ავტოგრაფი
შენი ყვითელი კოცნა,
შემოდგომა,
ერთ ზანტ ქარზე ჩამოჯდა
და დაჟინებით უკან გამომყვა.
მივიღე
და ვინახავ
როგორც რაღაც სიმბოლურს შენგან,
როგორც მეგობრულ ავტოგრაფს,
თითქოსდა ”მადლობის” მსგავსს
იმისთვის,რომ არ გავიზიარე
ზაფხული ესე.
მივიღე
და ვარკვევ
ჩემს წინაშე
შენს წლეულ ზრახვებს.
გაჩერება “აკადემია”
ჩემი მგრძნობელობა
ეს ბოლო შუადღეებია
ძლიერ დამძიმდა
ლიმონის ხის ამ სურნელით,
რომელიც თვალის კლინიკიდან
და კათოლიკური ეკლესიიდან იძვრის,
და ასე დაჟინებით სარგებლობს
ხსოვნითა და ნოსტალგიით.
ძლიერ დამძიმდა.
ძალიან წუხს,
არ შეუძლია,
არ გააჩნია ორ დრახმაზე მეტი:
ორი წუთი აქვს მხოლოდ,
რათა შევიდეს,
ვიდრე მიაღწევს
”პანგრატი-კიპსელის”
გადატვირთულ მოსახვევს,
”დავიწყება-უარყოფის”
მომავალ მოსახვევს.
მოულოდნელობანი
ღმერთო ჩემო, რა აღარ გველოდება
აქ ვზივარ და ვზივარ.
გაუწვიმებლად წვიმს
ისე, როგორც ჩრდილი
სხეულს გვიბრუნებს ხოლმე.
აქ ვზივარ და ვზივარ.
მე აქ, პირდაპირ ჩემი გული
და მოშორებით
ჩემი დაღლილი კავშირი მასთან.
ასე, რათა ბევრნი ვჩანდეთ
როცა კი სიცარიელე თვლას დაგვიწყებს.
ცარიელი ოთახი ქროლავს.
მტკიცედ ვადგავარ იმავე გზას,
რომელიც აღსაგველი მაქვს.
შენგან არაფერი ისმის.
ფოტო შენი უძრავია.
იყურები თითქოსდა მოდიხარ
იღიმი და თითქოს არც კი.
გამომშრალი ყვავილები
გიმეორებენ შეუჩერებლად.
შეურყვნელი მათი სახელი-Semprevives.
Semprevives - მარად და მარად.
არ მოხდეს ისე, რომ დაგავიწყდეს
ის რაც შენ არ ხარ.
დრო მეკითხება
საიდან მსურს რომ გაიაროს
ზუსტად როგორ წარმოვითქმები:
ჩავდივარ თუ ჩავესვენები.
სისულელეა.
მართლწერა არანაირ დასასრულს არ ცნობს.
შენგან არაფერი ისმის.
ფოტო შენი უძრავია.
გაუწვიმებლად წვიმს.
ისევე როგორც ჩრდილი მიბრუნებს სხეულს.
ისევე როგორც ჩვენ შევხვდებით ერთ დღეს
იქ, ზემოთ.
რომელიღაც ამწვანებულ სიმეჩხერეში
დაჩრდილულ მოულოდნელობებითა
და მარადმწვანე ბრუნვებით.
მკვეთრი მდუმარების მკვლევარს შევიგრძნობთ
განვითარებული სახე
მძაფრი თრობისა, რომელსაც აქ, ქვემოთ შეხვედრა იწვევს_
მოვა სიცარიელის შესაქმნელად.
და მაშინ ჩვენ დაგვატყვევებს ცეცხლოვანი შეუცნობლობა.
ალერსის გაგრძელებული სახე,
რომელიც აქ, ქვემოთ შეხვედრას ასე შეეფერება.
ჰო, ჩვენ შევხვდებით.
მსუბუქად ამოსუნთქვით,
სწრაფვისგან ფარულად. სიმძიმის წამიერი არარსებობის თავსხმაში
რომელიღაც მოგზაურობაში დაუსრულებელისა უსასრულოდ-
დანაკარგთა გადაცემის ცერემონიაზე ნაცნობისათვის
მისი დიდი წვლილისათვის უცნობისადმი.
მოხმობილნი მისიის შუქფენაზე,
ადვილადდაშლად მიზნებისა და ცათა გამომშვიდობების
ორგიებზე,
ერთ დროს ძალზე მნიშვნელოვანთა.
ვგონებ დისტანციათა ეს თანხლება
რაღაც უხალისო, უღიმღამო იქნება
და დაე იხალისოს არაფრისაგან არმყოფობამ.
იქნებ იმიტომ, რომ ნადიმს სული დააკლდება.
სხეული.
ვუყვირი ფერფლს
რომ განმაიარაღოს.
ვუხმობ ფერფლს
მისი პირობითი სახელით:
ყველაფერი.
ყოველთვის მგონია, რომ შეხვდებით
შენ და ოცნების სიკვდილი.
ნაბოლარა ოცნება.
იქიდან რაც ყველაზე მოსაზრებული მქონდა, გამორკვეული,მშვიდი და შესაფერისი.
და არა ამგვარად ოცნებადქმნილი.
არც გაიაფებული, დამდაბლებული.
და არც სუდარა ყველა ადგილისათვის.
ძალზე მოკრძალებული ოცნება,
აფორიაქებული და დაჭიმული.
ყველა ოცნებათაგან, რომლებსაც ვასაზრდოებდი
ჩემი ყველაზე მტკივნეული:
არ დავბერებულიყავი ეულად.
ყოველთვის მგონია რომ შეხვდებით
შენ და მისი სიკვდილი.
მოკითხვას ვუთვლი,
გადაეცი, რომ ისიც დაუყოვნებლად მოვიდეს
როცა შევხვდებით.
იქ, დანაკარგთა გადაცემის ცერემონიაზე.
გიყვარდე მაშინაც, როცა აღარ ხარ,
დიახ, დიახ, ეს შეუძლებელიც საკმარისია ჩემთვის.
ოდესღაც მანაც შემიყვარა.
გიყვარდე მაშინაც, როცა აღარ ხარ,
რადგან შენგან აღარაფერი ისმის.
და უფალმა დამიფაროს,
თუკი ეს აბსურდი სიცოცხლის ნიშანწყალს არ მომცემს.
მრავლობითი რიცხვი
სიყვარული,
არსებითი სახელი
ძალიან არსებითი,
მხოლობითი რიცხვის
არც მდედრობითი, არც მამრობითი სქესის
დაუცველი სქესის.
მრავლობითი რიცხვი:
დაუცველი სიყვარულები.
შიში,
არსებითი სახელი,
დასაწყისში მხოლობითი რიცხვისა
და შემდეგ მრავლობითი :
შიშები.
შიშები
ყველაფრისადმი ამიერიდან.
მეხსიერება
სევდათა საერთო სახელი,
მხოლობითი რიცხვის,
მხოლოდ მხოლობითი რიცხვის
და უბრუნველი.
მეხსიერება,მეხსიერება, მეხსიერება.
ღამე,
არსებითი სახელი,
მდედრობითი სქესის,
მხოლობითი რიცხვის.
მრავლობითი რიცხვი:
ღამეები.
ღამეები ამიერიდან.
მტრული დაზავება
ამ საღამოს შენი თმები უფრო ჭაღარა მეჩვენება-
დაბნეული ვვარცხნი ფიქრებით.
რა დაგემართა.მოჭარბებულმა ფოტომ დაგაბერა
თუ რაიმე გითხრა ჩემს წინააღმდეგ
ჩემმა ენამწარე სინდისის ქენჯნამ.
მანიაკალური ბრალდება.
მან მასწავლა ასე უშურველად ვიყო დამნაშავე.
იმაშიც კი დამნაშავე ვარ,ცეცხლი ხეს რომ ეკიდება
ის კი წყლით ქრება ანდა თვისი სიმაძღრით,
დამნაშავე იმაშიც, დღე რომ მხოლოდ ერთი დღით ცოცხლობს
და მხოლოდ ჩიტებს ეკუთვნით მათი ჭიკჭიკი
და რატომაც არ მოდის სიცოცხლის ბოლოს ახალგაზრდობა
და მოდის მხოლოდ დასაწყისში,
როცა, ისედაც, ასე ნორჩნი ვართ.
არ უსმინო, არ ვცხოვრობ,მივდიმოვდივარ
ჩემი ტალღები ისევაც ჩემს ტალღებზე მაგდებენ.
არ ვცხოვრობ,ვთლი: ხვეულს ხვეულებისგან.
რათა სუფთა და მზა დავუტოვო შემდგომ ხვეულებს.
გულდასმით ვავსებ,ვემსახურები ბრმად
იმ ბნელ მიზეზს - ალქიმიკოს მაგს - ვურევ
დუღილს მისი ძალისას.
განუცდელის ფესვებით სიცოცხლის
ღრმა ფესვებიდან ქმნის ელექსირებს.
ბრმა გაგრძელების ვიტამინები.
ეტიკეტები ბოთლებზე მოლოდინს წერენ.
არც ლოდინია.მტრული ზავია ცხოვრებასა და უცხოვრებელს შორის.
მაგი მიზეზის ბრმა დამხმარე ვარ.
მონავარდე ტკივილით აუტანელ
ტკივილად აბრუებს. მეტი რა გინდა მეტი რა გინდა
ეს ისაა, რაც ძაძითმოსილ დედებს
აიძულებს იცხოვრონ იცხოვრონ იცხოვრონ მათი შვილების საფლავების
ღრმა სიბერემდე.
სწორედ მან გამაბრუა
პირველ ღამეს,
როს შევიცანი ცარიელი ბალიში შენი
და გავიყავი სასთუმალი მასთან.
და მაინც, ღრმად დამეძინა,
წყნარი და შემაწუხებელი ნაცნობობით
თითქოს გრძელდებოდა ჩემს გვერდით
ჩემივე მოწუწუნე სმენის მიერ აღმართული
მონანინავე ბუზღუნი
შენს წვრილად ნაქსოვ და მსუბუქ ხვრინვაზე
-თითქოსდა ჰაერს არც კი უშვებდი.
დავიძინე.
რა თქმა უნდა, ესეც მოგისწრო
ჩემმა ენამწარე სინდისის ქენჯნამ.
რომანტიკული უთანხმოება
რაღა თქმა უნდა,
რომ ვარ მთვარის გავლენის ქვეშ.
მიზეზი ბევრია.
გარდა უსახური ჰიპერბოლისა
-მე მათ კარგა ხანია,გადაღლის შიშით,
რაც გავურბივარ-,
უმსგავსობაცაა.
მისი კავშირი მიწასთან
აქამდე უკიდურესად ტიპიური იყო.
გამორჩეული მაგიური დისტანციით,
ბევრ უნაკლო გადაწყვეტას აძლევდა
კაცობრიობის ოცნებათ.
და რაც მთავარია,
საკმაოდ ხშირად
ამ გარყვნილ ქვეყნიერებას
ღვთიური ვერცხლით ავარაყებს-
თანაც უფასოდ.
წერილი
ფოსტალიონმა,
ნაბიჯებით ჩემს სასოებას რომ მოითრევდა,
დღესაც მომიტანა კონვერტი, სადაც შენი დუმილი იდო.
ჩემი სახელი- გულმავიწყობით მიწერილი,
ჩემი მისამართი კი - არარსებული გზაა.
თუმცა ფოსტალიონმა
მას ჩემს არსებაში გარინდებულს მოაგნო,
ჩემთან ერთად მოხრილი ფანჯრების კვალით.
ჩემი ხელების ამოკითხვით,
პასუხიც რომ გაამზადეს უკვე,
მოთმინებით გავხსნი
და სევდით ამოვიღებ
მას, რაც არ წერია.
ხვალაც გიპასუხებ
და ჩემს ფოტოსაც გამოგიგზავნი.
საყელოზე დამსხვრეულ სამყურებს დავიბნევ.
გულზე კი - შეჯახებით ამოგლეჯილ მედალიონს
და ყურებზე - გესმის?-
შენს დუმილს ჩამოვიკიდებ!
შენი ყვითელი კოცნა,
შემოდგომა,
ერთ ზანტ ქარზე ჩამოჯდა
და დაჟინებით უკან გამომყვა.
მივიღე
და ვინახავ
როგორც რაღაც სიმბოლურს შენგან,
როგორც მეგობრულ ავტოგრაფს,
თითქოსდა ”მადლობის” მსგავსს
იმისთვის,რომ არ გავიზიარე
ზაფხული ესე.
მივიღე
და ვარკვევ
ჩემს წინაშე
შენს წლეულ ზრახვებს.
გაჩერება “აკადემია”
ჩემი მგრძნობელობა
ეს ბოლო შუადღეებია
ძლიერ დამძიმდა
ლიმონის ხის ამ სურნელით,
რომელიც თვალის კლინიკიდან
და კათოლიკური ეკლესიიდან იძვრის,
და ასე დაჟინებით სარგებლობს
ხსოვნითა და ნოსტალგიით.
ძლიერ დამძიმდა.
ძალიან წუხს,
არ შეუძლია,
არ გააჩნია ორ დრახმაზე მეტი:
ორი წუთი აქვს მხოლოდ,
რათა შევიდეს,
ვიდრე მიაღწევს
”პანგრატი-კიპსელის”
გადატვირთულ მოსახვევს,
”დავიწყება-უარყოფის”
მომავალ მოსახვევს.
მოულოდნელობანი
ღმერთო ჩემო, რა აღარ გველოდება
აქ ვზივარ და ვზივარ.
გაუწვიმებლად წვიმს
ისე, როგორც ჩრდილი
სხეულს გვიბრუნებს ხოლმე.
აქ ვზივარ და ვზივარ.
მე აქ, პირდაპირ ჩემი გული
და მოშორებით
ჩემი დაღლილი კავშირი მასთან.
ასე, რათა ბევრნი ვჩანდეთ
როცა კი სიცარიელე თვლას დაგვიწყებს.
ცარიელი ოთახი ქროლავს.
მტკიცედ ვადგავარ იმავე გზას,
რომელიც აღსაგველი მაქვს.
შენგან არაფერი ისმის.
ფოტო შენი უძრავია.
იყურები თითქოსდა მოდიხარ
იღიმი და თითქოს არც კი.
გამომშრალი ყვავილები
გიმეორებენ შეუჩერებლად.
შეურყვნელი მათი სახელი-Semprevives.
Semprevives - მარად და მარად.
არ მოხდეს ისე, რომ დაგავიწყდეს
ის რაც შენ არ ხარ.
დრო მეკითხება
საიდან მსურს რომ გაიაროს
ზუსტად როგორ წარმოვითქმები:
ჩავდივარ თუ ჩავესვენები.
სისულელეა.
მართლწერა არანაირ დასასრულს არ ცნობს.
შენგან არაფერი ისმის.
ფოტო შენი უძრავია.
გაუწვიმებლად წვიმს.
ისევე როგორც ჩრდილი მიბრუნებს სხეულს.
ისევე როგორც ჩვენ შევხვდებით ერთ დღეს
იქ, ზემოთ.
რომელიღაც ამწვანებულ სიმეჩხერეში
დაჩრდილულ მოულოდნელობებითა
და მარადმწვანე ბრუნვებით.
მკვეთრი მდუმარების მკვლევარს შევიგრძნობთ
განვითარებული სახე
მძაფრი თრობისა, რომელსაც აქ, ქვემოთ შეხვედრა იწვევს_
მოვა სიცარიელის შესაქმნელად.
და მაშინ ჩვენ დაგვატყვევებს ცეცხლოვანი შეუცნობლობა.
ალერსის გაგრძელებული სახე,
რომელიც აქ, ქვემოთ შეხვედრას ასე შეეფერება.
ჰო, ჩვენ შევხვდებით.
მსუბუქად ამოსუნთქვით,
სწრაფვისგან ფარულად. სიმძიმის წამიერი არარსებობის თავსხმაში
რომელიღაც მოგზაურობაში დაუსრულებელისა უსასრულოდ-
დანაკარგთა გადაცემის ცერემონიაზე ნაცნობისათვის
მისი დიდი წვლილისათვის უცნობისადმი.
მოხმობილნი მისიის შუქფენაზე,
ადვილადდაშლად მიზნებისა და ცათა გამომშვიდობების
ორგიებზე,
ერთ დროს ძალზე მნიშვნელოვანთა.
ვგონებ დისტანციათა ეს თანხლება
რაღაც უხალისო, უღიმღამო იქნება
და დაე იხალისოს არაფრისაგან არმყოფობამ.
იქნებ იმიტომ, რომ ნადიმს სული დააკლდება.
სხეული.
ვუყვირი ფერფლს
რომ განმაიარაღოს.
ვუხმობ ფერფლს
მისი პირობითი სახელით:
ყველაფერი.
ყოველთვის მგონია, რომ შეხვდებით
შენ და ოცნების სიკვდილი.
ნაბოლარა ოცნება.
იქიდან რაც ყველაზე მოსაზრებული მქონდა, გამორკვეული,მშვიდი და შესაფერისი.
და არა ამგვარად ოცნებადქმნილი.
არც გაიაფებული, დამდაბლებული.
და არც სუდარა ყველა ადგილისათვის.
ძალზე მოკრძალებული ოცნება,
აფორიაქებული და დაჭიმული.
ყველა ოცნებათაგან, რომლებსაც ვასაზრდოებდი
ჩემი ყველაზე მტკივნეული:
არ დავბერებულიყავი ეულად.
ყოველთვის მგონია რომ შეხვდებით
შენ და მისი სიკვდილი.
მოკითხვას ვუთვლი,
გადაეცი, რომ ისიც დაუყოვნებლად მოვიდეს
როცა შევხვდებით.
იქ, დანაკარგთა გადაცემის ცერემონიაზე.
გიყვარდე მაშინაც, როცა აღარ ხარ,
დიახ, დიახ, ეს შეუძლებელიც საკმარისია ჩემთვის.
ოდესღაც მანაც შემიყვარა.
გიყვარდე მაშინაც, როცა აღარ ხარ,
რადგან შენგან აღარაფერი ისმის.
და უფალმა დამიფაროს,
თუკი ეს აბსურდი სიცოცხლის ნიშანწყალს არ მომცემს.
მრავლობითი რიცხვი
სიყვარული,
არსებითი სახელი
ძალიან არსებითი,
მხოლობითი რიცხვის
არც მდედრობითი, არც მამრობითი სქესის
დაუცველი სქესის.
მრავლობითი რიცხვი:
დაუცველი სიყვარულები.
შიში,
არსებითი სახელი,
დასაწყისში მხოლობითი რიცხვისა
და შემდეგ მრავლობითი :
შიშები.
შიშები
ყველაფრისადმი ამიერიდან.
მეხსიერება
სევდათა საერთო სახელი,
მხოლობითი რიცხვის,
მხოლოდ მხოლობითი რიცხვის
და უბრუნველი.
მეხსიერება,მეხსიერება, მეხსიერება.
ღამე,
არსებითი სახელი,
მდედრობითი სქესის,
მხოლობითი რიცხვის.
მრავლობითი რიცხვი:
ღამეები.
ღამეები ამიერიდან.
მტრული დაზავება
ამ საღამოს შენი თმები უფრო ჭაღარა მეჩვენება-
დაბნეული ვვარცხნი ფიქრებით.
რა დაგემართა.მოჭარბებულმა ფოტომ დაგაბერა
თუ რაიმე გითხრა ჩემს წინააღმდეგ
ჩემმა ენამწარე სინდისის ქენჯნამ.
მანიაკალური ბრალდება.
მან მასწავლა ასე უშურველად ვიყო დამნაშავე.
იმაშიც კი დამნაშავე ვარ,ცეცხლი ხეს რომ ეკიდება
ის კი წყლით ქრება ანდა თვისი სიმაძღრით,
დამნაშავე იმაშიც, დღე რომ მხოლოდ ერთი დღით ცოცხლობს
და მხოლოდ ჩიტებს ეკუთვნით მათი ჭიკჭიკი
და რატომაც არ მოდის სიცოცხლის ბოლოს ახალგაზრდობა
და მოდის მხოლოდ დასაწყისში,
როცა, ისედაც, ასე ნორჩნი ვართ.
არ უსმინო, არ ვცხოვრობ,მივდიმოვდივარ
ჩემი ტალღები ისევაც ჩემს ტალღებზე მაგდებენ.
არ ვცხოვრობ,ვთლი: ხვეულს ხვეულებისგან.
რათა სუფთა და მზა დავუტოვო შემდგომ ხვეულებს.
გულდასმით ვავსებ,ვემსახურები ბრმად
იმ ბნელ მიზეზს - ალქიმიკოს მაგს - ვურევ
დუღილს მისი ძალისას.
განუცდელის ფესვებით სიცოცხლის
ღრმა ფესვებიდან ქმნის ელექსირებს.
ბრმა გაგრძელების ვიტამინები.
ეტიკეტები ბოთლებზე მოლოდინს წერენ.
არც ლოდინია.მტრული ზავია ცხოვრებასა და უცხოვრებელს შორის.
მაგი მიზეზის ბრმა დამხმარე ვარ.
მონავარდე ტკივილით აუტანელ
ტკივილად აბრუებს. მეტი რა გინდა მეტი რა გინდა
ეს ისაა, რაც ძაძითმოსილ დედებს
აიძულებს იცხოვრონ იცხოვრონ იცხოვრონ მათი შვილების საფლავების
ღრმა სიბერემდე.
სწორედ მან გამაბრუა
პირველ ღამეს,
როს შევიცანი ცარიელი ბალიში შენი
და გავიყავი სასთუმალი მასთან.
და მაინც, ღრმად დამეძინა,
წყნარი და შემაწუხებელი ნაცნობობით
თითქოს გრძელდებოდა ჩემს გვერდით
ჩემივე მოწუწუნე სმენის მიერ აღმართული
მონანინავე ბუზღუნი
შენს წვრილად ნაქსოვ და მსუბუქ ხვრინვაზე
-თითქოსდა ჰაერს არც კი უშვებდი.
დავიძინე.
რა თქმა უნდა, ესეც მოგისწრო
ჩემმა ენამწარე სინდისის ქენჯნამ.
რომანტიკული უთანხმოება
რაღა თქმა უნდა,
რომ ვარ მთვარის გავლენის ქვეშ.
მიზეზი ბევრია.
გარდა უსახური ჰიპერბოლისა
-მე მათ კარგა ხანია,გადაღლის შიშით,
რაც გავურბივარ-,
უმსგავსობაცაა.
მისი კავშირი მიწასთან
აქამდე უკიდურესად ტიპიური იყო.
გამორჩეული მაგიური დისტანციით,
ბევრ უნაკლო გადაწყვეტას აძლევდა
კაცობრიობის ოცნებათ.
და რაც მთავარია,
საკმაოდ ხშირად
ამ გარყვნილ ქვეყნიერებას
ღვთიური ვერცხლით ავარაყებს-
თანაც უფასოდ.
წერილი
ფოსტალიონმა,
ნაბიჯებით ჩემს სასოებას რომ მოითრევდა,
დღესაც მომიტანა კონვერტი, სადაც შენი დუმილი იდო.
ჩემი სახელი- გულმავიწყობით მიწერილი,
ჩემი მისამართი კი - არარსებული გზაა.
თუმცა ფოსტალიონმა
მას ჩემს არსებაში გარინდებულს მოაგნო,
ჩემთან ერთად მოხრილი ფანჯრების კვალით.
ჩემი ხელების ამოკითხვით,
პასუხიც რომ გაამზადეს უკვე,
მოთმინებით გავხსნი
და სევდით ამოვიღებ
მას, რაც არ წერია.
ხვალაც გიპასუხებ
და ჩემს ფოტოსაც გამოგიგზავნი.
საყელოზე დამსხვრეულ სამყურებს დავიბნევ.
გულზე კი - შეჯახებით ამოგლეჯილ მედალიონს
და ყურებზე - გესმის?-
შენს დუმილს ჩამოვიკიდებ!
