს ცხოვრება ახალ სატრფოსთან
ვეღარ მოგიკლავს უგონო წყურვილს,
როს მოიყირჭებს ყველაფერს ერთად
კმაყოფილი და მაძღარი სული,
ნუ შეაშფოთებ ღამეებს ჩემსას,
ნუ მოხვალ მე შენ არ გიცნობ სულაც
და სენისაგან "ბედნიერება",
გულითაც მსურდეს, მე ვერ განგკურნავ.
ნაცრისფერ თვალთა
ნაცრისფერ თვალთა ცივ მზერას ვხედავ,
მოგონებებით კვლავ თავს ვიწამებ
და მახსენდებით მწარე ნაღველით
განმარტოებულს ტვერის მიწაზე.
თქვენ მანდ ტყვედ ყავხართ მშვენიერ ხელებს,
მე გადმოვყევი აქეთ გრიგალებს,
თქვენ ხომ, არც მეტი და არც ნაკლები,
თვით სიყვარულის მოკვლა მიბრძანეთ.
ჩემო ცნობილო თანამედროვევ,
თქვენ თქვით, რომ ჩვენი ჟამი წავიდა,
მე უღონო ვარ, სისხლი კი ბორგავს
და სათქმელს ისევ ვიწყებ თავიდან.
მე თუ მოვკვდები, რატომ არ ფიქრობთ,
ვინღა გიმღერებთ მწუხრის სიმღერებს,
ვინღა მოგიძღვნით ლექსებს ჩემს ნაცვლად,
ჯერ უთქმელ სიტყვებს ვინ ააჟღერებს?
მე იშვიათად გიგონებ ახლა
მე იშვიათად გიგონებ ახლა,
შენს ბედს არა ვჭვრეტ, როგორც მისანი,
იმ უმნიშვნელო შეხვედრამ შენთან
გულს დააჩნია მაინც ნიშანი.
განგებ გვერდს ვუვლი შენს წითელ სახლს და
მღვრიე მდინარეც თავისთვის ღელავს,
მზით გაჯერებულ სიმშვიდეს მაინც
მწარედ გიშფოთებ ვიცი და მჯერა.
შენ არ ხარ კაცი, ვისაც ვუყვარდი,
სწვავდა სურვილი ჩემი შეხების,
არც ის კაცი ხარ, ვინც ჩემი ტანჯვა
მოავარაყა ოქროს ლექსებით,
მაგრამ მომავლის ანარეკლს ვხედავ,
როს ცისფერ სამოსს საღამო იცვამს
და ხელმეორე ჩვენი შეხვედრის
გარდუვალობას მე გული მითქვამს.
მას მპირდებოდა სუყველაფერი
მას მპირდებოდა სუყველაფერი:
სევადიანი ცის კიდე მქრქალი,
შობის დღეების სიზმრები ტკბილი,
მრავალხმიანი აღდგომის ზარი.
მას მპირდებოდნენ: ვაზის ლერწები,
ჩანჩქერი პარკში, სხივები მთვარის
და, ბოლოს, ორი დიდი ჭრიჭინა,
თუჯის ჟანგიან მესერზე მჯდარი.
იმეგობრებდა ჩემთან უთუოდ
უკვე ვიცოდი, უკვე ვხვდებოდი,
გავარვარებულ ქვიან ბილიკით
როცა მთის ფერდობს მივუყვებოდი.
ის გვატყვევებდა
ის გვატყვევებდა გაუწაფავ, მარტივ ჰანგებით
და ოდითგანვე სიყვარული სახელად ერქვა.
უცნაურია, სულ ახლახან, რაღაც განგებით,
შენგან შორს იყო თმაში ვერცხლი და გულში სევდა.
ის იცინოდა შენს ბაღებში, სახლში, ველებზე,
შეჰხაროდი და სამუდამოდ რაცხდი მეგობრად,
სულ ვერ ამჩნევდი მოოქროვილ ბორკილს ხელებზე,
თავისუფალი საკუთარი თავი გეგონა.
შენ შუქს აფრქვევდი, სანამ მისი მონა იყავი,
გაბრუებული, მის საწამლავს სვამდი შარბათად,
გეჩვენებოდა უფრო დიდი ყველა ვარსკვლავი,
სულ სხვანაირი სუნი ჰქონდა შემჭკნარ ბალახსაც,
შემოდგომის შემჭკნარ ბალახსაც.
ჩვენ არ ვსვამთ ერთი სასმისით
ჩვენ არ ვსვამთ ერთი სასმისით, არა,
არც წყალს და არცა ღვინოსა ტკბილს,
არც გავიღვიძებთ დილით ალერსით,
არც დავიღამებთ ერთად ფანჯრის წინ.
შენ სუნთქავ მზით და მე კი მთვარეთი,
ჩვენ ვცოცხლობთ მხოლოდ ტრფობით ასეთით.
მე ნაზი, ერთგული მეგობარი მყავს,
შენ კი მხიარული რჩეული გახლავს,
მაინც რუხი თვალების კრთომა მაწვალებს
და შენ ხარ, იცოდე, ჩემი ტანჯვა.
მოკლე შეხვედრებს ჩვენ არ ვახშირებთ.
ასე უნდა თურმე სიმშვიდეს დაცვა.
შენი ხმა ჩემს ლექსებში მღერის
და ჩემი სუნთქვა შენს ლექსებს ახლავს.
ანთია ჩვენში კოცონი ძველი
მას ვერც დავიწყება, ვერც შიში მარხავს.
ო, რა საამოა ჩემთვის ახლა
შენი მშრალი და ვარდისფერი ბაგის ნახვა.
ჩემს თავს რაღაც ხდება ისევ
ჩემს თავს რაღაც ხდება ისევ...
გული უმწეოდღა სუნთქავს.
დროა, მზეს ვაჩვენო სისხლი,
სამყაროს უხუცეს მკურნალს!
ქარი ურჩობდა
გზა წვიმისგან ლაპლაპებდა,
ქარი ურჩობდა,
გაცილების ნება მთხოვა
ვიღაც უცნობმა.
დავთანხმდი და დამავიწყდა
მისთვის შეხედვა,
მერე დიდხანს მის ნაკვალევს
სული ეძებდა.
ქუჩა ჩანდა ნისლში, როგორც
გუნდრუკნაკმევი,
მის ღიღინში კი ისმოდა
სტეპის ჰანგები.
ახლაც მახსოვს ძველ ჭიშკართან
გზის დასასრული,
სიმღერებით ამიშალა
დარდი ფარული.
ღვიძლ ძმასავით მომაწოდა
ჯვარი სპილენძის,
შემარყია, შემირხია
გულში სიმები.
შეჩერებაც ვერ მოვასწარ,
დავიგვიანე,
სად ხარ, ჩემო თანამგზავრო,
შემეხმიანე!
უკანასკნელად
უკანასკნელად სანაპიროზე შევხვდით,
სადაც ყოველთვის ვხვდებოდით უწინ.
მაღალი იყო ნევაში წყალი
და წყალდიდობას ქალაქი უფრთხის.
ის საუბრობდა ზაფხულზე და რომ
ქალი-პოეტი ეს სირეგვნეა.
მე ასე მახსოვს სახლები მეფის,
ციხესიმაგრე პეტრე-პავლესი!
ჰაერი სულაც არ იყო ჩვენი
საამო იყო, ვით მადლი ღმრთისა
და ზუსტად იმ დროს მეღირსა მაშინ
ხმა უკანასკნელ შლეგ სიმღერისა.
როგორც ყოველთვის
როგორც ყოველთვის, გაყრის დღეებში,
იმ პირველ დღეთა გვეწვია ლანდი
და შემოიჭრა ვერცხლი ტირიფის,
დიდებულებით ჭაღარა კაბის.
ჩვენ, მედიდურებს, ჩლუნგებს, უგუნურებს
თვალთ ზეაღპყრობა გვჭირდება რაში?
დაიწყო ჩიტმა გალობა ღმერთთა
ვუფთხილდებოდით ერთმანეთს მაშინ.
როგორ უყურებ ნევას
როგორ უყურებ ნევას,
ხიდებზე შედგომას როგორ ბედავ?
ამოდ არ დავალ სევდად,
რაც დამელანდე შენ.
შავ ანგელოზებს ფრთები აქვთ ბასრი,
განკითხვის ჟამიც მოვა აწი
და ჟოლოსფერი კოცონთა ჯაჭვი
ამ თოვლში აყვავებულ ვარდებად ფეთქს.
მოხატული და ორმაგი
მოხატული და ორმაგი
ტყავის ქამრით მირტყა ქმარმა.
მე სარკმელთან შენ გელოდი,
არ ჩამიქრო ცეცხლი ალმა.
შეინათლა. სამჭედლოსთან
აიწელა კვამლის სვეტი.
ოჰ, ვერ შესძელ ჩემთან ყოფნა,
ტყვე სევდისთვის გამიმეტე.
სატანჯველი შევიხვედრე,
მე შენს გამო ცრემლი ვღვარე.
იქნებ გიყვარს ქერა ქალი,
ან წითური შეიყვარე?
კვნესა როგორ შევიკავო
გული თვრება კაეშანით,
ხელუხლები ლოგინი კი
მზის სხივებმა გაიშალეს.
მოწყენილია გზა
მოწყენილია გზა,
თითქოს დამრეციც არის.
ეს გუშინ იყო, როცა
შენს ხსოვნას მავედრებდი.
აქ დარჩა მხოლოდ ქარი
და შეძახილი მწყემსთა,
აღელვებული კედრები
ანკარა წყაროს წყლებთან.
მოვედი
მოვედი აქ, მე, უსაქმურა,
სულერთია, მოვიწყენ სად!
შემაღლებულზე ჩათვლემს წისქვილი,
თუგინდ საუკუნე იყუჩე აქ.
აბრეშუმასთან, გამხმართან, დაფრინავს
ის ალბათ ფუტკარია;
ტბასთან ვდგავარ, სირინოზს ვეძახი,
ის სირინოზი მკვდარია.
ჟანგისფერი ყლარტი ედება,
დამარჩხდა განიერი ტბა,
მთრთოლავ ვერხვებში მაღლიდან
მთვარემ მსუბუქმა გამოაბრწყინა.
ყველაფერი თითქო ახალია,
ნოტიო სუნი აქვთ ალვებს.
ჩუმად, ჩუმად ვარ მზად, რახანია,
მიწავ, კვლავ შენად გავხდე.
მე მუსიკასთან მარტო დამტოვე
მე მუსიკასთან მარტო დამტოვე,
ჩვენ შევთანხმდებით მალე სრულებით:
იგი უძირო წყალსატევია,
მე კი – აჩრდილი საყვედურებით.
მე მას არ ვუშლი ჟღერდეს გამებად,
ის კი – სიკვდილში დამეხმარება.
მე დავიბადე
მე დავიბადე არც ადრე, არც გვიან
ეს მადლიანი დროა ერთი.
მაგრამ ღალატის გარეშე ყოფნა
გულს არ ეწერა ღმერთით.
ნათელი ოთახი ახლა ბნელია,
ამიტომაც ჩემი მეგობრები,
როგორც მოწყენილი მწუხრის ჩიტები,
არშემდგარ სიყვარულზე
სიმღერებს მღერიან.
კარი დარჩა ღია
კარი დარჩა ღია,
სურნელია ცაცხვის . . .
მაგიდაზე გდია
შენი ხელთათმანი.
ფრთხილად ვუსმენ ჩურჩულს
შუქის ყვითელ წრისა,
რატომ მიმატოვე?
მე ვერ გამიგია . . .
მხიარული, მშვიდი
ხვალ იქნება დილა.
ამ ცხოვრებამ ლაღმა,
გული გადარია.
ის კი დაიღალა,
ფეთქავს უფრო ჩუმად.
იცი, ვკითხულობდი,
სული უკვდაავია . . .
1911
იგივე გაქვს ხმა
იგივე გაქვს ხმა, იგივე გავს მზერა,
თმებიც ისევ ისე აბრეშუმად შეგრჩა.
ყოველივე ისეა რაც ერთი წლის წინათ
შემოჭრილა ფანჯრიდან სხივი ნათელისა . . .
აჭრელდება კირი თეთრი კედლებისა,
საუცხოო სურნელი თეთრი შროშანისა,
და შენს მიერ თქმული სიტყვა ნუგეშისა
თუკი მოვუხმობ
თუკი მოვუხმობ, როგორც მჩვევია,
ძვირფას მეგობრებს, ბედნიერ წარსულს,
მე ამ უცნაურ გადაძახილში
მხოლოდ სიჩუმე თუ მაძლევს პასუხს.
ვცხოვრობ
ვცხოვრობ, საათში როგორც გუგული,
არა მშურს ტყეში ფრინველთ ჟღურტულის.
ვიძახი გუ-გუს ბედს არა ვყვედრი,
მაგრამ, იცოდე, ასეთი ხვედრი
მსურს იყოს მხოლოდ
ჩემი მტრის ბოლო.
ვით უცხოსთან
ვით უცხოსთან, თავს ისე ვგრძნობ,
საკუთარ სახლს თითქოს ვერ ვცნობ,
ვჭვრეტ სარკეში შიშის თვალებს.
რა ჩანს მათში, ღმერთო, ღმერთო! –
ყოველივე მე მგავს ერთობ...
ნუთუ ასე შევიცვალე?
