ავდარი
ავდრისა მითხარი და დარს ნუ ახსენებ.
დარიან ამინდში დარდი არ მასვენებს,
ლაჟვარდი სიბრაზით მავსებს,
რადგან სიყვარული, ახლა რომ მივტირი,
სწორედ რომ ელჭექის და იუპიტერის
წყალობით დამატყდა თავზე.
ნოემბრის ერთ ღამეს, როდესაც სახურავს
ხედნიდა მეხი და ჭექდა არნახულად
და შლიდა ფეიერვერკებს,
მეზობელ სახლიდან, ელჭექით დამფრთხალი,
პერანგის ამარა მომადგა კარს ქალი,
შინ შემომიშვაო, ეგებ:
"გამიღე, შიშისგან ვკანკალებ, მარტო ვარ,
ქმარი სამსახურში წავიდა, დამტოვა,
მოვალეობა აქვს რთული,
ავდრიან ღამეებს კარავში ათენებს,
ღამეში ამოწმებს მეხამრიდს ათეულს,
რომ პურის იშოვოს ფული."
ფრანკლინის გენიას მადლობა შევწირე.
წამიც და... ლამაზი მკლავებზე მეწვინა
და ვნების გვალბობდა ცვარი!..
- შენ, მეხამრიდებს რომ სხვებისთვის არიგებ,
საკუთარ ბინაში რატომ არ აიგე?
შეცდომა მოგსვლია მწარე...
და როცა დატოვა ცა იუპიტერმა,
როდესაც ღრუბლები მზით გადაიდევნა,
სახლისკენ გასწია ქალმა.
მომავალ პაემნად, წარღვნათა სადარი,
დამითქვა შემდეგი წვიმა და ავდარი,
შემდეგი ელვათა ქარვა.
მას შემდეგ, თვალს რული არ მომკარებია,
ცის ყოველ მოქუფრვას გავცქერდი ნებივრად,
ღრუბელთა ვითვალე რიგი.
ამაოდ ველოდი ქარიშხალს იმედით,
ამაოდ ვითვლიდი, ამაოდ ვითმენდი -
არ დაბრუნებულა იგი.
ქმრისთვის სარფიანი დამდგარა ამინდი,
გაუსაღებია ყველა მეხამრიდი
და გამდიდრებულა თურმე
და წაუყვანია ლაჟვარდის მხარეში,
სად ღამეებია ელჭექის გარეშე,
უწვიმქარიშხლო და ჩუმი.
დე, ჩემმა წუხილმა გზა განვლოს ათასი,
მივიდეს მასთან და უამბოს ავდარზე,
ღამე რომ ვუთიეთ ერთად.
უთხრას, რომ იმ მეხმა სარქველი ახადა
ჩემს გულს და მის ფსკერზე ყვავილი დახატა,
რომელიც მასა ჰგავს მეტად.
მოკვდე იდეისთვის
მოკვდე იდეისთვის - იდეაა კარგი.
მე კი უიდეოდ ყოფნამ მომინელა.
თუკი ვინმეს ეპყრა იდეების თარგი,
საომარი გზნებით თავს დამატყდა ყველა.
დამარწმუნეს, და მეც ვაღიარე მოკლედ
ცდომილება ჩემი, და მივენდე მასას,
თუმც, პირობა ერთი წავუყენე მასაც:
“მოვკვდეთ იდეისთვის, ოღონდ, ნელა მოვკვდეთ.”
ნუ ვიჩქარებთ გზაზე. ამ გზაშია გემო
ამქვეყნიურ ყოფის სიამეთა განცდის,
სიცოცხლეს ხომ, ხშირად, აჩქარების გამო,
იმ იდეას ვწირავთ, ხვალ რომ ყავლი გასდის.
და ვიხილავთ როცა საიქიოს კბოდეთ,
რა იქნება, განა, იმ გრძნობაზე მწარე,
რომ იდეა ჩვენი აღმოჩნდება მცდარი?!
მოვკვდეთ იდეისთვის, ოღონდ, ნელა მოვკვდეთ.
წმინდა ოქროპირნი მოუხმობენ მარტვილთ,
თუმც იმქვეყნად, თავად, არ ჩქარობენ წასვლას.
მოკვდნენ იდეისთვის - მიზეზია მათთვის
ამქვეყნიურ ტკბობის, არ იკლებენ რასაც.
შეიძლება, თვალში ისეთებიც მოგხვდეთ,
ტოლს რომ არ უდებენ წლებში მათუსალას
და უმხელენ ერთურთს საიდუმლოდ ამას:
“მოვკვდეთ იდეისთვის, ოღონდ, ნელა მოვკვდეთ.”
იდეათა გროვა თავგანწირვას ითხოვს
და სექტებიც რაზმებს ამზადებენ მისთვის.
ახალბედა მსხვერპლი სვამს ერთადერთ კითხვას:
“მზად ვარ მოვკვდე, ოღონდ - რომელ იდეისთვის?”
და რადგანაც ერთურთს გვანან სიბობოქრით,
ერთნაირი გზნებით აღელვებენ ალამს,
ბრძენი ეჭვით უცქერს ყოველივე ამას.
მოვკვდეთ იდეისთვის, ოღონდ, ნელა მოვკვდეთ.
სიკვდილს რომ მოჰქონდეს სამუდამო ზავი,
რაც აქ ძალადობას და ომს გუნდრუკს ვუკმევთ,
რაც აქ სისხლი ღვრილა და მოჭრილა თავი,
ამქვეყნიურ ედემს ავაგებდით უკვე.
მაგრამ ოქროს ხანა მას არასდროს მოსდევს,
კვლავ სწყურიათ ღმერთებს, სისხლს ითხოვენ ახალს
და ერთ სიკვდილს ბევრი სხვა სიკვდილი ახლავს...
მოვკვდეთ იდეისთვის, ოღონდ, ნელა მოვკვდეთ.
მოციქულნო, იქნებ, თქვენი ჯერიც დადგა!
წადით, მოკვდით თავად, დაგვითმია რიგი.
სხვებს აცალეთ, ოღონდ, აქ სიცოცხლე, რადგან
მათი ერთადერთი ქონებაა იგი!
სიკვდილი ხომ თავის ცელს ისედაც მოგვდებს,
ჩვენგან წაქეზება არ ჭირდება სულაც.
ფარდა - სასაკლაოს ამ სევდიან სურათს!
მოვკვდეთ იდეისთვის, ოღონდ, ნელა მოვკვდეთ.
ცუდი რეპუტაცია
სოფელში, ბედმა დამცინა,
მაქვს ცუდი რეპუტაცია.
გინდ ვდუმდე, გინდა ვღელავდე,
ტალახში მსვრიან ყელამდე!
არვის ვაწუხებ, თუმცა, მე ამით,
გზას თუ მივყვები მშვიდს და მიამიტს.
მაგრამ ხალხს აღიზიანებს,
მათ აზრს რომ არ იზიარებ.
ყველას ცუდის თქმა სწადია,
მუნჯების გარდა, ცხადია.
აღლუმის დილას, უწინამც
ლოგინში ვრჩები უწყინრად.
არ მსიამოვნებს, სახელდობრ,
მწყობრი მუსიკა სამხედრო.
არვის ვაწუხებ, თუმცა, მე ამით,
ბუკის ჰანგები თუ არ მეამა.
მაგრამ ხალხს აღიზიანებს,
მათ აზრს რომ არ იზიარებ.
თითის დაქნევა სწადიათ,
უხელოთ გარდა, ცხადია.
ქურდს თუ მისდევენ ბაღნარში,
მდევარს დავხვდები დაღმართში,
ხელს ვკრავ და, რაღა დავმალო,
ზღართანს მოადენს საბრალო.
თუმცა მე ამით არვის ვაწუხებ,
ვაშლის ქურდი თუ დავხსენ მარწუხებს.
მაგრამ ხალხს აღიზიანებს,
მათ აზრს რომ არ იზიარებ.
გადამიარონ სწადიათ,
უფეხოთ გარდა, ცხადია.
იერემიას გარეშეც
ვიცი, რაც მელის ხვალეში.
თუკი დაგრიხეს ბაწარი,
კისერზე შემომაწნავენ.
თუმც ამით არვის აკლდება გროში,
თუკი ჩემი გზა არ მიდის რომში.
მაგრამ ხალხს აღიზიანებს,
მათ აზრს რომ არ იზიარებ.
სახრჩობელაზე სწადიათ
მნახონ. ბრმათ გარდა, ცხადია.
ავდრისა მითხარი და დარს ნუ ახსენებ.
დარიან ამინდში დარდი არ მასვენებს,
ლაჟვარდი სიბრაზით მავსებს,
რადგან სიყვარული, ახლა რომ მივტირი,
სწორედ რომ ელჭექის და იუპიტერის
წყალობით დამატყდა თავზე.
ნოემბრის ერთ ღამეს, როდესაც სახურავს
ხედნიდა მეხი და ჭექდა არნახულად
და შლიდა ფეიერვერკებს,
მეზობელ სახლიდან, ელჭექით დამფრთხალი,
პერანგის ამარა მომადგა კარს ქალი,
შინ შემომიშვაო, ეგებ:
"გამიღე, შიშისგან ვკანკალებ, მარტო ვარ,
ქმარი სამსახურში წავიდა, დამტოვა,
მოვალეობა აქვს რთული,
ავდრიან ღამეებს კარავში ათენებს,
ღამეში ამოწმებს მეხამრიდს ათეულს,
რომ პურის იშოვოს ფული."
ფრანკლინის გენიას მადლობა შევწირე.
წამიც და... ლამაზი მკლავებზე მეწვინა
და ვნების გვალბობდა ცვარი!..
- შენ, მეხამრიდებს რომ სხვებისთვის არიგებ,
საკუთარ ბინაში რატომ არ აიგე?
შეცდომა მოგსვლია მწარე...
და როცა დატოვა ცა იუპიტერმა,
როდესაც ღრუბლები მზით გადაიდევნა,
სახლისკენ გასწია ქალმა.
მომავალ პაემნად, წარღვნათა სადარი,
დამითქვა შემდეგი წვიმა და ავდარი,
შემდეგი ელვათა ქარვა.
მას შემდეგ, თვალს რული არ მომკარებია,
ცის ყოველ მოქუფრვას გავცქერდი ნებივრად,
ღრუბელთა ვითვალე რიგი.
ამაოდ ველოდი ქარიშხალს იმედით,
ამაოდ ვითვლიდი, ამაოდ ვითმენდი -
არ დაბრუნებულა იგი.
ქმრისთვის სარფიანი დამდგარა ამინდი,
გაუსაღებია ყველა მეხამრიდი
და გამდიდრებულა თურმე
და წაუყვანია ლაჟვარდის მხარეში,
სად ღამეებია ელჭექის გარეშე,
უწვიმქარიშხლო და ჩუმი.
დე, ჩემმა წუხილმა გზა განვლოს ათასი,
მივიდეს მასთან და უამბოს ავდარზე,
ღამე რომ ვუთიეთ ერთად.
უთხრას, რომ იმ მეხმა სარქველი ახადა
ჩემს გულს და მის ფსკერზე ყვავილი დახატა,
რომელიც მასა ჰგავს მეტად.
მოკვდე იდეისთვის
მოკვდე იდეისთვის - იდეაა კარგი.
მე კი უიდეოდ ყოფნამ მომინელა.
თუკი ვინმეს ეპყრა იდეების თარგი,
საომარი გზნებით თავს დამატყდა ყველა.
დამარწმუნეს, და მეც ვაღიარე მოკლედ
ცდომილება ჩემი, და მივენდე მასას,
თუმც, პირობა ერთი წავუყენე მასაც:
“მოვკვდეთ იდეისთვის, ოღონდ, ნელა მოვკვდეთ.”
ნუ ვიჩქარებთ გზაზე. ამ გზაშია გემო
ამქვეყნიურ ყოფის სიამეთა განცდის,
სიცოცხლეს ხომ, ხშირად, აჩქარების გამო,
იმ იდეას ვწირავთ, ხვალ რომ ყავლი გასდის.
და ვიხილავთ როცა საიქიოს კბოდეთ,
რა იქნება, განა, იმ გრძნობაზე მწარე,
რომ იდეა ჩვენი აღმოჩნდება მცდარი?!
მოვკვდეთ იდეისთვის, ოღონდ, ნელა მოვკვდეთ.
წმინდა ოქროპირნი მოუხმობენ მარტვილთ,
თუმც იმქვეყნად, თავად, არ ჩქარობენ წასვლას.
მოკვდნენ იდეისთვის - მიზეზია მათთვის
ამქვეყნიურ ტკბობის, არ იკლებენ რასაც.
შეიძლება, თვალში ისეთებიც მოგხვდეთ,
ტოლს რომ არ უდებენ წლებში მათუსალას
და უმხელენ ერთურთს საიდუმლოდ ამას:
“მოვკვდეთ იდეისთვის, ოღონდ, ნელა მოვკვდეთ.”
იდეათა გროვა თავგანწირვას ითხოვს
და სექტებიც რაზმებს ამზადებენ მისთვის.
ახალბედა მსხვერპლი სვამს ერთადერთ კითხვას:
“მზად ვარ მოვკვდე, ოღონდ - რომელ იდეისთვის?”
და რადგანაც ერთურთს გვანან სიბობოქრით,
ერთნაირი გზნებით აღელვებენ ალამს,
ბრძენი ეჭვით უცქერს ყოველივე ამას.
მოვკვდეთ იდეისთვის, ოღონდ, ნელა მოვკვდეთ.
სიკვდილს რომ მოჰქონდეს სამუდამო ზავი,
რაც აქ ძალადობას და ომს გუნდრუკს ვუკმევთ,
რაც აქ სისხლი ღვრილა და მოჭრილა თავი,
ამქვეყნიურ ედემს ავაგებდით უკვე.
მაგრამ ოქროს ხანა მას არასდროს მოსდევს,
კვლავ სწყურიათ ღმერთებს, სისხლს ითხოვენ ახალს
და ერთ სიკვდილს ბევრი სხვა სიკვდილი ახლავს...
მოვკვდეთ იდეისთვის, ოღონდ, ნელა მოვკვდეთ.
მოციქულნო, იქნებ, თქვენი ჯერიც დადგა!
წადით, მოკვდით თავად, დაგვითმია რიგი.
სხვებს აცალეთ, ოღონდ, აქ სიცოცხლე, რადგან
მათი ერთადერთი ქონებაა იგი!
სიკვდილი ხომ თავის ცელს ისედაც მოგვდებს,
ჩვენგან წაქეზება არ ჭირდება სულაც.
ფარდა - სასაკლაოს ამ სევდიან სურათს!
მოვკვდეთ იდეისთვის, ოღონდ, ნელა მოვკვდეთ.
ცუდი რეპუტაცია
სოფელში, ბედმა დამცინა,
მაქვს ცუდი რეპუტაცია.
გინდ ვდუმდე, გინდა ვღელავდე,
ტალახში მსვრიან ყელამდე!
არვის ვაწუხებ, თუმცა, მე ამით,
გზას თუ მივყვები მშვიდს და მიამიტს.
მაგრამ ხალხს აღიზიანებს,
მათ აზრს რომ არ იზიარებ.
ყველას ცუდის თქმა სწადია,
მუნჯების გარდა, ცხადია.
აღლუმის დილას, უწინამც
ლოგინში ვრჩები უწყინრად.
არ მსიამოვნებს, სახელდობრ,
მწყობრი მუსიკა სამხედრო.
არვის ვაწუხებ, თუმცა, მე ამით,
ბუკის ჰანგები თუ არ მეამა.
მაგრამ ხალხს აღიზიანებს,
მათ აზრს რომ არ იზიარებ.
თითის დაქნევა სწადიათ,
უხელოთ გარდა, ცხადია.
ქურდს თუ მისდევენ ბაღნარში,
მდევარს დავხვდები დაღმართში,
ხელს ვკრავ და, რაღა დავმალო,
ზღართანს მოადენს საბრალო.
თუმცა მე ამით არვის ვაწუხებ,
ვაშლის ქურდი თუ დავხსენ მარწუხებს.
მაგრამ ხალხს აღიზიანებს,
მათ აზრს რომ არ იზიარებ.
გადამიარონ სწადიათ,
უფეხოთ გარდა, ცხადია.
იერემიას გარეშეც
ვიცი, რაც მელის ხვალეში.
თუკი დაგრიხეს ბაწარი,
კისერზე შემომაწნავენ.
თუმც ამით არვის აკლდება გროში,
თუკი ჩემი გზა არ მიდის რომში.
მაგრამ ხალხს აღიზიანებს,
მათ აზრს რომ არ იზიარებ.
სახრჩობელაზე სწადიათ
მნახონ. ბრმათ გარდა, ცხადია.
