გამარჯვება
გადაირბინა ტყეთა ნიავმა,
წყალქვეშა ნავის გზას გაჰყვა შარად,
წამიღო ნავთან და გედთან ერთად,
ბავშვად მაქცია და გამახარა.
ომზე ზმანება მიუკარები,
ირწევა სული ტალღების ქიმზე,
შემოიკრიბე ზღვის დუმფარები,
ლერწმის ფოთოლთა მაგიერ გიმზერ...
გადაიფრინე, ნუ იგვიანებ,
როგორც ჭრიჭინამ ჭალა მზიანი,
მცდარია: გერქვას ადამიანი!
გასწი ჭრიჭინავ, ლაღად იფრინე!
ჩემს ძმას
ჰოი, ყმაწვილო, არაფერი გინახავს ვისაც!
შორს ჩანდა ფრონტი,
ახლოს მხოლოდ ექიმი იყო. . .
იმ შეხუთული შენობების სივიწროვიდან
მასწავლებელთა ხუშტურები გიბრუნდებოდა,
თავს ისიზმრებდი გმირად მთევარს საგუშაგოში,
ომის მაცდურ და დაუნდობელ აბლაბუდაზე
ფრთებშერჩენილო, მოფრთხიალე სუსტო ფარვანავ!
ჩამოიფერთხა მტრედისფერმა ცამ ვარსკვლავები,
შენს ფეხსაცმელს კი ექსკურსიის მტვერი შემორჩა.
შენ დამშეული მუშაობდი, იხლებდი ხველას
და მტვრით მოსვრილი იჩქაროდი ქუჩის ბოლოსკენ,
სადაც სევდიან და უსასო საღამოისას
გიწილადებდნენ ჯარისკაცთა სარგო შაფართხელს.
შემდეგ მოჯარდნენ ტკივილები,
უარობდი წუწუნს,
მეგობრებისთვის არ გეწადა ტანჯვის გამხელა.
იმ საშინელ დროს
არაერთი გახლდათ მსურველი,
დანიან მკლავს რომ სთავაზობდა
ჯანმრთელ ბრმანაწლავს.
შენ ცნობამიხდილს,
სასიკვდილო სნებით დასერილს,
სიმულანტობას გაბრალებდნენ ველის მკურნალნი.
და ბოლოს, უკვე სასიკვდილო ჟამის მოსვლისას,
როცა დღეები საავადო ჩირქივით დიან,
დანა მიუსჯის ყასაბ-ექიმს მკვლელის ხელობას.
შენ ამ ჯოჯოხეთს ცრემლდაცლილი უცქერდი, ბალღო,
ვენის სამხედრო ჰოსპიტალში სიხლდამდინარეს
სხვათა სიკვდილის თვალდევნება გერგო სასჯელად.
კეთილ მომვლელ ქალს
შენ აჩუქე ანდერსენის ზღაპრების წიგნი,
ხოლო ერცპრინცებს,
შენს ასაკში თავში უქრით და
მაგიდის ჩოგბურთს ეძლევიან ყოველცისმარე.
ომი? ომი ხომ ბრწყინვალეა! ფეოდალთა ბუტაფორია!
შენი წილი კი ინექცია და ფუტკარაა,
ქაფური, დოზა კოფეინის, სუფრის მარილი.
საშინელ ტკივილს ახლავს ურჩი სიცხის მატება
და მონატრება მშობლიური სახლის.
შეიღო უკვე ის ჭიშკარიც უკანასკნელი.
ო, რა ამაოდ გადაწყვიტე გესვა ბევრი რძე,
და წაგერთმია, რომ სიცოცხლე სიკდილისათვის. . .
მაგრამ თურმე იმ დახოცილ ჯოგთა შორის
ეგულვოდათ შენი ალაგი.
,,ნუთუ არ გსურის რძისფერ ნისლის შესმა უფალო?!
- მე, შეშლითა მწე ჩურჩულს ვანდობ ღმერთს, შემძლეს ყოვლის
- შეხედე, ცაზე მრავალია რიცხვის ვარსკვლავის,
საწყალობლად რომ ღაღადებენ ქვეყნის საჩივრებს.
ბოლოს და ბოლოს დაამშვიდე შენი შვილები,
შესაქმისეულ ახირებებს შეეშვი ახლა
და შეუდექი უკანასკნელ შემოვლას ღმერთო.
მზის ღამედ მქცევო,
მასპინძელო ციურ ტატნობის,
კაცო მთვარეში მოვლენილო
გადათელე ვარსკვლავნი ფეხით,
გამოაცალე უდრტვინველი ჟამი დიდების,
ომის ვაება და სიკვდილი წაჰგვარე მალე.
ჩემს ძმას ხომ მხოლოდ ზღაპრის წიგნი ჰქონდა უფალო
და ჯარისკაცთა სასიკვდილო ცოტა სახვევი.
ყმაწვილს ჯერაც ხომ არაფერი ენახა ქვეყნად,
შორს ჩანდა ფრონტი,
შენ იყავი ძალიან ახლოს.
გამოთხოვება
ეს ჰაერია, ყოფის სუნთქვად მყოფნის რომელიც,
ცეცხლი, რომელიც გამომახმობს და ფერფლად მაქცევს,
წყალი, რომლითაც მე ვრწყულდები,
მიწა, რომელიც დარწყულდება ოდესმე ჩემით,
ის ცხოველები, მომელტვოდნენ რომელნიც ადრე,
კაცნი, რომელთაც მიმატოვეს, დამამარტოვეს...
მოღუღუნე ქალთა სიცილი
ანდა კივილი შეძრწუნებულ მშობიარეთა...
სისხლი, რომელიც ბორგავს ჩემში,
სული, რომელიც ჩემში ქვითინებს,
და ქარიშხალი, ჩემს გარშემო რომელიც ბორგავს,
მწუხრი, სიჩუმედ ჩამოდგება ჩემში რომელიც,
გონი,
რომელიც აგემოვნებს ყოველგვარ ენას,
დადუმება ყველა ენისა,
მზე, წითელი გზის შემოვლისას,
მთვარიანში ვარსკვლავთა კრთომა,
ბალახების მწვანე სიცოცხლე;
ეს თქვენ მგვრით ცრემელებს –
კეთილ სავალს გისურვებთ ყველას,
თუმცა, მე არვინ შემეწევა ჩემს ობოლ გზაზე,
არც შინ ვბრუნდები, იქ ბრბოს ავი მომელის ღელვა,
საწყისის მიზეზს ვერ დავარქმევ ზვიად სინათლეს
და ის არც ბოლო დაბინდების მიზეზი არის,
ეს სიზმარია, ჩაეძინა რომელსაც უკვე,
ჩრდილი უჩუმრად დაფარფატებს უსიერ ტევრში
და დღე ხვალისა დღევანდელ დღის სამარედ სუნთქავს,
Wahn entdämmert, Leben ist Verderben!
ცოცხლობს სიკვდილი არსთა მარად მოსაკვდინებლად.
დიდი ქალაქი
საითკენ უნდა აღვიმართო?
როგორ გავექცე ამ ქალაქის უშქარ შენობას,
ჩვენ ვცოცხლობთ მხოლოდ და ცხოვრებას ვეძახით ამას,
ჩვენ არ დავდივართ, ჩვენ უბრალოდ ასე ვბერდებით...
კივის ქალაქი, იტოტება უამრავ ქუჩად,
ყრუს დაანარცხებს პლაკატების ავი გინება,
შუქრეკლამები იქცევიან საპნის ბუშტებად
და სადღაც, შორი ვარსკვლავისკენ მიიჩქარიან...
ემშვიდობება ბერიკაცი განავალს ნაზად,
ვით უკანსკნელ თავის პირმშოს.
ახალშობილი კი სხვა თვალით უცქერს სამყაროს,
სხვა სიმკაცრეა მის მზერაში
და მის სალამში.
,,შე ქაქო!”-
ამას შესძახებს და უმალვე კვდება.
მეკობრეთა სიმღერა
ერნსტ როვოლტს
შეხე, ვარდება ის იუნგა ანძიდან წყალში.
გემი კი მიდის, გემი ისევ ისე მშვიდია
და კაპიტანი – ეს ბებერი სელაპი ზღვათა –
მიაპობს ტალღებს უშფოთველი მოხუცის სახით.
დიდი სახელი გაგვვარდნია ამ წყეულ ზღვებზე,
მაგრამ მეგობრებს ამ ცარიელ სახელზე მეტად რომი გვიტაცებს.
სიმთვრალე და გემის რყევა ერთნაირად გვემხურვალება.
ვინც ვერ აიტანს, ვერ დაითმენს ცხოვრებას ამგვარს,
შუა ზღვაში პირის საქმებაა იმათი წესი.
თუ მტრის ხომალდის ზარბაზანი ჩვენს ქვემეხს მეტობს,
დღეს უსათუოდ დაგვახლიან ცეცხლოვან ტყვიას.
საროსკიპოში გამოგვრიყავს
ხვალ ავი ტალღა,
ნისლში ვიცურებთ
და დუქნების თამბაქოს ბოლში.
თუ ჩვენი დანა გაიხსნება –
დამშვიდდება ზოგი ზღვასავით.
და ჩვენი სისხლი დუღილს იწყებს სანაპიროსთან,
სადაც მეძავებს არ ეძებენ ღამისას სანთლით.
ჩვენს განძს ღრმად სძინავს საიმედო მიწის საბნის ქვეშ,
რადგან ბევრია ბენტერა და ძილისმოყვარე
უძირო ზღვისპირ მიმოფენილ ნავსადგომებში.
რაში გვარგია ოქრო-ვერცხლი,
მარგალიტები?
ვსვამთ არაყს,
არაყს გამოხდილს და გამოუხდელსაც,
ვთამაშობთ მერე, ვჩხუბობთ მერე,
და გიჟ-მაჟად საღამოვდება
თვალგაუწვდენელ, მშფოთვარე და ვერცხლისფერ ზღვაში.
თუ ამის მერე, წყალმცენარეთა ნაცნობ ეშმაკს ჩვენი დასჯა მოესურვება –
შუაღამისას, უძილო ზღვაში,
საკუთარი ჯოჯოხეთის ნატიფ სალონში
გაკუპრავენ და გაპუტავენ
იმ ეშმაკის საყვარელ ბებოს.
ჩვენ არ გვექნება, როგორც ვირთხებს, საფლავები სანაპიროზე,
ჩვენ ქარიშხლისას მიგვაბამენ გაშლილ აფრებზე
და ,,ჰოპლა” მერე, მეგობრებო, კურთხეულ ზღვაში,
თუკი ზვიგენი არ გამოტყვრა და არ შეგვსანსლა,
მე მტკიცედ მჯერა, მკვდრები იქაც ასე ვიცოცხლებთ.
მელანქოლია
უკაცურია ჩემი ქუჩები,
ვერ უსალბუნებს მათგან ერთიც ჩემს მტანჯველ სევდას...
ჩემი სიმღერა ბინდისფრად ითქმის,
ხრწნას შეუპყრია ჩემი გული მიტოვებული.
აღარ მიველტვი სოფლებსა და ქალაქებს ახლა,
არც სამხრეთ ტევრთა სიველურე მიზიდავს მარტოს,
აღარ მინდება ზღვისპირ წასვლა და ხეტიალი,
არც მთა, მთვლემარე მწუხრის ნაცნობ
ვარსკვლავთა ჩრდილქვეშ.
უკვე მოვკვდი მრავალი წლის წინ,
გვამი კი მძიმე, ცარიელი, ეს ჩემი გვამი, ჯერ ცოცხალია.
გადაირბინა ტყეთა ნიავმა,
წყალქვეშა ნავის გზას გაჰყვა შარად,
წამიღო ნავთან და გედთან ერთად,
ბავშვად მაქცია და გამახარა.
ომზე ზმანება მიუკარები,
ირწევა სული ტალღების ქიმზე,
შემოიკრიბე ზღვის დუმფარები,
ლერწმის ფოთოლთა მაგიერ გიმზერ...
გადაიფრინე, ნუ იგვიანებ,
როგორც ჭრიჭინამ ჭალა მზიანი,
მცდარია: გერქვას ადამიანი!
გასწი ჭრიჭინავ, ლაღად იფრინე!
ჩემს ძმას
ჰოი, ყმაწვილო, არაფერი გინახავს ვისაც!
შორს ჩანდა ფრონტი,
ახლოს მხოლოდ ექიმი იყო. . .
იმ შეხუთული შენობების სივიწროვიდან
მასწავლებელთა ხუშტურები გიბრუნდებოდა,
თავს ისიზმრებდი გმირად მთევარს საგუშაგოში,
ომის მაცდურ და დაუნდობელ აბლაბუდაზე
ფრთებშერჩენილო, მოფრთხიალე სუსტო ფარვანავ!
ჩამოიფერთხა მტრედისფერმა ცამ ვარსკვლავები,
შენს ფეხსაცმელს კი ექსკურსიის მტვერი შემორჩა.
შენ დამშეული მუშაობდი, იხლებდი ხველას
და მტვრით მოსვრილი იჩქაროდი ქუჩის ბოლოსკენ,
სადაც სევდიან და უსასო საღამოისას
გიწილადებდნენ ჯარისკაცთა სარგო შაფართხელს.
შემდეგ მოჯარდნენ ტკივილები,
უარობდი წუწუნს,
მეგობრებისთვის არ გეწადა ტანჯვის გამხელა.
იმ საშინელ დროს
არაერთი გახლდათ მსურველი,
დანიან მკლავს რომ სთავაზობდა
ჯანმრთელ ბრმანაწლავს.
შენ ცნობამიხდილს,
სასიკვდილო სნებით დასერილს,
სიმულანტობას გაბრალებდნენ ველის მკურნალნი.
და ბოლოს, უკვე სასიკვდილო ჟამის მოსვლისას,
როცა დღეები საავადო ჩირქივით დიან,
დანა მიუსჯის ყასაბ-ექიმს მკვლელის ხელობას.
შენ ამ ჯოჯოხეთს ცრემლდაცლილი უცქერდი, ბალღო,
ვენის სამხედრო ჰოსპიტალში სიხლდამდინარეს
სხვათა სიკვდილის თვალდევნება გერგო სასჯელად.
კეთილ მომვლელ ქალს
შენ აჩუქე ანდერსენის ზღაპრების წიგნი,
ხოლო ერცპრინცებს,
შენს ასაკში თავში უქრით და
მაგიდის ჩოგბურთს ეძლევიან ყოველცისმარე.
ომი? ომი ხომ ბრწყინვალეა! ფეოდალთა ბუტაფორია!
შენი წილი კი ინექცია და ფუტკარაა,
ქაფური, დოზა კოფეინის, სუფრის მარილი.
საშინელ ტკივილს ახლავს ურჩი სიცხის მატება
და მონატრება მშობლიური სახლის.
შეიღო უკვე ის ჭიშკარიც უკანასკნელი.
ო, რა ამაოდ გადაწყვიტე გესვა ბევრი რძე,
და წაგერთმია, რომ სიცოცხლე სიკდილისათვის. . .
მაგრამ თურმე იმ დახოცილ ჯოგთა შორის
ეგულვოდათ შენი ალაგი.
,,ნუთუ არ გსურის რძისფერ ნისლის შესმა უფალო?!
- მე, შეშლითა მწე ჩურჩულს ვანდობ ღმერთს, შემძლეს ყოვლის
- შეხედე, ცაზე მრავალია რიცხვის ვარსკვლავის,
საწყალობლად რომ ღაღადებენ ქვეყნის საჩივრებს.
ბოლოს და ბოლოს დაამშვიდე შენი შვილები,
შესაქმისეულ ახირებებს შეეშვი ახლა
და შეუდექი უკანასკნელ შემოვლას ღმერთო.
მზის ღამედ მქცევო,
მასპინძელო ციურ ტატნობის,
კაცო მთვარეში მოვლენილო
გადათელე ვარსკვლავნი ფეხით,
გამოაცალე უდრტვინველი ჟამი დიდების,
ომის ვაება და სიკვდილი წაჰგვარე მალე.
ჩემს ძმას ხომ მხოლოდ ზღაპრის წიგნი ჰქონდა უფალო
და ჯარისკაცთა სასიკვდილო ცოტა სახვევი.
ყმაწვილს ჯერაც ხომ არაფერი ენახა ქვეყნად,
შორს ჩანდა ფრონტი,
შენ იყავი ძალიან ახლოს.
გამოთხოვება
ეს ჰაერია, ყოფის სუნთქვად მყოფნის რომელიც,
ცეცხლი, რომელიც გამომახმობს და ფერფლად მაქცევს,
წყალი, რომლითაც მე ვრწყულდები,
მიწა, რომელიც დარწყულდება ოდესმე ჩემით,
ის ცხოველები, მომელტვოდნენ რომელნიც ადრე,
კაცნი, რომელთაც მიმატოვეს, დამამარტოვეს...
მოღუღუნე ქალთა სიცილი
ანდა კივილი შეძრწუნებულ მშობიარეთა...
სისხლი, რომელიც ბორგავს ჩემში,
სული, რომელიც ჩემში ქვითინებს,
და ქარიშხალი, ჩემს გარშემო რომელიც ბორგავს,
მწუხრი, სიჩუმედ ჩამოდგება ჩემში რომელიც,
გონი,
რომელიც აგემოვნებს ყოველგვარ ენას,
დადუმება ყველა ენისა,
მზე, წითელი გზის შემოვლისას,
მთვარიანში ვარსკვლავთა კრთომა,
ბალახების მწვანე სიცოცხლე;
ეს თქვენ მგვრით ცრემელებს –
კეთილ სავალს გისურვებთ ყველას,
თუმცა, მე არვინ შემეწევა ჩემს ობოლ გზაზე,
არც შინ ვბრუნდები, იქ ბრბოს ავი მომელის ღელვა,
საწყისის მიზეზს ვერ დავარქმევ ზვიად სინათლეს
და ის არც ბოლო დაბინდების მიზეზი არის,
ეს სიზმარია, ჩაეძინა რომელსაც უკვე,
ჩრდილი უჩუმრად დაფარფატებს უსიერ ტევრში
და დღე ხვალისა დღევანდელ დღის სამარედ სუნთქავს,
Wahn entdämmert, Leben ist Verderben!
ცოცხლობს სიკვდილი არსთა მარად მოსაკვდინებლად.
დიდი ქალაქი
საითკენ უნდა აღვიმართო?
როგორ გავექცე ამ ქალაქის უშქარ შენობას,
ჩვენ ვცოცხლობთ მხოლოდ და ცხოვრებას ვეძახით ამას,
ჩვენ არ დავდივართ, ჩვენ უბრალოდ ასე ვბერდებით...
კივის ქალაქი, იტოტება უამრავ ქუჩად,
ყრუს დაანარცხებს პლაკატების ავი გინება,
შუქრეკლამები იქცევიან საპნის ბუშტებად
და სადღაც, შორი ვარსკვლავისკენ მიიჩქარიან...
ემშვიდობება ბერიკაცი განავალს ნაზად,
ვით უკანსკნელ თავის პირმშოს.
ახალშობილი კი სხვა თვალით უცქერს სამყაროს,
სხვა სიმკაცრეა მის მზერაში
და მის სალამში.
,,შე ქაქო!”-
ამას შესძახებს და უმალვე კვდება.
მეკობრეთა სიმღერა
ერნსტ როვოლტს
შეხე, ვარდება ის იუნგა ანძიდან წყალში.
გემი კი მიდის, გემი ისევ ისე მშვიდია
და კაპიტანი – ეს ბებერი სელაპი ზღვათა –
მიაპობს ტალღებს უშფოთველი მოხუცის სახით.
დიდი სახელი გაგვვარდნია ამ წყეულ ზღვებზე,
მაგრამ მეგობრებს ამ ცარიელ სახელზე მეტად რომი გვიტაცებს.
სიმთვრალე და გემის რყევა ერთნაირად გვემხურვალება.
ვინც ვერ აიტანს, ვერ დაითმენს ცხოვრებას ამგვარს,
შუა ზღვაში პირის საქმებაა იმათი წესი.
თუ მტრის ხომალდის ზარბაზანი ჩვენს ქვემეხს მეტობს,
დღეს უსათუოდ დაგვახლიან ცეცხლოვან ტყვიას.
საროსკიპოში გამოგვრიყავს
ხვალ ავი ტალღა,
ნისლში ვიცურებთ
და დუქნების თამბაქოს ბოლში.
თუ ჩვენი დანა გაიხსნება –
დამშვიდდება ზოგი ზღვასავით.
და ჩვენი სისხლი დუღილს იწყებს სანაპიროსთან,
სადაც მეძავებს არ ეძებენ ღამისას სანთლით.
ჩვენს განძს ღრმად სძინავს საიმედო მიწის საბნის ქვეშ,
რადგან ბევრია ბენტერა და ძილისმოყვარე
უძირო ზღვისპირ მიმოფენილ ნავსადგომებში.
რაში გვარგია ოქრო-ვერცხლი,
მარგალიტები?
ვსვამთ არაყს,
არაყს გამოხდილს და გამოუხდელსაც,
ვთამაშობთ მერე, ვჩხუბობთ მერე,
და გიჟ-მაჟად საღამოვდება
თვალგაუწვდენელ, მშფოთვარე და ვერცხლისფერ ზღვაში.
თუ ამის მერე, წყალმცენარეთა ნაცნობ ეშმაკს ჩვენი დასჯა მოესურვება –
შუაღამისას, უძილო ზღვაში,
საკუთარი ჯოჯოხეთის ნატიფ სალონში
გაკუპრავენ და გაპუტავენ
იმ ეშმაკის საყვარელ ბებოს.
ჩვენ არ გვექნება, როგორც ვირთხებს, საფლავები სანაპიროზე,
ჩვენ ქარიშხლისას მიგვაბამენ გაშლილ აფრებზე
და ,,ჰოპლა” მერე, მეგობრებო, კურთხეულ ზღვაში,
თუკი ზვიგენი არ გამოტყვრა და არ შეგვსანსლა,
მე მტკიცედ მჯერა, მკვდრები იქაც ასე ვიცოცხლებთ.
მელანქოლია
უკაცურია ჩემი ქუჩები,
ვერ უსალბუნებს მათგან ერთიც ჩემს მტანჯველ სევდას...
ჩემი სიმღერა ბინდისფრად ითქმის,
ხრწნას შეუპყრია ჩემი გული მიტოვებული.
აღარ მიველტვი სოფლებსა და ქალაქებს ახლა,
არც სამხრეთ ტევრთა სიველურე მიზიდავს მარტოს,
აღარ მინდება ზღვისპირ წასვლა და ხეტიალი,
არც მთა, მთვლემარე მწუხრის ნაცნობ
ვარსკვლავთა ჩრდილქვეშ.
უკვე მოვკვდი მრავალი წლის წინ,
გვამი კი მძიმე, ცარიელი, ეს ჩემი გვამი, ჯერ ცოცხალია.
