მო, რადგან გულში არა მაქვს თმენა
მო, რადგან გულში არა მაქვს თმენა, მო, რადგან სულში ცეცხლთა მაქვს ცვენა,
გადიქცა ლექსად ეს მწველი გული,
იხილავ ღამით შუქად მის ფენას.
გულს სისხლი არ მდის, თუმც შენ სინაზე
თუ აღძრავს, მოვა სისხლის ზღვა დენად.
როცა შევავლე მის ნეზ წელს თვალი,
ახლოს მისვლამდე დადუმდა ენა.
მთელი ქვეყანა, რომელსაც შენთვის
ვგულობ, მოგითხრობს ჩემს წუხილს-წყენას.
შენს ლალ ბაგეებს
შენს ლალ ბაგეებს უწოდეს სული – ეს მართალია?
შენს წვრილ ხაზ-წარბებს უწოდეს ბმული – ეს მართალია?
როცა შევიცან, ბაგენი შენნი მეტკბილა ფრიად,
ვისაც ვანდე, თქვა; ჭორია სრული – ეს მართალია?
შენ ბაგეთ სიტკბო, მე დავინახე მეწამულ ფერად,
მითხეს არისო სისხლისგან სხმული – ეს მართალია?
გული ვიხილე მაგ შენს ნიკაპის პაწია ღრმულში,
თქვეს; იოსებ არს დილეგში ფლული – ეს მართალია?
წელი გამიხდა ღერის ოდენა მაგ შენი ზილფის,
მითხრეს; ეს სიტყვა მრავლად არს თქმული – ეს მართალია?
ლალის ზანდუკში მე დავინახე მარგალიტთ წყობა,
თქვეს; არის ბაგე კბილებით მკული –ეს მართალია?
ვზრახდი; შენს ირგვლივ ვერ გაიკვალავს გზასაც ნიავი,
ტრფობას უპყრია, თქვეს, შენი გული ეს მართალია?
როს ცოცხლდებოდა ბაგენი შენნი ჩემს გულის მშველად,
თქვეს; მაშინ გაჩნდა ტრფობანი
ტრული – ეს მართალია?
და გემონება ტანად ალვას თვით სამოთხის ხენი,
გიქეს მშვენება უსაზღვროდ ვრცელი – ეს მართალია?
შეგწირეთ თავი, გული და გონი ვბოძეთ შენს ბაგეთ,
თუმცა ეს ყველა, ყოფილა გმული – ეს მართალია?
თვალის ჯადოთი შეჰყარე სნება ამ გულს სასტიკი,
შენს წელს მირჩევენ სალბუნად წყლულის – ეს მართალია?
გრაცხდი მწვალებლად; მიტომ ფარავს-თქო თვის სახეს აგრე,
თუმც პირმთვარეს გიწოდეს რჯული – ეს მართალია?
მხოლოდ ის ვიცი, ბნელზე ბნელა
თმა კავი მისი,
გრაცხეს მარტივად, სათქმელად რთული – ეს მართალია?
წყლით სავსე ღრუბლად გადაქცეული იხილეს თვალი,
გიქეს ღაწვები შლილ ვარდად ხმული – ეს მართალია?
ახალ ყვავილზეც ტურფად გსახავ შენ, ტანად უტურფესს,
გრდემლივით მძიმედ გისახეს გული – ეს მართალია?
თვალად არ გიჩნდეს
თვალად არ გიჩნდეს იგი თვალი შენ თუ ვერ გნახა,
ღაწვი თუ არ ხვეტს შენს ფეხთამტვერს ყოფილა გლახა,
და სიტყვა იგი, შენს მშვენებას თუკი არ აქებს
ჩათვალე ფშვინვად, მთლად როყიო ყოფილა რახან.
მო, რადგან გულში არა მაქვს თმენა, მო, რადგან სულში ცეცხლთა მაქვს ცვენა,
გადიქცა ლექსად ეს მწველი გული,
იხილავ ღამით შუქად მის ფენას.
გულს სისხლი არ მდის, თუმც შენ სინაზე
თუ აღძრავს, მოვა სისხლის ზღვა დენად.
როცა შევავლე მის ნეზ წელს თვალი,
ახლოს მისვლამდე დადუმდა ენა.
მთელი ქვეყანა, რომელსაც შენთვის
ვგულობ, მოგითხრობს ჩემს წუხილს-წყენას.
შენს ლალ ბაგეებს
შენს ლალ ბაგეებს უწოდეს სული – ეს მართალია?
შენს წვრილ ხაზ-წარბებს უწოდეს ბმული – ეს მართალია?
როცა შევიცან, ბაგენი შენნი მეტკბილა ფრიად,
ვისაც ვანდე, თქვა; ჭორია სრული – ეს მართალია?
შენ ბაგეთ სიტკბო, მე დავინახე მეწამულ ფერად,
მითხეს არისო სისხლისგან სხმული – ეს მართალია?
გული ვიხილე მაგ შენს ნიკაპის პაწია ღრმულში,
თქვეს; იოსებ არს დილეგში ფლული – ეს მართალია?
წელი გამიხდა ღერის ოდენა მაგ შენი ზილფის,
მითხრეს; ეს სიტყვა მრავლად არს თქმული – ეს მართალია?
ლალის ზანდუკში მე დავინახე მარგალიტთ წყობა,
თქვეს; არის ბაგე კბილებით მკული –ეს მართალია?
ვზრახდი; შენს ირგვლივ ვერ გაიკვალავს გზასაც ნიავი,
ტრფობას უპყრია, თქვეს, შენი გული ეს მართალია?
როს ცოცხლდებოდა ბაგენი შენნი ჩემს გულის მშველად,
თქვეს; მაშინ გაჩნდა ტრფობანი
ტრული – ეს მართალია?
და გემონება ტანად ალვას თვით სამოთხის ხენი,
გიქეს მშვენება უსაზღვროდ ვრცელი – ეს მართალია?
შეგწირეთ თავი, გული და გონი ვბოძეთ შენს ბაგეთ,
თუმცა ეს ყველა, ყოფილა გმული – ეს მართალია?
თვალის ჯადოთი შეჰყარე სნება ამ გულს სასტიკი,
შენს წელს მირჩევენ სალბუნად წყლულის – ეს მართალია?
გრაცხდი მწვალებლად; მიტომ ფარავს-თქო თვის სახეს აგრე,
თუმც პირმთვარეს გიწოდეს რჯული – ეს მართალია?
მხოლოდ ის ვიცი, ბნელზე ბნელა
თმა კავი მისი,
გრაცხეს მარტივად, სათქმელად რთული – ეს მართალია?
წყლით სავსე ღრუბლად გადაქცეული იხილეს თვალი,
გიქეს ღაწვები შლილ ვარდად ხმული – ეს მართალია?
ახალ ყვავილზეც ტურფად გსახავ შენ, ტანად უტურფესს,
გრდემლივით მძიმედ გისახეს გული – ეს მართალია?
თვალად არ გიჩნდეს
თვალად არ გიჩნდეს იგი თვალი შენ თუ ვერ გნახა,
ღაწვი თუ არ ხვეტს შენს ფეხთამტვერს ყოფილა გლახა,
და სიტყვა იგი, შენს მშვენებას თუკი არ აქებს
ჩათვალე ფშვინვად, მთლად როყიო ყოფილა რახან.
