დიუჰამელი დენის



ბიჭი, რომელიც მოჩვენებად ქცევას ცდილობდა

ერთმა პატარა საბრალო ბიჭმა ზღვის მოქცევისას დედა დაკარგა,
შემდეგ კი მამა. და პატრონობდა, სანამ თვითონაც არ ჩაიძირა.
მარტო დარჩენილს კიდურებსა და ყველა კუნთში სისუსტე ჰქონდა,
მაგრამ სასტიკად დევნიდა ყველა.
ქალები მუდამ დასცინოდნენ, ხოლო ბავშვები მის ზურგს უკან
იწყებდნენ ქირქილს. ერთადერთი, ვინც პატარა ბიჭს მეგობრად თვლიდა,
იყვნენ სულები – მოჩვენებები, რომლებიც ღამით მოდიოდნენ მის სანახავად,
როდესაც ყველა იძინებდა.
სხვადასხვა ამბებს უყვებოდნენ, მის შორი-ახლოს კოტრილობდნენ.
ცდილობდნენ, იქნებ მასაც ასე ემხიარულა.
მისი მკვდარი დაც აჩრდილი იყო, უმცროს ძმას სთხოვდა:
“არავის უთხრა აქ რომ მოვდივართ,
თორემ ვეღარც ჩვენ დაგვინახავ და დასუსტდები.
თუკი არავის გაუმხელ ჩვენზე, გაიზრდები მეტად ძლიერი, ვიდრე ახლა ხარ.”
მაგრამ რატომღაც ბიჭმა თავის სოფელს უამბო მოჩვენებებზე.
ყველამ დასცინა და მასაც უმალ აკლდებოდა ძალა სხეულში,
როგორც კი რამეს მოყვებოდა.
სანამ თვითონვე აჩრდილებმა არ მოინდომეს მისი წაყვანა.
ხოლო იქ, მკვდრების სამყოფელში ბიჭი მშვენიერ ქალად აქციეს, -
ისეთ აჩრდილად, რომელიც აღარ მოისურვებდა დედამიწაზე დაბრუნებას სხვების საშველად.

მთვარის კაცი

(ესკიმოსთა მითოლოგიაზე დაფუძნებული პოეზია)

ყველაფერი ვცადე, შვილი რომ მყოლოდა.
მთვარის შუქის საცდუნებლად შიშველს
მეძინა, წყალს მაშინ ვსვამდი,
სავსე მთვარე შიგ რომ ცურავდა.
მთვარის კაცი არდაბადებულ ბავშვებს ყლაპავდა,
და ქალების დასაფეხმძიმებლად რომ მოფრინავდა,
მე – გვერდს მივლიდა. ხან ახალგაზრდას
აჩუქებდა მოულოდნელ ბავშვს,
ხან კალთაში ჩვილს უგორებდა უკვე ბებიას.
სანამ მთვარესთან ჩემი ქმარი შამანს გააგზავნიდა,
ჩემი სახელიც კი არ იცოდა იმ კაცმა, ზევით.
სამაგიეროდ ჩვენი შვილი საუკეთესო
ბავშვი იქნება, გამორჩეული, რადგან მას
ასე დიდხანს ველოდებოდით.
ახლა, როცა ბოლოსდაბოლოს დავფეხმძიმდი,
ყოველ ღამე ჩემი ქმარი მაძლევს თავის თესლს,
და ჩვენი შვილი ასე საზრდოობს, სანამ ჩემშია.
ზოგჯერ წვეთი რჩება ასოზე –
მარგალიტივით თეთრი, როგორც მთვარე,
მარგალიტივით მრგვალი, როგორც ჩემი მუცელი.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.