ადამიანი
ის მკვდრად შერაცხეს,
რადგან ქვები კვლავ სდუმან მასზე,
რადგან შამბნარმა შთანთქა სავსებით
და ჩანჩქერების წყალვარდნილი
ყრუდ ახშობს მის ხმას.
თუმცა, მეკვლეებს
კლდე წიგნივით გადაეშალათ,
ხავსმა გაანდო კვალი ძებნილი,
ფილა-ფიქალი აწ გატეხილი,
აჩრდილი-ჩქამი გარინდებული.
გაქცევა უტყვი ზეციერი მინიშნებისკენ:
მათ აედევნენ მონადირენი,
ცის მნათობებით მიდევნებულნი.
მიგნებულებს კი
აეხსნებათ ენა და ნიჭი
გაუგონარი ამეტყველებით.
გამოთხოვება
მწირ ქოხმახებში ბჟუტავს სანთელი,
გაუსაძლისი ბორგავს გრიგალი, თოვს და ღამეა.
ნუ სტირი! მგლების დამშეულ ხროვას ვერ ვუღალატებ.
ვერ დავბრუნდები იქ, სადაც ვვლიდი კარგახანია.
უგზო სოფელში დილაობით კვალს ნუ დაეძებ,
ნუღარ მოიხმობ ხელკეტიან მონადირეებს.
შერჩეთ გაჩრილი ძილისგუდებს თმა-წვერში ძეძვი,
მე კი მყივანი ღვთის ღაღადი შემეხმიანოს.
არავინ
ამ კართა მიღმა არავინ ცხოვრობს,
სავარგი ჩემთვის, –
ფიქრობდა კაცი
და კიბეს ზევით მიუყვებოდა,
სხვენში ასული
სინჯავდა დიდხანს ნარმის თეთრეულს.
უფრო ადრე კი მის კარს არავინ
ჩამოუარა, მიმავალმა სარდაფისაკენ,
იგი კარგა ხანს სინჯავდა წრიაპს.
შემთხვევით შეხვდნენ ორივენი უკანა გზაზე
და შემკრთალები მიესალმნენ ერთიმეორეს.
ერთიც, მეორეც კიდევ იდგა გარინდებული
წამით კარს უკან, ბინადრობდა სადაც არავინ.
ერთ მზესუმზირას
თვალებნუგეშავ, შენ, ნედლფრთიანო!
ეკმარა კია მიწიერი ეს სამფლობელო გატოტვილ ფესვებს,
შენი ჯიშისთვის ასე სავსედ და ასე უცხოდ
რომ ამოზრდილხარ?
ველურ ფუტკართა თაფლის ვარსკვლავო,
სუსხშეპარულ შემოდგომაზე ფრინველთ ხმიადო,
ნოემბრის ხისტი ქარაშოტებით
თავგაძარცული, სიცარიელეს
საკუთარი მხრებით რომ ზიდავ,
და დადრეკილი ჩარაზულ კართან
ზამთრისთვის მზად ხარ
მკერდგაღეღილი გოლეულივით,
ცა რომ დაბარდნის ქათქათა თოვლით.
უსახლკაროთა სავედრებელი სიმღერა
რას იმღერიან ღამით, ნეტავ, საბრალო ყრმები?
“გაპარსე კრავი, გაპარსე კრავი,
ზეციერო, შენ, მეცხვარეო!”
რას იმღერიან ღამით საბრალო დედანი, ნეტავ?
“დაჩეჩე მატყლი, ქსოვე სამოსი,
ზეციერო, შენ, ქალბატონო!”
რას იმღერიან ღამით საბრალო მამანი, ნეტავ?
“დაჩეხე შეშა, მოთრიმლე ტყავი,
შენ, ორლესულო ქარო-ბატონო!”
რას იმღერიან ღამით მარჯი მეურვეები?
“გააღე კარი, გახსენი სკივრი,
შედგი ღუმელში საცხობად პური,
გამოარიდე შებოლვას ხორცი,
ოღონდ ჯერ ავი დააბი ძაღლი
მაგარი ჯაჭვით!
ეს საბრალონი დღეს ასე ტკბილად თოვლს უმღერიან.”
ცოდვა
ტყუილად ვცდილობთ ზღვით გადახვეწას,
ნაპირებიდან გვიმზერენ ყველგან
მკვდარი თევზების ცივი თვალები,
ხმელეთ-ხმელეთ გვითვალთვალებენ.
რადგან მდუმარე სხლტომა-ზიმზიმი
კონტინენტების ფესვთა სიღრმეზე
საზარელმა გოდებამ შესძრა.
ბალახის წნული ბადეები უფრო ჩასკვნილან,
ვიდრე - ბღაუჭა საცეცები წყალმცენარეთა.
ყოველცისმარე უმეცარი მეთევზეები
ნავებში მარად ყავლგაუსვლელს ხაპავენ და
გადაისვრიან ბაზრობათა აურზაურში,
იქ, სადაც ჩვენთვის განკითხვის დღე მდუმრიად რჩება.
წლის ბოლოს ნათქვამი
სიტყვები მძიმე, არდარჩენილი,
თოვლის ნამქერში თეთრად წერილი.
სიტყვები, უკვე რომ არ ვენდობით,
ზეცის და მტრედთა გასანდობარი,
სულ უსახელოდ შთენილ ქართათვის,
ჯერაც არმოსულ ანგელოზთათვის.
გაშლილი ხელები
აი, ესაა ყველაფერი, რაც ზედმეტია:
არც ვარდის ზეთი, არც ყაყაჩოს თესლის იოტა,
მუხლებზე გიწყობ ათ ცალ თეთრ მთვარეს,
გაბზარულან და არც არასდროს გასრულდებიან.
ის მკვდრად შერაცხეს,
რადგან ქვები კვლავ სდუმან მასზე,
რადგან შამბნარმა შთანთქა სავსებით
და ჩანჩქერების წყალვარდნილი
ყრუდ ახშობს მის ხმას.
თუმცა, მეკვლეებს
კლდე წიგნივით გადაეშალათ,
ხავსმა გაანდო კვალი ძებნილი,
ფილა-ფიქალი აწ გატეხილი,
აჩრდილი-ჩქამი გარინდებული.
გაქცევა უტყვი ზეციერი მინიშნებისკენ:
მათ აედევნენ მონადირენი,
ცის მნათობებით მიდევნებულნი.
მიგნებულებს კი
აეხსნებათ ენა და ნიჭი
გაუგონარი ამეტყველებით.
გამოთხოვება
მწირ ქოხმახებში ბჟუტავს სანთელი,
გაუსაძლისი ბორგავს გრიგალი, თოვს და ღამეა.
ნუ სტირი! მგლების დამშეულ ხროვას ვერ ვუღალატებ.
ვერ დავბრუნდები იქ, სადაც ვვლიდი კარგახანია.
უგზო სოფელში დილაობით კვალს ნუ დაეძებ,
ნუღარ მოიხმობ ხელკეტიან მონადირეებს.
შერჩეთ გაჩრილი ძილისგუდებს თმა-წვერში ძეძვი,
მე კი მყივანი ღვთის ღაღადი შემეხმიანოს.
არავინ
ამ კართა მიღმა არავინ ცხოვრობს,
სავარგი ჩემთვის, –
ფიქრობდა კაცი
და კიბეს ზევით მიუყვებოდა,
სხვენში ასული
სინჯავდა დიდხანს ნარმის თეთრეულს.
უფრო ადრე კი მის კარს არავინ
ჩამოუარა, მიმავალმა სარდაფისაკენ,
იგი კარგა ხანს სინჯავდა წრიაპს.
შემთხვევით შეხვდნენ ორივენი უკანა გზაზე
და შემკრთალები მიესალმნენ ერთიმეორეს.
ერთიც, მეორეც კიდევ იდგა გარინდებული
წამით კარს უკან, ბინადრობდა სადაც არავინ.
ერთ მზესუმზირას
თვალებნუგეშავ, შენ, ნედლფრთიანო!
ეკმარა კია მიწიერი ეს სამფლობელო გატოტვილ ფესვებს,
შენი ჯიშისთვის ასე სავსედ და ასე უცხოდ
რომ ამოზრდილხარ?
ველურ ფუტკართა თაფლის ვარსკვლავო,
სუსხშეპარულ შემოდგომაზე ფრინველთ ხმიადო,
ნოემბრის ხისტი ქარაშოტებით
თავგაძარცული, სიცარიელეს
საკუთარი მხრებით რომ ზიდავ,
და დადრეკილი ჩარაზულ კართან
ზამთრისთვის მზად ხარ
მკერდგაღეღილი გოლეულივით,
ცა რომ დაბარდნის ქათქათა თოვლით.
უსახლკაროთა სავედრებელი სიმღერა
რას იმღერიან ღამით, ნეტავ, საბრალო ყრმები?
“გაპარსე კრავი, გაპარსე კრავი,
ზეციერო, შენ, მეცხვარეო!”
რას იმღერიან ღამით საბრალო დედანი, ნეტავ?
“დაჩეჩე მატყლი, ქსოვე სამოსი,
ზეციერო, შენ, ქალბატონო!”
რას იმღერიან ღამით საბრალო მამანი, ნეტავ?
“დაჩეხე შეშა, მოთრიმლე ტყავი,
შენ, ორლესულო ქარო-ბატონო!”
რას იმღერიან ღამით მარჯი მეურვეები?
“გააღე კარი, გახსენი სკივრი,
შედგი ღუმელში საცხობად პური,
გამოარიდე შებოლვას ხორცი,
ოღონდ ჯერ ავი დააბი ძაღლი
მაგარი ჯაჭვით!
ეს საბრალონი დღეს ასე ტკბილად თოვლს უმღერიან.”
ცოდვა
ტყუილად ვცდილობთ ზღვით გადახვეწას,
ნაპირებიდან გვიმზერენ ყველგან
მკვდარი თევზების ცივი თვალები,
ხმელეთ-ხმელეთ გვითვალთვალებენ.
რადგან მდუმარე სხლტომა-ზიმზიმი
კონტინენტების ფესვთა სიღრმეზე
საზარელმა გოდებამ შესძრა.
ბალახის წნული ბადეები უფრო ჩასკვნილან,
ვიდრე - ბღაუჭა საცეცები წყალმცენარეთა.
ყოველცისმარე უმეცარი მეთევზეები
ნავებში მარად ყავლგაუსვლელს ხაპავენ და
გადაისვრიან ბაზრობათა აურზაურში,
იქ, სადაც ჩვენთვის განკითხვის დღე მდუმრიად რჩება.
წლის ბოლოს ნათქვამი
სიტყვები მძიმე, არდარჩენილი,
თოვლის ნამქერში თეთრად წერილი.
სიტყვები, უკვე რომ არ ვენდობით,
ზეცის და მტრედთა გასანდობარი,
სულ უსახელოდ შთენილ ქართათვის,
ჯერაც არმოსულ ანგელოზთათვის.
გაშლილი ხელები
აი, ესაა ყველაფერი, რაც ზედმეტია:
არც ვარდის ზეთი, არც ყაყაჩოს თესლის იოტა,
მუხლებზე გიწყობ ათ ცალ თეთრ მთვარეს,
გაბზარულან და არც არასდროს გასრულდებიან.
