Cherchez la femme
სექტემბრის საღამოს ჩვენ ვიწექით სახურავზე, ყველაზე მაღლა
ზევიდან დავყურებდით ვარსკვლავებს, ერთმანეთის თვალებში
თვალებახვეულ სამყაროს მორბენალს ტყეში-ზევიდან დავყურებდით.
შენ ამბობდი: ნეტავ რატომაა მთვარე ესოდენ დიდი, ამგვარად ნარინჯისფერი
მეშინია არ ჩამოვარდეს. ძალიან მეშინია
მე კი ვიყავი ისეთი მთვრალი, ისეთი ფართო, ყოვლისმომცველი, ისეთი-ბევრი.
ერთი მე პასუხობდა რომ ყველაფერი მარტივია. ეფექტი გამოწვეულია დედამიწის ატმოსფეროთი. როცა მთვარე ახლოსაა ჰორიზონტთან, სხივმა უნდა გაიაროს გაცილებით მსხვილ ატმოსფერულ ფენაში და სანამ იგი ჩვენს თვალებამდე მოაღწევს, ლურჯი, მწვანე და იისფერი ნაწილები აღქმადი სინათლისა გაიფანტება ჰაერის მოლეკულების მიერ.
მეორე მე ამბობდა: არ ვიცი.
სხვა მე ჯიუტად იმეორებდა: მთვარე ასტროლოგიურად პიროვნებას განასახიერებს. იგი სექტემბრის ბოლოს იმყოფება ლომის ზოდიაქოში და ამგვარ ზომა-შეფერილობით ხაზს უსვამს ლომის ნიშნის ქვეშ დაბადებული ადამიანების დომინირებად ექსტრავაგანტულ და ეგოცენტრისტულ თავისებურებებს.
ბოლო მე კი გაჰყვიროდა: სისულელეა!! ეს უბრალოდ ჰელიოსის ეტლს გასძვრა ”კალპაკი”.
მაგრამ იმ ღამეს, ყოველი ჩემთაგანი
შენს შიშებს იზიარებდა.
“მე დავწექი”
მე დავწექი.
დავწექი გულაღმა.
დავწექი მოწყვეტით, როგორც ბლოკბასტერის გმირი წვება ხოლმე
ფილმის მიწურულს,
როცა უკან ყველაფერი ფეთქდება.
დავწექი, როგორც ჩახმახი
და წამით, მთელი სამყაროს ხმები გადავფარე.
დავწექი როგორც ნისლი
დავწექი გმირულად, როგორც ცხრა ძმა ხერხეულიძე.
დავწექი, როგორც ბერლინის კედელი, შვებისმომგვრელად.
დავწექი რომ ვიყო ცის პარალელური.
მე დავწექი რომ ღვთაებებივით დავხუჭო თვალი.
მე დავწექი რომ დავივიწყო.
მე დავწექი რომ დავწვა,
დავწექი რომ დავწვე, ვიწვე, ვიწვალო და ვიწველო სიზმრები.
დავწექი, რომ მიწას გავუთანაბრდე.
დავწექი, რომ ვიბორგო და ვიტრიალო საკუთარი ღერძის გარშემო.
დავწექი, რომ გავიზარდო.
მე დავწექი, რომ წინ ვიყურო.
მაგრამ წინ მხოლოდ ჩემს ფეხებს ვხედავ.
მგონი, ჯობია ავდგე.
სული
ის დაბრუნდა
ნამგზავრი, დაქანცული
წაიხემსა
გამიხადა, დამკიდა
ხერხემალზე
მაღვიძარა დაქოქა
და ჩათვლიმა:
დავიბადე
გაეღვიძა
მოირგო სამოსი
მაღვიძარა დალეწა
და ლექსის დასაწერად
გავიდა ბნელ ქუჩაში:
შობა.
წერილი მოკვდავს
შენ მიდიოდი. გიძღვოდა
უხილავი ტვირთი.
სპირალზე წამოგეცვა
და მიაგორებდი სიჭარმაგისკენ როგორც გუნდას
თანაბრად მზარდს წლების თოვლზე.
ვერც შენ ამჩნევდი სხვისას
გიხაროდა ჩამორჩენისას
და სწუხდი ასწრებდი თუკი.
თეთრ თაბახზე ბავშვის ხელით
დახატული სიზიფე,
ოდითგან უსინათლო, შეჰყურებდი
ერთადერთ მზეს,
რომელზეც წერია:
”ვინც თაბახი დასწვა
ის დაწვა სამუდამოდ”.
გაგარინი შოთა - Gagarin Shota
